Çmenduri kuqezi! Kë përpiqet të bindë Amorim? Cardinale bën gafën më të madhe të mandatit

Milan-Lecce duhej të ishte, në kushte normale, një ndeshje pa histori për ekipin e San Siros. Situata aktuale te kuqezinjtë tregon diçka tjetër. Rreziku rritet me çdo ndeshje: futbollistët po fillojnë të besojnë gjithnjë e më pak te projekti i Ruben Amorimit. Trajneri portugez po humbet kredibilitet, kryesisht për shkak të zgjedhjeve dhe deklaratave që shumëkujt i duken jashtë vendit. Kjo situatë po ndodh teksa klubi përgatitet për një takim që dukej i lehtë, por që tashmë mbart peshën e një krize më të gjerë. Muret e Milanellos e kanë kuptuar prej kohësh se faza e eksperimenteve duhej të kishte mbaruar. Koha është aleati më i çmuar i çdo trajneri të ri, por Amorimi duket sikur nuk po e shfrytëzon si duhet. Shumë tifozë e mbrojnë me argumentin se sapo ka mbërritur në pankinë. Argumenti nuk qëndron kur krahasohet me realitete të ngjashme në Evropë.

Përballjet me Benficën dhe Lazion nxjerrin në pah problemin e identitetit

Trajneri i Benficës ka mbërritur po këtë verë, njësoj si Amorim te Milani. Por ekipi portugez, të enjten në San Siro, luajti sikur skema të ishte mësuar përmendësh prej vitesh. Lojtarët e Benficës treguan siguri dhe automatizma që zakonisht kërkojnë muaj pune të përbashkët.

Një shembull tjetër vjen nga Gennaro Gattuso, i cili te Lazio ka ndërtuar mjaft shpejt një identitet të qartë, pavarësisht rezultateve jo gjithmonë pozitive. Ekipet e tyre, kur zbresin në fushë, japin përshtypjen se e dinë saktësisht çfarë të bëjnë. E kundërta ndodh te Milani. Klubi deklaroi vetëm pesëmbëdhjetë ditë më parë se merkatoja ishte “dhjetë me lavdërim”. Më pas erdhën dyshimet mbi cilësinë e skuadrës dhe karakteristikat e saj.

Kjo kontradiktë rrezikon të dëmtojë besimin e spogliatoit ndaj drejtimit teknik. Kur një trajner shpreh publikisht se preferon të dështojë “në stil të madh”, ai tregon se nuk e ka kuptuar peshën reale të drejtimit të një klubi si Milani. Kjo nuk është më skuadra e “salloni personal” ku çdo gjë mund të thuhet lirshëm.

Gjithçka niset nga maja e piramidës drejtuese. Ndërsa kuqezinjtë rrezikonin një figurë të keqe përballë Benficës, mbërriti lajmi për një emërim të ri brenda strukturave drejtuese: James Fontanella-Khan. Emërimi, siç u sqarua, nuk ka lidhje të drejtpërdrejtë me pjesën sportive të klubit. Kështu vazhdon të mungojë një figurë thelbësore: drejtori sportiv, apo siç e njohin brezat e rinj, head of football. Bëhet fjalë për një profesionist të fushës, i aftë të bashkëpunojë ngushtë me Amorim, ta këshillojë dhe, nëse duhet, ta korrigjojë kur ngulmon në gabime.

Në fushë zbret vetë Cardinale: e nevojshme apo rrezik i ri për Milanin?

Të enjten ka qenë vetë Gerry Cardinale ai që foli drejtpërdrejt me trajnerin. Kjo përbën një shqetësim serioz. Çfarë këshille apo kërkese taktike mund të japë pronari i klubit? Përvoja e tij në fushën e futbollit mbetet e kufizuar. Cardinale nuk duhet ta mbivlerësojë veten dhe duhet ta kuptojë se pa një drejtim sportiv të fortë e kompetent, asnjë projekt nuk shkon larg.

Krize të tilla mund të kthehen shpejt në rrezik real për sezonin e Milanit, nëse drejtuesit nuk marrin masa konkrete. Tifozët rossonerë, që duan të qëndrojnë gjithmonë të përditësuar me çdo lajm që del nga Casa Milan, mund të ndjekin të gjitha zhvillimet e fundit direkt në Milanistat.com.

“Prekja magjike” e biznesit nuk mjafton për të zgjidhur problemet e fushës. Shumë kanë menduar se ndërhyrja personale e pronarit do t’i ndryshojë gjërat për mirë. Ky mendim rezulton naiv dhe pak i thelluar. Kushdo që provon të kundërshtojë këtë ide, shpesh etiketohet padrejtësisht si simpatizant i skuadrave rivale.

Situata te kuqezinjtë mbetet delikate dhe në lëvizje të vazhdueshme. Zgjidhja nuk do të vijë vetëm nga fjalët, por nga vendime konkrete e strukturore brenda klubit.