Merkatoja verore ka përfunduar, por Milani nuk mund ta mbyllë dosjen e saj me thjeshtë një bilanc financiar. Bashkëpunimi me Jorge Mendes ka lënë pas shumë pikëpyetje. Agjenti portugez hyri fuqishëm në skenën kuqezi gjatë verës. Mendes preku shumë negociata, si për afrimet, ashtu edhe për largimet.
Megjithatë, rezultatet nuk japin një avantazh të qartë për klubin. Milani shpenzoi shifra të rëndësishme në hyrje, ndërsa në dalje pati vështirësi për të krijuar të ardhura të forta. Rastet e Mario Gila, Diego Moreira dhe Gonçalo Ramos e tregojnë qartë këtë kontrast. Për më tepër, situata e lojtarëve të tepërt ngriti probleme të tjera.
Në fund, debati nuk lidhet vetëm me Mendes. Çështja prek strukturën e vetë klubit dhe mënyrën e menaxhimit të merkatos.
Milani duket se ka nevojë për një figurë sportive që të mbrojë interesat e klubit në çdo tavolinë negociatash.
Milani shpenzoi shumë, por nuk mori pritshmëritë
Kuqezinjtë nuk treguan ndonjë fuqi të veçantë negociuese. Klubi pranoi shifra të larta për disa objektiva të rëndësishëm. Mario Gila kushtoi rreth 30 milionë euro. Diego Moreira shkoi deri në 60 milionë me bonuset. Ndërkohë, Gonçalo Ramos përfaqësoi një tjetër investim të madh. Operacioni arriti rreth 80 milionë euro.
Këto shifra krijojnë një pyetje të natyrshme. Nëse Mendes duhej të sillte avantazh në negociata, Milani nuk mori zbritje të dukshme. Përkundrazi, kuqezinjtë shpesh paguan çmimin maksimal. Për më tepër, duhet pritur edhe bilanci i kostove të ndërmjetësimeve.
Situata bëhet edhe më interesante kur analizohet ana tjetër e merkatos. Aty Milani nuk arriti të shndërronte shumicën e largimeve në shitje fitimprurëse. Shumë lojtarë dolën në huazim. Ky model mund të ulë faturën e pagave, por nuk sjell menjëherë arkëtime të rëndësishme.
Prandaj, bilanci kërkon një analizë më të gjerë. Një agjent i madh nuk garanton automatikisht një merkato të favorshme për klubin.
Leao tregon problemin e negociatave në dalje
Rasti i Rafael Leao përbën një nga shembujt më domethënës. Sulmuesi u largua përfundimisht drejt Galatasarayt. Operacioni solli një shumë të konsiderueshme për Milanin, por situata paraprake kishte marrë tjetër drejtim. Mendes kishte tentuar të hapte një rrugë drejt Aston Villës.
Oferta e klubit anglez nuk solli zgjidhjen e dëshiruar. Në vend të një shitjeje të fortë, propozimi lidhej me huazimin. Ndërkohë, ndërmjetësimi i George Gardi ndihmoi në finalizimin e kalimit te Galatasaray. Kjo lëvizje tregoi se Milani mund të kërkonte rrugë të ndryshme për të mbrojtur vlerën e lojtarit.
Menaxhimi i daljeve mbetet një nga problemet kryesore të Milanit.
Veçanërisht problematike ishte mënyra e komunikimit me lojtarët jashtë projektit. Klubi i identifikoi publikisht disa futbollistë si të tepërt.
Si rezultat, klubet blerëse hynë në negociata me një avantazh psikologjik. Ato e dinin se Milani dëshironte të largonte lojtarët. Kështu, presioni kaloi në anën e kuqezinjve. Klubet kërkuan huazime, kushte më të favorshme dhe garanci të ndryshme.
Në të vërtetë, tifozat milanistat e dinë se emrat e mëdhenj patjetër që kanë rëndësinë e tyre por një merkato nuk fitohet vetëm me emra të mëdhenj. Ajo fitohet edhe duke mbrojtur vlerën e aseteve.
Portugalia nuk solli “mrekullinë”
Një tjetër kapitull lidhet me tregun portugez. Aty Mendes ka një rrjet të jashtëzakonshëm marrëdhëniesh. Fillimisht, Milani tentoi Gonçalo Inácio. Sporting Lisbona nuk ndryshoi qëndrim për mbrojtësin. Në fund, klubi portugez e mbajti lojtarin. Kjo goditje e la Milanin pa një objektiv të rëndësishëm.
Rasti tjetër lidhej me Santiago Giménezin dhe Porton. Palët kishin gjetur një bazë marrëveshjeje, por situata ndryshoi gjatë negociatave. Porto kërkoi kushte më të favorshme për veten. Milani u rikthye te diskutimet për një huazim me kushte të ndryshme.
Madje, këto raste krijuan një kontrast të fortë. Kur Milani blinte, shifrat rriteshin; kur shiste, negociatat shpesh ngecnin. Pavarësisht ndikimit të Mendes, merkato portugeze nuk i dha kuqezinjve avantazhin që pritej.
Pse Milani ka nevojë për një drejtor sportiv
Por, për hir të së vërtetës, edhe kritika ndaj Mendes duhet të ketë kufijtë e saj. Agjenti mbron interesat e lojtarëve dhe klientëve të tij.
Problemi kryesor qëndron te struktura e Milanit. Klubi hyri në merkato pa një drejtor sportiv klasik ose një drejtues ekuivalent. Një DS mund të ndërtojë strategjinë shumë përpara hapjes së merkatos. Ai gjithashtu krijon marrëdhënie të qëndrueshme me klubet europiane.
Për më tepër, një drejtues i tillë mbron interesin e institucionit. Një agjent ndërkombëtar nuk mund të zëvendësojë këtë funksion.
Markus Krösche mbetet një emër me rëndësi në këtë diskutim. Drejtuesi i Eintracht Frankfurt përfaqëson profilin që mund t’i japë Milanit një strukturë më të qartë. Klubi duhet të mësojë nga kjo merkato. Milani ka nevojë për planifikim, komunikim dhe një drejtim sportiv të konsoliduar.
Natyrshëm, Mendes mund të mbetet një partner i rëndësishëm. Por vendimmarrjen duhet ta udhëheqë gjithmonë Milani. Kjo është pika që mund të përcaktojë merkaton e ardhshme. Kuqezinjtë nuk kanë nevojë vetëm për agjentë të fuqishëm.
Ata kanë nevojë për një strukturë që di t’i përdorë marrëdhëniet në favor të klubit.
