Heshtja që pllakosi sallën e konferencave javën e kaluar mbartte me vete peshën e katër viteve pyetje pa përgjigje, të grumbulluara nën pluhurin e vendimeve të munguara dhe hijeve të një pronësie që shpesh dukej sikur spektaklin e vërtetë preferonte ta ndiqte nga distanca e sigurt e zyrave të Nju Jorkut. Por këtë herë, skenari pësoi një kthesë teatrore: përkrah Ruben Amorim, arkitektit të ri të shpresave kuqezi, u ul vetë Gerry Cardinale, duke thyer një tabu që kishte filluar të kthehej në makth për tifozerinë milaniste. Ishte një shfaqje force, një prezantim pa të drejtë pyetjesh nga gazetarët – një lëvizje sa strategjike aq edhe autoritare – e cila la pas një shije të fortë pezullimi, por që shënoi zyrtarisht fundin e epokës së alibive dhe fillimin e një monarkie të re absolute ku amerikani nuk ka më ku të fshihet. Në atë hyrje të shkurtër, pa të drejtë replike, u kuptua se strategjia e Milanit në merkato nuk do të kalojë më përmes filtrave të ndërmjetëm apo kokave të turkut të destinuara për t’u sakrifikuar në altarin e dështimit; tani e tutje, çdo triumf apo greminë do të ketë vetëm një nënshkrim, atë të njeriut që vendosi të dalë më në fund në dritë.
Skenari i ri në Milanello: Amorim mes revolucionit të merkatos dhe tensionit për një skuadër ende kantier ndërtimi
Ndërsa dielli përvëlonte fushën e blertë të qendrës stërvitore në Milanello, dita e parë e punës nën urdhrat e teknikut portugez ngjante me aktin e parë të një drame ku personazhet kryesorë ende po shkruajnë skenarin e tyre. Ruben Amorim si trajner i Milanit e di mirë se koha është armiku i tij më i madh, sidomos kur fillimi i stërvitjes zbulon një skuadër që ndodhet në mes të një tranzicioni të dhimbshëm e të thellë, me shumë prej yjeve titullarë ende të lodhur e të papanishëm pas betejave të Botërorit. Pasi entuziazmi fillestar i afrimeve të para me Gila dhe Ramos ka filluar të fashitet nën presionin e ditëve që ikin, kërkesa për të pasur një formacion konkurrues në Seria A bëhet emergjente, duke kërkuar të paktën edhe katër goditje të tjera të kalibrit të lëndë lëndë të parë për të ndërtuar një strukturë solide.
Në sytë e vëzhguesve të pranishëm në bordurë të fushës, u bë e qartë se ky nuk do të jetë thjesht një sezon tranzicioni, por një sprovë zjarri ku portugezit do t’i duhet të bëjë mrekulli me një grup që duhet spastruar pa mëshirë nga elementët e tepërt e të mbingarkuar. Rritja e cilësisë së stolit dhe përshtatja e shpejtë e lojtarëve me filozofinë e tij taktike kërkon një manovrim kirurgjikal, ku çdo lëvizje e gabuar në hyrje apo në dalje mund të komprometojë të gjithë ngrehinën që Cardinale po përpiqet të ndërtojë me dorën e tij të hekurt.
Gjurmët e para në fushë: Forma fizike e Nkunku dhe Chukwueze përballë skemave të reja taktike
Nga ato pak minuta të partitellës së parë të zhvilluar nën vështrimin vlerësues të stafit teknik, filluan të shfaqen konturet e para të asaj që pritet të jetë fytyra e re e sulmit kuqezi në fushën e lojës. Christopher Nkunku dhe Samuel Chukwueze u paraqitën në një formë fizike mbresëlënëse, duke treguar një dëshirë të jashtëzakonshme për të marrë skenën, ndonëse u vu re qartë se mekanizmat e tyre të lëvizjes dhe sidomos finalizimi i aksioneve sulmuese kërkojnë ende shumë punë koordinuese nën direktivat e reja të trajnerit.
“Në këtë skenë të re të tensionit taktik, ku çdo pasim i gabuar analizohet me mikroskop, mbrojtja gjen qetësinë e saj te dy shtylla që nuk lëvizin: Strahinja Pavlovic dhe Matteo Gabbia konfirmohen si të vetmet certifikata të sigurisë absolute mbi të cilat Amorim mund të mbështesë themelet e tij mbrojtëse.”
Kjo dyshe mbrojtëse, me forcën e tyre fizike dhe përqendrimin maksimal të treguar që në minutat e para, përfaqëson pikërisht atë stabilitet që i duhet Milanit për të përballuar periudhën e gjatë të përshtatjes së repartit ofensiv, ku fantazia dhe shpejtësia e lojtarëve duhet ende të kanalizohen në skemat rigoroze të futbollit modern që Amorim kërkon të aplikojë me çdo kusht.
Premtimet e papritura të rinisë: Kostic dhe Comotto shkëlqejnë nën sytë e vëmendshëm të Milanellos
Por nëse siguria vjen nga mbrojtësit me përvojë, befasia më e bukur dhe më dramatike e këtij fillim sezoni ka ardhur pikërisht nga ata që nuk i priste askush, dy xhevahire të rinj që arritën të errësojnë yjet e tjerë me personalitetin e tyre të parakohshëm. Talenti i ri i Milanit, i riu malazez Kostic, la pa fjalë të pranishmit me një ftohtësi të frikshme përpara portës gjatë aksioneve të lojës, duke treguar një instinkt vrasës që premton ta kthejë atë në një armë sekrete mjaft të rrezikshme gjatë sezonit të gjatë.
Në anën tjetër, në zemër të mesfushës, ishte pastërtia e lojës së Christian Comotto ajo që tërhoqi vëmendjen e specialistëve, me pasime të sakta dhe një vizion loje që rrallëherë shihet te lojtarët e moshës së tij, duke dëshmuar se rinovimi i skuadrës mund të vijë edhe nga burime të brendshme plot talent. Këta dy djem, me dëshirën e tyre për të pushtuar botën nën ngjyrat kuqezi, përfaqësojnë bastin më të bukur të këtij Milani të ri: një projekt ku guximi i rinisë dhe përgjegjësia e re e pronësisë bashkohen në një përpjekje të përbashkët për të rikthyer lavdinë e humbur në tempullin e San Siros.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
