Sezoni 2025–2026 për Milanin ka qenë një udhëtim emocional, një rrugëtim që nisi me ambicie të mëdha dhe me një ritëm që i bënte tifozët të besonin se titulli i Serie A ishte më në fund i arritshëm. Në muajt e parë, skuadra dukej e pjekur, e balancuar, e fortë në mbrojtje dhe e rrezikshme në sulm. Pikët vinin me vazhdimësi, loja ishte e qartë dhe rezultatet e vendosnin Milanin mes pretendenteve kryesore për Scudetto.
Por futbolli është i pamëshirshëm me ata që nuk arrijnë të ruajnë intensitetin. Në pjesën e dytë të kampionatit, kuqezinjtë u përballën me një rënie të thellë, të papritur dhe të pashpjegueshme për shumëkënd. Nga një skuadër që fliste gjuhën e kreut, Milani u kthye në një ekip që lufton për të mos humbur trenin e Champions League.
Ndërsa faza e parë e sezonit ishte një demonstrim force, faza e dytë u shndërrua në një seri gabimesh, mungesash, rënie formash dhe një krize të thellë në repartin ofensiv.
Shifrat janë të pamëshirshme: një rënie drastike e golave të shënuar, një mesatare pikësh që ka rënë ndjeshëm dhe një skuadër që ka humbur qartësinë e lojës në momentin më të rëndësishëm të vitit.
Megjithatë, në këtë kaos, një element ka mbetur i fortë: mbrojtja. Falë punës së Max Allegrit, faza difensive është kthyer në armën kryesore të Milanit, duke mbajtur skuadrën në garë për objektivin minimal – kualifikimin në Champions League.
Por si u arrit deri këtu? Çfarë ndryshoi mes dy fazave të kampionatit? Dhe a mund të rikthehet Milani në rrugën e duhur për sezonin e ardhshëm?
Një gjysmë sezoni perfekt: ritëm kampioni, efikasitet dhe stabilitet
Pjesa e parë e kampionatit ishte një demonstrim i qartë i potencialit të Milanit. Në 19 ndeshjet e para, skuadra grumbulloi 42 pikë, duke u renditur në vendin e dytë, vetëm tre pikë larg Interit.
Mesatarja prej 2.2 pikësh për ndeshje ishte ritëm prej skuadre kampione.
Sulmi funksiononte mirë: 32 gola të shënuar, me një mesatare prej 1.7 golash për ndeshje, tregues i një ekipi që dinte të krijonte dhe të konkretizonte.
Mbrojtja ishte po aq solide: vetëm 15 gola të pësuar, me një mesatare prej 0.8 për ndeshje, një shifër që e vendoste Milanin mes skuadrave më të forta të Europës në aspektin difensiv.
Bilanci ishte pothuajse perfekt: 12 fitore, 6 barazime dhe vetëm 1 humbje.
Në atë moment, gjithçka dukej e mundur. Allegri kishte gjetur ekuilibrin, skuadra kishte identitet dhe tifozët shikonin përpara me optimizëm.
Por futbolli nuk është vetëm çështje statistike; është edhe çështje momenti, forme dhe vazhdimësie. Dhe pikërisht këtu nisi rënia.
Faza e dytë: rënia e lirë e sulmit dhe kthimi në realitet
Në 15 ndeshjet e fazës së dytë, Milani ka marrë vetëm 25 pikë, duke rënë në vendin e gjashtë në renditjen e pjesës së dytë të kampionatit.
Mesatarja ka rënë në 1.7 pikë për ndeshje, një ritëm që i përket një skuadre që lufton për Conference League, jo për titull.
Por problemi më i madh nuk është mbrojtja – ajo ka mbetur e qëndrueshme, me të njëjtën mesatare golash të pësuar si në fazën e parë (0.8 për ndeshje).
Kriza e vërtetë është në sulm.
Golat e shënuar kanë rënë nga 1.7 në 1.1 për ndeshje, një rënie dramatike që ka ndryshuar fatin e skuadrës.
Në total, Milani ka shënuar vetëm 16 gola në 15 ndeshje të fazës së dytë.
Dhe më alarmantja: vetëm pesë gola janë shënuar nga sulmuesit.
Që nga 1 marsi, kur Rafael Leão shënoi në Cremona, asnjë sulmues tjetër nuk ka gjetur rrugën e rrjetës.
Kjo është një krizë e thellë, strukturore, psikologjike dhe taktike.
Bilanci i fazës së dytë është i vakët: 7 fitore, 4 barazime dhe 4 humbje.
Një ritëm i tillë nuk të çon në titull, madje as në garë të qetë për Champions League.
Nëse Milani është ende në pozita të favorshme për kualifikim, kjo i detyrohet vetëm punës së jashtëzakonshme të Allegrit në fazën difensive, e cila ka mbetur e pathyeshme edhe kur sulmi ka dështuar plotësisht.
Sezoni i Milanit është një histori kontrastesh të forta: një fillim që frymëzoi ëndrra dhe një fund që solli ankth.
Nëse faza e parë tregoi potencialin e një skuadre që mund të luftojë për titull, faza e dytë zbuloi dobësitë e thella të një projekti që ende nuk ka arritur stabilitetin e nevojshëm.
Rënia e sulmit është problemi kryesor dhe një alarm i madh për drejtuesit, të cilët duhet të ndërhyjnë fuqishëm në merkato për të sjellë një qendërsulmues të nivelit të lartë.
Megjithatë, ka edhe një element pozitiv: mbrojtja.
Falë punës së Allegrit, ajo është kthyer në një armë të fortë, një bazë solide mbi të cilën mund të ndërtohet e ardhmja.
Nëse Milani arrin të sigurojë Champions League, sezoni mund të konsiderohet i shpëtuar, pavarësisht zhgënjimeve të fazës së dytë.
Por pyetja e madhe mbetet:
A do të jetë ky sezon një mësim i vlefshëm për të ardhmen, apo një paralajmërim për një cikël që rrezikon të ngecë?
E ardhmja e Milanit do të varet nga përgjigjja që klubi do t’i japë kësaj dileme në muajt e ardhshëm.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
