Milani në kaos: tri vite ‘revolucionesh’ dhe fajësimesh që nuk prekin kurrë kreun

Mes ndryshimeve të vazhdueshme, shitjeve të yjeve dhe një cikli kritikash që godet trajnerë e lojtarë, Milan po përjeton një periudhë të gjatë destabilizimi, ku drejtuesit mbeten të vetmit të paprekur ndërsa projekti sportiv rrëshqet drejt një rënieje të frikshme

Milanistat
5 Min Read
Vini re: Kjo faqe interneti mund të përmbajë lidhje partnere, që do të thotë se mund të përfitojmë një komision nëse klikoni në lidhjet që ne ju shfaqim. Ju kërkojmë të klikoni disa herë në ditë dhe besojmë se çdo klik do t'u shtojnë vlerat. Mbështetja juaj vlerësohet!

Milan, një klub që historikisht ka qenë simbol i stabilitetit, vizionit dhe triumfeve, po përjeton një nga periudhat më të turbullta të dekadës së fundit. Tre sezonet e fundit kanë qenë një spirale e pafund ndryshimesh, fajësimesh dhe vendimesh të diskutueshme që kanë krijuar një ambient të trazuar, larg ambicieve që një klub i këtij niveli duhet të ketë. Që nga largimi i Paolo Maldinit, një figurë që mishëronte identitetin e Milanit, klubi ka hyrë në një cikël të çuditshëm: çdo verë nis një revolucion i ri, çdo sezon gjen një fajtor të ri dhe çdo vit shitet një pjesë e rëndësishme e projektit.

Ndërkohë që trajnerët dhe lojtarët ndërrrohen si pjesë të një mekanizmi të prishur, drejtuesit që marrin vendimet strategjike mbeten të paprekur. Në qendër të kritikave qëndron Giorgio Furlani, administratori i deleguar që ka stabilizuar bilancet, por ka dështuar të ndërtojë një projekt sportiv koherent. Nëse vazhdohet me këtë ritëm, rreziku që Milan të humbasë identitetin dhe konkurrueshmërinë është më real se kurrë.

Revolucione të pafundme dhe fajtorë të rinj çdo sezon

Tre sezonet e fundit kanë ndjekur të njëjtin skenar: verë pas vere, skuadra shpërbëhet dhe rindërtohet nga e para. Lojtarët më të rëndësishëm largohen, ndërsa në vend të tyre vijnë shumë emra të rinj, shpesh pa një logjikë të qartë teknike. Ky model ka krijuar një skuadër të paqëndrueshme, pa identitet dhe pa kontinuitet.

Trajnerët, njëri pas tjetrit, janë bërë shënjestra të kritikave. Fonseca dhe Conceição u dogjën shpejt nga presioni, ndërsa tani radha i ka ardhur Massimiliano Allegrit, i cili ende nuk është futur plotësisht në qendër të stuhisë vetëm sepse një pjesë e medias e mbron. Por historia e fundit e Milanit tregon se trajneri është gjithmonë i pari që paguan, pavarësisht se problemet janë shumë më të thella.

Kur nuk fajësohet trajneri, fajësohen lojtarët. Rafa Leao është bërë objektivi kryesor i kritikave, ashtu si dikur Tonali, Kalulu apo Theo Hernandez. Çdo vit, një yll shpallet “problemi” i Milanit dhe më pas shitet. Ky model ka krijuar një rreth vicioz ku skuadra nuk arrin të ndërtojë asnjëherë një bërthamë të qëndrueshme.

Shitjet e yjeve dhe një projekt që nis nga zero çdo vit

Në vend që të forcohet, skuadra dobësohet sezon pas sezoni. Largimi i Reijnders vitin e kaluar ishte një goditje e rëndë, pasi ai ishte lojtari më i mirë i Milanit në atë sezon. Tani, Rabiot dhe Pavlovic janë të radhës në listën e mundshme të largimeve, pavarësisht se kanë qenë ndër më të mirët në fushë.

Ky model i shitjes së lojtarëve kyç dhe blerjes së shumë të tjerëve për të nisur një “projekt të ri” ka bërë që ambiciet e Milanit të zhduken. Nuk ka më objektiva madhorë, nuk ka më një vizion afatgjatë. Çdo vit nis nga zero, dhe çdo vit përfundon me zhgënjim.

Ndërkohë, tifozët janë zbehur. Curva është heshtur, stadiumi ka humbur ngjyrat dhe atmosferën e dikurshme. Që nga 6 qershori 2023, dita kur Maldini u largua, shumë tifozë ndjejnë se klubi ka humbur shpirtin e tij.

Në këtë kaos të vazhdueshëm, një emër mbetet i pandryshuar: Giorgio Furlani. Ai ka qenë figura më e qëndrueshme e këtyre tre sezoneve, duke mbajtur nën kontroll bilancet financiare, por duke dështuar në mënyrë të dukshme në aspektin sportiv. Ndërkohë që trajnerët dhe lojtarët paguajnë çmimin e vendimeve të gabuara, drejtimi mbetet i paprekur.

Nëse Gerry Cardinale dëshiron vërtet ta rikthejë Milanin në majat e futbollit europian, duhet të marrë një vendim të qartë dhe të guximshëm. Klubi nuk mund të vazhdojë të funksionojë me të njëjtin model që ka prodhuar vetëm kaos, humbje identiteti dhe rënie sportive. Milan ka nevojë për stabilitet, vizion dhe drejtim të qartë — tre elementë që mungojnë prej kohësh.

E ardhmja e Milanit varet nga aftësia për të thyer këtë cikël destruktiv. Nëse nuk ndryshon mënyra e drejtimit, atëherë edhe sezoni i katërt radhazi rrezikon të jetë një përsëritje e së njëjtës histori: shumë zhurmë, shumë ndryshime, shumë fajtorë… por asnjë zgjidhje.


BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>




Share This Article