Vera e këtij viti nuk po sjell asnjë qetësi për tifozerinë rossonere. Përkundrazi. Mes një merkatoje që lëviz me ritme të çuditshme dhe një drejtimi klubi që vazhdon të mbetet enigmë edhe për vetë ithtarët më besnikë, Milan po jeton një verë të mbushur me pikëpyetje. Emri i Ramos u shfaq si sinjal pozitiv, por reagimi i publikut ishte i ftohtë, thuajse indiferent. Jo sepse cilësia e lojtarit vihet në dyshim, por sepse besimi te struktura që e solli atë është shterur prej kohësh. Njëkohësisht, çështja e riorganizimit të skuadrës nën drejtimin e trajnerit të ri hap pyetje delikate: a do të ketë Amorim kohën dhe mjetet e duhura për të ndërtuar një ekip konkurrues, apo do të detyrohet të punojë me copëza që i vijnë nga vendime të marra larg fushës së lojës?
🔄 Porta rrotulluese e merkatos: Asnjë siguri për tifozët milanistë
Merkato e verës rossonere po ngjan më shumë me një dyer rrotulluese sesa me një strategji të qartë sportive. Nga njëra anë, drejtimi teknik po punon për të sjellë forca të reja: emri i Ramos është konfirmuar, ndërsa ai i van Dijk mbetet një ëndërr e mundshme, por larg realizimit të shpejtë. Nga ana tjetër, lista e lojtarëve me të ardhme të pasigurt është e gjatë dhe përfshin disa nga shtyllat kryesore të skuadrës: Maignan, Modriç, Rabiot, madje edhe Leao dhe Pulisiç nuk janë të garantuar për sezonin e ardhshëm.
Situata komplikohet edhe më shumë nga kalendari ndërkombëtar. Mbledhja e ekipit, e planifikuar për rreth dhjetë ditë, do të zhvillohet pa një pjesë të konsiderueshme të skuadrës, pasi shumë lojtarë do të jenë të angazhuar me Kombëtaret e tyre në turne verore ndërkombëtare. Kjo do të thotë se Amorim, edhe në rastin më optimist, nuk do të ketë në dispozicion rosterin e plotë përpara mesit të gushtit — një afat që lë shumë pak kohë për të ndërtuar automatizma taktikë përpara fillimit të sezonit zyrtar.
Ajo që bie më shumë në sy është ndarja e roleve brenda vetë klubit: blerjet i menaxhon Jorge Mendes, ndërsa shitjet mbeten në dorë të Calvelli dhe stafit të tij. Një ndarje që, sipas shumë vëzhguesve, tregon më shumë për ekuilibrat e pushtetit brenda drejtorisë sesa për një vizion të unifikuar sportiv. Krahasimi që qarkullon më së shumti mes tifozëve është ai me transferimin e Jacquet, mbrojtësi 20-vjeçar i Rennes-it, i blerë nga Liverpool për një shumë të krahasueshme me atë të paguar për Ramos. Krahasimi nuk synon të mohojë vlerën e lojtarit portugez, por thjesht të vërë në pah se sa larg është Milan sot nga klube që operojnë me kritere krejt të tjera financiare dhe strategjike.
👑 Ibrahimoviç, fuqia që lëviz fijet në hije
Nëse ka një temë që domino të gjitha bisedat brenda dhe jashtë San Siros, kjo është roli real i Zlatan Ibrahimoviçit brenda strukturës drejtuese të klubit. Për vite me radhë, tifozët dhe analistët janë pyetur çfarë saktësisht bën suedezi në Milan, cilat janë kompetencat e tij formale dhe sa peshon zëri i tij në vendimet strategjike. Përgjigjja po bëhet gjithnjë e më e qartë, edhe pse asnjëherë e deklaruar hapur: Ibrahimoviç ka ndërtuar, hap pas hapi, një pozicion ndikimi që i kalon përgjegjësitë e tij zyrtare.
Largimi i Paolo Maldinit nga klubi mbetet momenti simbolik i kësaj transformimi. Shumë burime brenda mjedisit rossonero besojnë se dora e Ibrahimoviçit ishte e pranishme edhe në atë vendim, edhe pse asnjëherë e provuar zyrtarisht. Pas largimit të Maldinit, Zlatan ka gjetur në Milan diçka që i përshtatet perfekt: një hapësirë ku mund të veprojë pa kufizime të qarta, një zonë komode ku fjala e tij peshon më shumë se çdo organigram zyrtar. Investimi i tij në RedBird ka shërbyer, sipas shumë analistëve, edhe si mburojë personale — një mënyrë për t’u siguruar që pozicioni i tij të mos jetë i cenueshëm në mënyrën që u tregua fatale për Maldinin dhe, më vonë, edhe për Allegrin.
Marrëdhënia mes Ibrahimoviçit dhe Gerry Cardinale nuk konsiderohet prej shumëve si harmonike, por pragmatike: pronari amerikan e mban suedezin brenda strukturës, duke i lënë hapësirë vendimmarrëse edhe në çështje thjesht teknike, fusha ku vetë Cardinale pranon të mos ketë ekspertizë. Kjo dinamikë ka prodhuar një sërë vendimesh që kanë ndryshuar rrënjësisht fytyrën e sektorit teknik dhe atij rinor të klubit: largimi i Ignazio Abate-s nga stërvitja e ekipeve të reja, emërimi i personave të afërt me Ibrahimoviçin në role kyçe të akademisë (me rezultate sportive që flasin vetë, përfshirë edhe rastin e Milan Futuro), si dhe mospajtimet e njohura publikisht me Liberali-n, i cili u dërgua në Catanzaro pavarësisht preferencës së tij fillestare për të mbetur me ekipin Primavera.
⚠️ Amorim, midis shpresës së fundit dhe një ambienti të helmuar
Në këtë skenar aq të komplikuar, Sérgio Amorim mbërrin si trajneri i ri, me detyrën jo të lehtë për të rikthyer stabilitet sportiv në një klub që ka humbur, sipas shumë vëzhguesve, edhe busullën drejtuese. Rasti i Allegrit shërben si paralajmërim: sipas rrëfimeve që kanë dalë në media, ish-trajneri u gjend përballë presioneve të koordinuara nga agjentë dhe lojtarë që Ibrahimoviçi vetë kishte kontaktuar, në një lëvizje që disa e përshkruajnë si “kurth” për ta destabilizuar. Largimi i Tare-s, i konsideruar prej shumëve si pengesa e fundit ndaj kontrollit total të suedezit, ka lënë vetëm dy figura — Furlani dhe Moncada — si mbrojtje simbolike ndaj një ndikimi që tashmë duket i pakontrollueshëm.
Ndërkohë, Ibrahimoviç vazhdon jetën e tij përtej Atlantikut, i paguar shtrenjtë për angazhimet mediatike amerikane, por pa hequr dorë nga fjala e fundit mbi çështje evropiane, siç tregoi qartazi rasti i Liberali-t, i cili u largua shpejt sapo kuptoi se ndikimi i suedezit mbetej po aq i fortë sa më parë. Për Amorim, sfida nuk është vetëm taktike apo sportive — është mbijetesë brenda një sistemi ku vendimet reale shpesh merren larg fushës së stërvitjes.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
