Ka klube që mbijetojnë. Ka klube që luftojnë. Dhe ka klube që krijojnë epoka. Milan ka qenë gjithmonë pjesë e kategorisë së tretë. Një klub që nuk e pranonte mesataren, që nuk e njihte frikën, që nuk e diskutonte kurrë identitetin e vet. Një klub që e ndërtonte madhështinë mbi vendime të guximshme, mbi personalitete të forta, mbi një kulturë fituese që nuk lëkundej as në momentet më të errëta.
Por sot, ky Milan nuk është më ai Milan. Dhe kjo është e dhimbshme për t’u thënë, por e domosdoshme për t’u pranuar. Sepse vetëm duke parë realitetin në sy mund të ndryshosh drejtimin. Dhe realiteti është ky: Milan po humbet identitetin!
Jo për faj të tifozëve, që vazhdojnë të jenë forca më e madhe e klubit. Jo për faj të historisë, që është aty, e paprekshme, e pavdekshme. Por për faj të një drejtimi që duket i humbur, i paqartë, i frikësuar nga madhështia që duhet të përfaqësojë.
Kur mungon vizioni, fillon rënia
Në futboll, si në çdo organizatë të madhe, suksesi fillon nga lart. Dhe Milani, prej disa vitesh, duket se ka humbur pikërisht këtë shtyllë themelore. Drejtimi aktual nuk ka arritur të ndërtojë një projekt të qartë, të qëndrueshëm, të besueshëm. Vendimet duken të shpërndara, të paqarta, të paargumentuara. Dhe kjo krijon një efekt zinxhir që prek çdo aspekt të klubit.
Kur drejtimi është i pasigurt, trajnerët janë të pasigurt. Kur trajnerët janë të pasigurt, lojtarët janë të pasigurt. Kur lojtarët janë të pasigurt, rezultatet janë të pasigurta. Dhe kur rezultatet janë të pasigurta, tifozët humbasin besimin.
Ky është cikli i rënies. Dhe Milani është futur në këtë cikël.
Frika nga personalitetet e forta: një sëmundje moderne
Një nga fenomenet më të çuditshme të viteve të fundit është shmangia sistematike e personaliteteve të forta. Milan dikur ishte klub që i kërkonte, i donte, i vlerësonte figurat e mëdha. Sot, duket se i shmang.
Pse?
A është frika se një trajner me personalitet të fortë do të kërkojë kontroll? A është frika se një drejtues me eksperiencë do të ekspozojë dobësitë e strukturës? A është frika se një fitues i vërtetë do të kërkojë investime reale?
Në çdo rast, rezultati është i njëjtë: Milan zgjedh profilin më të dobët, më të panjohur, më të lehtë për t’u menaxhuar.
Por një klub i madh nuk ka nevojë për njerëz të lehtë për t’u menaxhuar. Ka nevojë për njerëz që e çojnë përpara. Ka nevojë për njerëz që e sfidojnë. Ka nevojë për njerëz që e ngrenë nivelin.
Rasti Fabregas: simboli i një klubi që ka harruar të ëndërrojë
Rasti Fabregas është shembulli më i qartë i kontradiktave të Milanit modern. Klubi flet për ambicie, për rikthim në majë, për projekte të mëdha. Por kur vjen momenti të marrë një trajner me personalitet, me ide moderne, me karrierë të pasur si lojtar dhe me potencial të madh si trajner – heziton.
Në vend të një profili të qartë, të fortë, të guximshëm, Milani zgjedh një trajner pa eksperiencë të vërtetë në nivele të larta. Dhe tifozët, me të drejtë, pyesin: si mund të pretendosh të fitosh, kur nuk zgjedh njerëzit që dinë të fitojnë?
Nëse doje një trajner me stilin e Fabregas, merre Fabregasin. Nëse doje një projekt të madh, sill një emër të madh. Nëse je Milan, sill dikë që i jep peshë stolës, jo dikë që e merr peshën nga stoli.
Komunikimi me tifozët: një problem më i madh se çdo humbje
Në momente krize, komunikimi është gjithçka. Tifozët nuk kërkojnë mrekulli. Kërkojnë sinqeritet. Kërkojnë qartësi. Kërkojnë një projekt të artikuluar. Por drejtimi aktual i Milanit ka zgjedhur heshtjen.
Takime të mbyllura. Vendime të paqarta. Mungesë totale transparence.
Kjo nuk është mënyra si funksionon një klub i madh. Kjo është mënyra si funksionon një klub që ka frikë. Dhe një klub që ka frikë nuk mund të fitojë.
Tifozët: e vetmja forcë që nuk ka tradhtuar kurrë
Në gjithë këtë kaos, ka një element që ka mbetur i pandryshuar: tifozët. Tifozët e Milanit janë ndër më të përkushtuarit në botë. Kanë duruar vite të errëta, kanë duruar projekte të dështuara, kanë duruar premtime të pambajtura. Por kanë duruar sepse besonin se një ditë klubi do të rikthehej aty ku i takon.
Por durimi nuk është i pafund. As dashuria nuk është e verbër. As historia nuk është garanci.
Tifozët nuk mund të mbajnë mbi shpinë një klub që nuk mban veten. Nuk mund të besojnë në një projekt që nuk ekziston. Nuk mund të mbështesin një drejtim që nuk komunikon.
Milan duhet të zgjohet – tani, jo nesër
Ky klub nuk është një laborator. Nuk është një projekt eksperimental. Nuk është një fushë prove për trajnerë të papërvojë apo drejtues të pasigurt.
Ky është AC MILAN. Klubi i 7 Champions League. Klubi i Maldinit, Baresit, Van Bastenit, Kakás, Shevchenkos. Klubi që ka frymëzuar botën.
Dhe ky klub nuk mund të pranojë të jetë më pak se kaq.
Nëse krerët aktualë dhe ata që do të vijnë nuk e kuptojnë këtë, atëherë problemi nuk është tek tifozët që kritikojnë – problemi është tek ata që nuk e dëgjojnë zërin e historisë.
Milan duhet të rikthejë ambicien. Duhet të rikthejë guximin. Duhet të rikthejë personalitetin. Duhet të rikthejë madhështinë.
Sepse nëse nuk e bën, rrezikon të humbasë jo vetëm trofetë – por edhe shpirtin. Dhe kjo do të ishte humbja më e madhe nga të gjitha. – milanistat.com 🔴⚫🔥
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
