Ruben Amorimi po kalon ditë të vështira pas humbjes së Milanit ndaj Benficës në San Siro. Vetëm pesë ndeshje në krye të skuadrës mjaftuan që ambienti të flasë sërish për krizë. Trajneri portugez ende kërkon formulën e duhur për të bashkuar një grup plot talent. Megjithatë, bilanci deri tani tregon dy fitore, dy barazime dhe vetëm një humbje. Këto shifra, në fakt, nuk duhet të alarmojnë askënd ende. Problemi kryesor i Milanit nuk qëndron thjesht te fusha e lojës. Ai lidhet ngushtë me mënyrën se si mjedisi rossoner reagon ndaj çdo rezultati negativ. Kritikat e ashpra, ndarjet në fraksione dhe presioni mediatik po e bëjnë punën e Amorimit edhe më të vështirë. Kësisoj, kuptimi i vërtetë i “krizës” kërkon një vështrim më të thelluar përtej rezultatit të thjeshtë të një ndeshjeje.
Nervozizmi i mjedisit rossoner
Le ta nisim analizën nga problemi më i vjetër i Milanit. Që prej vitit 2023, mjedisi rossoner vazhdon të ndahet në fraksione të kundërta. Disa tifozë e analistë duan rrëzimin e projektit aktual. Të tjerë mbrojnë çdo vendim pa asnjë kritikë. Ka edhe zëra që kërkojnë kthimin e figurave të së shkuarës, larg realitetit të sotëm. Kjo përçarje e brendshme e bën Milanin objektiv të lehtë për kritika të vazhdueshme. Në krahasim me klube të tjera italiane, rossonerët nuk kanë një sistem të bashkuar mbrojtës.
Kështu, mjafton pak për të krijuar panik kolektiv rreth çdo vendimi teknik.Le ta nisim analizën nga problemi më i vjetër i Milanit. Që prej vitit 2023, mjedisi rossoner vazhdon të ndahet në fraksione të kundërta. Disa tifozë e analistë duan rrëzimin e projektit aktual. Të tjerë mbrojnë çdo vendim pa asnjë kritikë. Ka edhe zëra që kërkojnë kthimin e figurave të së shkuarës, larg realitetit të sotëm. Kjo përçarje e brendshme e bën Milanin objektiv të lehtë për kritika të vazhdueshme. Në krahasim me klube të tjera italiane, rossonerët nuk kanë një sistem të bashkuar mbrojtës. Kështu, mjafton pak për të krijuar panik kolektiv rreth çdo vendimi teknik.
Besimi i Cardinales
Gerry Cardinale mban gjithashtu përgjegjësi për dështimet e sezoneve të fundit. Megjithatë, ndryshimi i ndjekur këtë verë duhet lexuar si sinjal pozitiv. Pronari amerikan ka kuptuar se mentaliteti i tij fillestar nuk funksionon plotësisht në futbollin italian. Prandaj, ai po tenton të modernizojë një sistem ende të lidhur pas së shkuarës. Fatkeqësisht, shumë preferojnë të mbeten në atë sistem të vjetër. Sido që të jetë, Cardinale mbetet ende pronari legjitim i klubit dhe vendimet i takojnë atij.
Zgjedhja e Ruben Amorimit përfaqëson ende një bast të madh. Trajneri fitoi gjithçka në Portugali, por dështoi rëndë në Angli. Madje, ai mbërriti në Itali pa asnjë përvojë paraprake me këtë kampionat. Pavarësisht kësaj, kritikët e sotëm të Amorimit lavdërojnë hapur Fabregasin dhe Komon e tij. Cesc mund të bëhet vërtet një trajner i shkëlqyer në të ardhmen. Sigurisht, drejtimi i Milanit mbetet gjithsesi një sfidë krejt tjetër. Në fakt, po të kishte ardhur spanjolli në vend të portugezit me të njëjtat rezultate, kritikat do të kishin munguar plotësisht.
