Në korridoret e errëta të “Casa Milan”, një erë e re duket se po fryn, por ajri mbetet i rëndë nga dyshimet e akumuluara ndër vite. Gerry Cardinale, njeriu që u kthye në shënjestrën e zemërimit të tifozëve kuqezi, ka ndërmarrë një kthesë drastike në sjelljen e tij. Pas katër sezonesh që kanë lënë një shije të hidhur në gojën e mbështetësve më besnikë, pronari i RedBird ka vendosur të dalë nga hija e distancës. Nuk bëhet më fjalë për deklarata të shkëputura apo premtime të hedhura në erë, por për një prezencë fizike të ndjeshme në qendrën stërvitore. Tensioni është në kulm; tifozët nuk janë më të gatshëm të pranojnë fjalë të bukura pa mbulesë financiare ose teknike. A është ky vërtet një fillim i ri për Milanin, apo thjesht një fasadë për të qetësuar ujërat para stuhisë së radhës? Fati i klubit varet nga ky ndryshim taktik i pronarit. Ky është momenti i së vërtetës për një projekt që deri dje dukej se po shkonte drejt humnerës, por që sot kërkon me çdo kusht ringjalljen.
Nga fjalët në vepra: Ndryshimi i kartave
Akuzat që kanë shoqëruar mandatet e fundit ndaj Gerry Cardinale kanë qenë të qarta dhe shpeshherë dëshpëruese. Një pjesë e konsiderueshme e tifozërisë ka ndjerë se pronarët e kanë konsideruar klubin thjesht si një aset financiar. Distanca e madhe e Cardinale-s nga baza stërvitore në Milanello ushqeu teoritë se interesi kryesor ishte vetëm stadiumi. Megjithatë, muajt e fundit kanë sjellë një realitet të ri, të pamohueshëm për këdo që ndjek dinamikat e klubit.
Ndryshe nga periudhat e shkuara, menaxheri amerikan ka filluar të angazhohet personalisht në çështjet operacionale të përditshme. Ai ishte protagonist në kërkimin e trajnerit të ri dhe menaxhimin e stafit teknik, pavarësisht kritikave për metodat e përdorura gjatë këtij procesi. Prania e tij pranë Ruben Amorim gjatë konferencave dhe vizitat e shpeshta në qendrën stërvitore kanë dërguar një mesazh të qartë te stafi dhe lojtarët. Kjo nuk është më një menaxhim nga distanca, por një përpjekje e sinqertë për t’u bërë pjesë e strukturës organike të klubit më të madh në botë.
Këto lëvizje fizike përbëjnë pikërisht atë që tifozët kishin kërkuar me ngulm për një kohë të gjatë. RedBird ka kuptuar, ndoshta me pak vonesë, se një klub si Milani nuk mund të drejtohet thjesht përmes tabelave të Excel-it apo pasqyrave financiare. Futbolli ka nevojë për pasion, prani dhe vendimmarrje të guximshme që ndjehen nga të gjithë. Megjithatë, mbetet për t’u parë nëse ky ndryshim qasjeje është një strategji afatgjatë apo një reagim ndaj presionit të jashtëm që po bëhej i padurueshëm. Mbështetësit kuqezi janë lodhur nga retorika; ata kërkojnë garanci konkrete se projekti është serioz dhe i qëndrueshëm.
Për më tepër, komunikimi i ri i Cardinale-s tregon se ai ka dëgjuar zërat kritikë që vinin nga Curva Sud. Ndryshimi nuk ka ndodhur brenda natës, por ka qenë një proces i ngadaltë që po përshpejtohet pikërisht tani. Kjo dëshmon se pronari është i ndërgjegjshëm për faktin se një Milan pa mbështetjen e tifozëve është një Milan i dënuar me dështim. Tashmë, topi është në fushën e tij për të vërtetuar se këto nuk janë thjesht taktika për të fituar kohë.
