Ka klube që e ndërtojnë historinë e tyre me trofe, me legjenda, me ndeshje të paharrueshme. Dhe ka klube që e ndërtojnë identitetin e tyre me karakter, me disiplinë, me një kulturë pune që nuk lë vend për improvizime. Milani ka qenë gjithmonë të dyja: një klub i madh në fushë dhe një institucion i hekurt jashtë saj. Por ajo që kemi parë në javën e fundit është një plagë e thellë, një çarje që nuk mund të fshihet me një komunikatë zyrtare apo me një postim në rrjetet sociale. Është një krizë që prek themelet e klubit, një krizë që nuk ka të bëjë vetëm me rezultatet, por me mënyrën se si Milani po e humbet veten.
Sepse, le ta themi troç: një klub që për shtatë ditë rresht nuk ka trajner, nuk ka drejtor sportiv, nuk ka drejtor teknik, nuk ka administrator të përgjithshëm — nuk është një klub që po kalon një moment të vështirë. Është një klub që ka humbur drejtimin. Dhe kjo është e patolerueshme.
Tifozët e Milanit nuk janë thjesht spektatorë. Ata janë pjesë e historisë së klubit. Ata kanë parë epoka të arta, kanë përjetuar netë të paharrueshme, kanë ngritur trofe që shumë skuadra as nuk i kanë ëndërruar. Dhe pikërisht për këtë arsye, ajo që po ndodh sot është një fyerje ndaj inteligjencës së tyre, ndaj besnikërisë së tyre, ndaj pasionit të tyre.
Si mund të pranohet që një klub i këtij niveli të hyjë në një boshllëk pushteti kaq të rrezikshëm? Si mund të pranohet që askush të mos jetë aty për të kontrolluar situatën, për të menaxhuar lojtarët, për të mbajtur qetësinë, për të vendosur rregull? Në këtë kaos, nuk është çudi që Leao foli. Nuk është çudi që lojtarët janë të pakënaqur. Nuk është çudi që agjentët po përfitojnë. Sepse kur mungon autoriteti, mbretëron anarkia.
Dhe kjo është ajo që po ndodh sot.
Në këtë situatë, emrat si Rangnick dhe Glasner nuk janë thjesht kandidatë për një rol teknik. Ata janë simboli i një nevoje të thellë: rikthimi i strukturës. Rikthimi i metodës. Rikthimi i profesionalizmit. Milani nuk ka nevojë për figura të dobëta, për eksperimente, për zgjidhje të përkohshme. Ka nevojë për një arkitekt të vërtetë, për një lider që e kupton peshën e fanellës, presionin e San Siros, pritshmëritë e një tifozerie që nuk pranon më të jetojë me justifikime.
Dhe pastaj është rasti Leao. Jo, problemi nuk është largimi i tij. Ciklet mbarojnë, lojtarët ikin, kjo është natyra e futbollit. Problemi është mënyra. Problemi është momenti. Problemi është fakti që ai foli sepse askush nuk ishte aty ta ndalonte. Askush nuk ishte aty t’i kujtonte se Milani nuk është një klub ku secili flet si të dojë. Askush nuk ishte aty t’i tregonte se çdo fjalë e tij dobëson klubin në negociata.
Kjo është e pafalshme.
Dhe nuk është vetëm Leao. Në dhomat e zhveshjes ka pakënaqësi. Ka lodhje. Ka mungesë besimi. Emra të rëndë si Maignan, Modric, Rabiot po vlerësojnë të ardhmen e tyre. Dhe kjo nuk ndodh në një klub të shëndetshëm. Kjo ndodh në një klub që ka humbur busullën.
Milani duhet të zgjohet. Duhet të rikthejë dinjitetin. Duhet të rikthejë autoritetin. Duhet të rikthejë frikën që dikur u fuste kundërshtarëve dhe respektin që u impononte lojtarëve të vet. Sepse ky klub nuk është një projekt në ndërtim — është një gjigant i plagosur. Dhe gjigantët, kur ngrihen, e tundin botën.
Tifozët nuk kërkojnë mrekulli. Kërkojnë seriozitet. Kërkojnë qartësi. Kërkojnë një drejtim të fortë. Kërkojnë një projekt që respekton historinë e tyre. Dhe drejtuesit duhet ta kuptojnë këtë. Duhet të veprojnë me guxim, jo me frikë. Duhet të marrin vendime të mëdha, jo të presin që gjërat të rregullohen vetë.
Milani nuk mund të jetojë më në kaos. Milani duhet të rikthehet. Dhe rikthimi fillon me vendime të forta, të menjëhershme, të pakthyeshme. Sepse koha e justifikimeve ka mbaruar.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