Çështje simpatie dhe presion mediatik
Kthehemi tek komunikimi i trajnerit me median. Amorimi mund të pëlqehet ose jo si personazh publik. Sidoqoftë, askush s’mund t’i mohojë të drejtën për t’u irrituar ndaj disa pyetjeve. Në konferenca shtypi, ai përpiqet vazhdimisht të flasë për taktikë, module dhe lëvizje në fushë. Megjithatë, tema qendrore devijon shpesh drejt çështjeve anësore, pavarësisht kundërshtarit të radhës. Gazetaria italiane njihet për agresivitetin e saj ndaj trajnerëve. Për më tepër, ajo kërkon vazhdimisht t’i zërë në befasi teknikët gjatë çdo dalje publike.
Duhet, pra, pak më shumë durim dhe qetësi. Milani nuk mund të bëhet një makinë e përsosur brenda vetëm dy muajsh. Amorimi ka padyshim përgjegjësitë e tij, kjo është e vërtetë. Megjithatë, të flasësh për shkarkim pas vetëm pesë ndeshjeve tingëllon i nxituar. Bilanci aktual tregon dy fitore, dy barazime dhe një humbje të vetme. Këto shifra, në realitet, nuk përfaqësojnë aspak një situatë krize të vërtetë. Ekipi kishte treguar shenja pozitive kundër Torinos dhe Venezias në Serie A. Në krahasim me ato ndeshje, performanca ra ndjeshëm kundër Juventusit dhe Lazios.
Ndaj Benficës, u rishfaqën probleme që s’lidhen vetëm me taktikën. Nëse zëvendësuesi i Gilës mbetet Terracciano, atëherë nevojitet një reflektim serioz. Sidoqoftë, akuzat ndaj Amorimit duken tepër të njëanshme dhe pa bazë të fortë. Ato, në fund të fundit, nuk sjellin asnjë zgjidhje konkrete brenda fushës. Duhet përsëritur edhe njëherë: nevojitet qetësi dhe durim i vazhdueshëm. Vetë Pioli, para se të bëhej i adhuruar, kalonte fill nëpër kritika të ngjashme.
Të fortët duhet të luajnë
Le të përqendrohemi tani te skuadra në fushë. Lojtarët më të fortë duhet të gëzojnë vendin titullar, pa përjashtim. Pulisic, Moreira, Gila dhe Rabiot meritojnë vendin fillestar prej talentit të treguar. Estupiñán, në krahun tjetër, nuk ka bindur ende te roli i tij. Bartesaghi nuk përfaqëson profilin ideal për sistemin taktik të Amorimit. Po ashtu, Terracciano s’mund të mbetet zgjidhja e parë në mbrojtje. Musah po rigjen veten, edhe pse pak flasin për të. Chukwueze alternon momente të mira në sulm me pasiguri në mbrojtje. Cissè ka nevojë për më shumë guxim, veçanërisht kur duhet të sfidojë kundërshtarin drejtpërdrejt.
Hutchinson tregoi shkëndija cilësie, por duhet kohë për t’u përshtatur plotësisht. Gonçalo Ramos merr pak topa të dobishëm nga shokët e skuadrës. De Winter mund të bëhet mbrojtësi qendror titullar në të ardhmen e afërt. Pavlović, megjithatë, duhet të kontrollojë më mirë instinktin e tij të vrullshëm. Jashari ka mundësi reale të shlyejë sezonin e kaluar të vështirë. Comotto do të gjejë sigurisht hapësirën e tij me kalimin e kohës. Camarda, në këtë moment specifik, do të vuante shumë vetëm përpara.
LEXO EDHE:
Për çdo lajm të fundit nga Casa Milan, tifozët mund të ndjekin përditësimet ekskluzive në Milanistat.com.
Milani, pra, ndodhet ende në fazën e ndërtimit të identitetit të tij. Do të ketë ngjitje dhe rënie, humbje të hidhura dhe fitore entuziazmuese. Ajo që mungon aktualisht mbetet vazhdimësia në performancë e në rezultate.
Amorimi po përpiqet të ndryshojë mentalitetin e një grupi ende të paamalgamuar. Kritikat mbeten legjitime dhe pjesë e natyrshme e këtij rrugëtimi afatgjatë. Megjithatë, para gjykimeve të nxituara, duhet reflektim dhe kontekstualizim i duhur.