Besimi i lëkundur dhe hija e dështimeve
Nëse analizojmë objektivisht, zhgënjimi i tifozëve nuk është një fenomen i rastësishëm apo i pabazë. Pas fitimit të titullit kampion, menaxhimi i RedBird u perceptua nga shumë si një regres i dhimbshëm dhe i pakuptueshëm. Largimi nga elita e Champions League për dy sezone radhazi, krahas ndryshimeve të pakuptimta, krijoi një distancë të thellë emocionale. Kjo plagë nuk mund të mbyllet me disa blerje të shpejta gjatë merkatos së verës.
Tifozët e Milanit janë të vetëdijshëm për historinë e tyre të lavdishme dhe nuk pranojnë të jenë spektatorë të një degradimi të ngadaltë. Për shumë prej tyre, besimi te Cardinale është ende në shkallën zero, pavarësisht përpjekjeve të fundit për ta ndryshuar imazhin. Blerjet e mundshme të lojtarëve si Ramos apo Gila, për të cilët flitet intensivisht, janë vetëm një pjesë e mozaikut që duhet të plotësohet me kujdes.
Një ndërhyrje në merkato nuk është një zgjidhje magjike për të fshirë gabimet e së shkuarës. Ajo kërkon kohë për t’u integruar dhe për t’u testuar në nivelet më të larta të futbollit europian. Prandaj, çdo entuziazëm i tepruar duhet të frenohet deri në momentin që skuadra të tregojë se është kthyer në nivelet e kërkuara nga ky klub. Besimi nuk rifitohet përmes komunikatave, por përmes qëndrueshmërisë në nivele të larta konkurruese, ku rezultatet janë të vetmet që flasin.
Shumë ekspertë sportivë theksojnë se Milani i sotëm është një skuadër në kërkim të identitetit. Lëvizjet e fundit në tregun e transferimeve tregojnë një dëshirë për të ndërtuar diçka të re, por pa një bosht të qartë, gjithçka mund të dështojë. Tifozët kërkojnë emra që garantojnë cilësi dhe liderë që mund të udhëheqin ekipin në momentet më të vështira të kampionatit. Përtej emrave të përveçëm, nevojitet një mentalitet që korrespondon me historinë e AC Milan.
Gjykatësi i vetëm: Fusha e blertë
Pavarësisht të gjitha lëvizjeve administrative, fakt mbetet se në fund, gjithçka do të matet në fushën e lojës. Ruben Amorim dhe projekti i ri teknik janë bastet më të mëdha të pronësisë amerikane. Nëse rezultatet nuk do të përputhen me pritshmëritë, e gjithë kjo përpjekje për afrim do të shkërmoqet si një kështjellë prej rëre. Tifozët presin suksesin dhe nuk do të pranojnë më justifikime të tjera për mangësitë e mundshme.
Analistët theksojnë se kjo verë është vendimtare për të ardhmen e AC Milan. Nuk mjafton vetëm shpenzimi i parave; duhet një vizion i qartë për të rikthyer lavdinë që i takon këtij klubi. Çdo humbje ose barazim i panevojshëm do të shërbejë si një kujtesë e hidhur për gabimet e së kaluarës që akoma rëndojnë mbi supet e klubit. Tensioni në ambientin kuqezi është një tregues i qartë se durimi ka arritur kufirin e tij.
Gerry Cardinale ndodhet përballë një provimi të vështirë që do të përcaktojë trashëgiminë e tij. Nëse ai arrin të ndërtojë një strukturë fituese dhe të mbështesë ambiciet e trajnerit, ai mund të shpresojë në një paqe me tifozërinë që e ka kritikuar aq ashpër. Përndryshe, çdo veprim i tij do të vijojë të lexohet si një lëvizje biznesi pa dashuri për ngjyrat e kuqezinjve. Sytë janë të gjithë nga sezoni që po vjen, ku vetëm rezultatet e ndeshjeve do të jenë ato që do të vulosin të ardhmen e tij. Klubi duhet të tregojë se është në gjendje të luftojë për titullin deri në javën e fundit. Kjo është kërkesa minimale për një realitet si ai i Milanit, i cili nuk mund të jetë më një ekip që kënaqet me pjesëmarrjen në kupat europiane. Viti i ri duhet të jetë ai i kthesës totale, jo vetëm në administratë, por edhe në fushë. Vetëm atëherë, tifozët do të kenë mundësinë të falin, por kurrë të harrojnë periudhën e errët që kaluan.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
