Ekziston një moment i veçantë në jetën e çdo klubi të madh futbolli — ai çast i ngurtë dhe i rëndë kur tashmë nuk flet as rezultati, as statistika, as tabela, por vetëm heshtja. Heshtja e vendimmarrjes së munguar. Heshtja e drejtuesve që duhet të jenë dhe nuk janë. Heshtja e një projekti që ka humbur busullën dhe ec me sy mbyllur nëpër mjegull. AC Milan e njeh shumë mirë këtë heshtje. E njeh prej vitesh. Por këto ditë qershor të vitit 2025, ajo heshtje ka marrë dimensione të frikshme — dimensione që bëjnë të pyesësh veten nëse kjo është thjesht një krizë menaxheriale kalimtare, apo shprehja më e qartë e një rrënimi strukturor që ka filluar shumë kohë më parë.
Shtatëmbëdhjetë ditë kanë kaluar. Shtatëmbëdhjetë ditë bosh, të zbrazëta, të pakuptimshme. Dhe askush, absolutisht askush, nuk di ende kush do të ulë në karrigen e Administratorit të Deleguar të Milanit. Askush nuk di kush do të jetë trajneri i Skuadrës së Parë. Kush do të jetë drejtori sportiv. Kush do ta drejtojë sektorin e skaoutimit. Dhe kjo nuk është normë për një klub të rangut të Milanit — ky është skandal, i mbuluar nga burokracia dhe nga kultura e “s’ka problem, do e zgjidhim”.
Ndërkohë, rivalët nuk flenë. Merkato është hapur prej kohësh. Shumë ekipe europiane kanë trajnerë të rinj tashmë plotësisht operativë, kanë drejtorë sportivë me lista emrash në tavolinë, kanë strategji të qarta për merkaton verore. Po Milani? Në Casa Milan është kohë casting-u. Nga Milani dalin vetëm zëra të pakonfirmuar. Te Milani ka konfuzion.
🕰️ Ora ecën… por në “Casa Milan” flenë
Është pothuajse e pabesueshme, por e vërtetë: në të njëjtën kohë që drejtuesit e Milanit vazhdojnë me “procesin e tyre të rekrutimit” me ritmin e një burokracie shtetërore mesjetare, Ralf Rangnick — njeriu që ata e duan si arkitektin e projektit të ri — po pret. Jo pasivisht, jo me duar në xhep, por duke balancuar një ekuilibër të brishtë mes dy botëve krejt të ndryshme: dëshirës për të marrë frenat e një klubi të madh si Milani dhe detyrimit moral e kontraktual ndaj Federatës Austriake të Futbollit, që ka nevojë për një përgjigje.
Rangnick ka bërë diçka të jashtëzakonshme me Austrinë. Ka marrë një ekip të kalibruar mesatar, një kombëtare pa yje të vërtetë të nivelit dhe e ka çuar atë në Botërorin e SHBA-së. Dhe kjo nuk është rastësi, është rezultat i metodës, i disiplinës taktike, i punës së sistemuar që e karakterizon gjermanin nga Backnang. Dhe pikërisht për këtë arsye edhe Milani e dëshiron: jo thjesht si trajner, por si të plotfuqishëm, si njeri që do të marrë çelësat e gjithë projektit, nga zgjedhja e trajnerit, te sektori i të rinjve.
Por Rangnick nuk do gjysmë-zgjidhje. Nuk do kompromis. Nuk do të jetë i rrethuar nga ndërhyrjet dhe nga zërat e shumtë që shpesh kanë minuar çdo projekt serioz në historinë e fundit të klubit kuqezi. Ai kërkon kontrollin e plotë dhe këtu nis drama.
Sepse në katin e katërt të “Casa Milan”, sipas të gjitha indikacioneve, ekziston ende ajo ndarje kronike e vullneteve, ajo frakturë e heshtur mes aksionarëve dhe drejtuesve që ka shkaktuar më shumë dëm se çdo trajner mediokër apo transferim i gabuar. Cardinale dhe Calvelli do të jenë ndoshta të hapur ndaj zgjidhjes Rangnick me autorizim të plotë. Por Ibrahimović — sipas zërave që qarkullojnë — do të kishte shumë rezerva ndaj idesë së lënies së gjithë hapësirës lidershipit gjerman, duke u tërhequr nga skena operative.
Dhe ky fëkim i brendshëm, kjo lufte e heshtur mbi kompetenca dhe sferat e ndikimit, është saktësisht ajo që ka parandaluar Milan të ndërtojë diçka të qëndrueshme në tre vitet e fundit nën epokën Cardinale. Tridhjeteë e gjashtë muaj të “rugjentëve viteve ’20” — siç i quan sarkazmatikisht ai që ka shkruar materialin origjinal italian — mjaftueshëm turp dhe mjaftueshëm shpresë të prishur për ta bëra edhe tifozin më besnik të nisë të pyesë veten.
⚡ Glasner, Ozek dhe enigma e organigramës së përmbysur
Ndërkaq, nga heshtja e “Casa Milan” filtrojnë zëra të çuditshëm — dhe pikërisht karakteri i tyre i çuditshëm është ai që alarmon. Sepse sipas indiscrezioni-ve të fundit, Oliver Glasner do të kishte qenë tashmë i zgjedhur si trajner i ekipit të parë, me një kontratë deri në vitin 2028. Kjo lajm do të ishte krejt i mirëpritur — Glasner është trajner i kualitetit të lartë, me eksperiencë, me ide taktike të qarta, i provuar. Por problemi nuk është emri i trajnerit. Problemi është sekuenca.
Si mund të zgjidhet trajneri para se të zgjidhet drejtori i përgjithshëm? Si mund të vendosë Glasner — nëse konfirmohet ky skenar absurd — se kush do të jetë drejtori sportiv i klubit? A do të marrë Christoph Freund çelësat e merkatos, duke lënë Bayern Munich? Apo do të jetë Marcel Schäfer, drejtori i përgjithshëm i RB Leipzig? Dhe kush do të zgjedhë kryeskaoutin? Kush do të zgjedhë CEO-n?
Ky nuk është model amerikan — ky është kaos i mbështjellë me pretendimin e modernitetit. Në futbollin europian, dhe jo vetëm, çdo projekt serioz nis nga lart. Nga vizioni. Nga CEO që vendos për strategjinë. Pastaj vjen drejtori sportiv. Pastaj trajneri. Pastaj stafi teknik, skaoutët, akademia. Ky është rendi logjik, kjo është mënyra si funksionojnë Bayer Leverkusen, Manchester City, Arsenal, Atletico Madrid — çdo ekip që ka ndërtuar diçka të qëndrueshme. Të shkosh nga poshtë lart — të lejosh trajnerin të zgjedhë drejtorët — nuk është risi: është anarki e veshur me këmishë e kostum.
Ndaj nuk është çudi që emri i Devin Ozek ngjallin kaq shumë interes si zgjidhje e mundshme dhe koherente. Ozek ishte një prej arkitektëve të mrekullisë Bayer Leverkusen — ai projekt historik që ndërpreu dominimin dyzet vjeçar të Bayern Munich dhe arriti në finalen e Europa League. Krahas Simon Rolfes, ai ka ndërtuar një ekip jo me miliona pa fund, por me mençuri, me vizion, me sistem. Ky është profili që i nevojitet Milanit — njeriu që kupton si të ndërtosh, jo vetëm si të blesh.
Por edhe Ozek — si çdo zgjidhje serioze — ka kuptim vetëm nëse vjen në kontekstin e duhur. Vetëm nëse vendoset mbi një organigramë të qartë, jo nën një trajner që të ketë nevojë për ta “miratuar”. Vetëm nëse punon brenda një projekti koherent, me kompetenca të përkufizuara qartë dhe me liri operative të vërtetë.
Kemi arritur, fatkeqësisht, në atë pikë ku debati mbi Milanin nuk është më debat futbollistik. Nuk diskutojmë taktikat, apo sistemin e lojës, apo transferimet. Diskutojmë mbi gjëra elementare — mbi gjëra që çdo klub madje edhe i nivelit të dytë europian i ka të rregulluara prej muajsh. Kush drejton? Kush vendos? Kush mban përgjegjësinë? Pyetje të thjeshta, me përgjigje tejet të vështira kur klubi është i ndarë nga brenda, kur egot janë më të mëdha se projekti, kur tradita e madhe bëhet barrë dhe jo shtysë.
Tifozët e Milanit janë mes dy zjarresh. Ata që duan të abonohen sërish, “për të mos ta lënë stadiumin në duart e të tjerëve”, siç thuhet me zemër dhe ata që e refuzojnë abonimin si protestë e heshtur kundër tri viteve dështimesh strategjike. Të dyja pozicionet janë legjitime. Të dyja burojnë nga dashuria. Por ndarjet mes vëllezërve kuqezi janë gjithmonë të dhimbshme, sidomos kur shkaku i tyre nuk është rivaliteti sportiv, por mërzitja ndaj drejtuesve.
Massimo Calvelli si CEO. Ralf Rangnick si i plotfuqishmi i projektit. Glasner ose Jaissle si trajner — të zgjedhur nga herr Ralfi, nga askush tjetër. Ozek si drejtor sportiv. Dhe kryeskaouti i zgjedhur me kujdes, me kritere të qarta. Ky është një vizion koherent — jo i vetmi i mundshëm, por që ka më shumë logjikë në Milanin e sotëm, që ka precedentë suksesi, që respekton hierarkinë e duhur.
Por mbi të gjitha, Milan ka nevojë për diçka shumë më të thjeshtë dhe shumë të rrallë brenda mureve të tij: normalitet. Jo magji, jo revolucion, jo shpenzime astronomike. Vetëm normalitet — ai lloj organizimi i shëndetshëm dhe i heshtur që bën të funksionojë një makineri komplekse si një klub futbolli. Ai lloj organizimi ku vendimet merren në kohë. Ku hierarkia respektohet. Ku egot lënë hapësirë projektit. Ku ndarjet brendashme nuk sabotojnë çdo gjë që ndërtohet.
Jemi thuajse në mes të qershorit. 12 korrik — dita kur duhet të nisë stërvitja e vërtetë — po afrohet me shpejtësi. Koha nuk pret. Rivalët nuk presin. E as merkato nuk pret më. Vetëm Milani pret dhe kjo, mbi të gjitha kjo, është ajo që dhemb më tepër.– milanistat.com 🔴⚫🔥
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
