Ka ndeshje që i presin të gjithë. Ka edhe përballje që, vetëm duke i dëgjuar emrat, të krijojnë atmosferë, tension, histori. Milan–Juventus është njëra prej tyre.
Por jo çdo klasik është i destinuar të bëhet spektakël.
Dhe ajo që ndodhi të dielën e fundit ishte një nga ato mbrëmje ku pritshmëritë u përplasën me realitetin: ritëm i ulët, pak raste, shumë kujdes, shumë frikë për të humbur dhe shumë pak guxim për të fituar.
Kur një supersfidë nuk arrin të ndezë as stadiumin, as televizorin
Shumë analistë u hodhën menjëherë mbi Allegri-n, duke e shpallur fajtorin kryesor të një ndeshjeje të zbehtë.
Por e vërteta është më komplekse.
Sepse në fushë nuk ishte vetëm një skuadër që zgjodhi të mbyllej. Ishin dy ekipe që, për arsye të ndryshme, vendosën të mos rrezikonin.
Dhe kur të dyja palët luajnë me frena dore, rezultati është ai që pamë: një ndeshje e rëndë, e ngadaltë, e parashikueshme.
Por kjo histori nuk mbaron këtu.
Në sfond qëndron një tjetër çështje që ka trazuar futbollin italian: hetimet e “Arbitropol-it”, ku për herë të parë, mungesa e ndikimit institucional të Milanit është shndërruar në avantazh.
Dhe ndërsa në fushë mungoi spektakli, në zyrat e klubit duket se po nis një epokë e re bashkëpunimi për merkato.
Spektakli i munguar: pse Milan–Juve nuk ndezi asnjë shkëndijë
Kritikat për ndeshjen ishin të shumta dhe të ashpra.
Shumë e quajtën “një nga supersfidat më të dobëta të viteve të fundit”.
Dhe nuk kishin gabim.
Të dyja skuadrat zgjodhën një qasje të kujdesshme, duke menduar më shumë për objektivat sezonalë sesa për bukurinë e lojës.
Nuk është hera e parë që ndodh.
Në Serie A, kur presioni është i madh, shpesh skuadrat preferojnë të mos humbasin sesa të fitojnë.
Por pse gjithë faji bie mbi Allegrin?
Sepse është e lehtë të gjesh një fajtor të vetëm.
Sepse Juventusi i tij është identifikuar prej kohësh me një stil pragmatik.
Sepse opinioni publik është mësuar ta shohë si simbol të futbollit të kujdesshëm.
Megjithatë, deklarata e Spallettit pas ndeshjes foli qartë:
“Është e komplikuar të shënosh kundër Milanit”.
Një pranim i hapur se edhe ai zgjodhi të mos rrezikonte shumë.
Pra, përgjegjësia është e ndarë.
Dhe kritika duhet të jetë po aq e balancuar.
Arbitropoli: kur je jashtë lojës së pushtetit kthehet edhe në avantazh
Hetimet e fundit mbi botën e arbitrimit kanë tronditur futbollin italian.
Në qendër të tyre, takime të dyshimta, presione, tentativa për të ndikuar në designime.
Në këtë vorbull, emri i Milanit u përmend vetëm në mënyrë të tërthortë.
Sipas hetimeve, në natën e gjysmëfinales së Kupës së Italisë, pati një takim për të “vendosur” një arbiter të caktuar, të padëshiruar nga Interi.
Ironia e fatit?
Në finale shkoi pikërisht Milani, duke prishur planet e atyre që mendonin se mund të kontrollonin gjithçka.
Në finalen e Romës, Mariani u akuzua nga tifozët kuqezi për një episod të dyshimtë në zonë, por kjo është pjesë e zakonshme e polemikave italiane.
Ajo që bie në sy është diçka tjetër:
Milan nuk ka qenë kurrë pjesë e lojërave të pushtetit në Federatë.
Nuk ka pasur kurrë një “përgjegjës për arbitrat”.
Nuk ka qenë kurrë pjesë e tavolinave të fshehta.
Dhe për herë të rrallë, kjo mungesë ndikimi na kthehet në mburojë.
Askush nuk mund ta akuzojë klubin për ndërhyrje, presione apo lidhje të dyshimta.
Në një futboll që shpesh ndotet nga politika, të jesh jashtë rrethit të interesave mund të jetë një bekim.
Politika e futbollit: po pse Milani duhet të ketë më shumë zë
Por kjo nuk do të thotë se Milani duhet të qëndrojë gjithmonë jashtë.
Me zgjedhjet federale në horizont dhe me Malagò që pritet të rikandidojë, është e qartë se futbolli italian po hyn në një fazë të re.
Në këtë kontekst, Milani nuk mund të mbetet spektator.
Duhet të ketë zë.
Duhet të ketë peshë.
Duhet të marrë pjesë në vendimmarrje.
Jo për të ndikuar arbitrat.
Jo për të kërkuar favore.
Por për të mbrojtur interesat e veta dhe për të mos u gjetur më në pozita të pafavorshme.
Në futbollin modern, politika institucionale është pjesë e lojës.
Dhe një klub i madh nuk mund të qëndrojë jashtë saj.
Merkato: sinjalet e para të një strategjie të re
Ndërkohë, nga prapaskenat e merkatos vijnë lajme pozitive.
Burime të ndryshme flasin për një harmonizim të plotë mes klubit dhe stafit teknik në lidhje me strategjinë e verës.
Kjo është një risi e rëndësishme.
Sepse në vitet e fundit, shpesh ka pasur ndarje mendimesh, mungesë koherence, lëvizje të paqarta.
Tani duket se po ndërtohet një plan i përbashkët:
- objektiva të qartë
- role të përcaktuara
- investime të menduara
- një vizion i përbashkët për të ardhmen
Nëse kjo frymë bashkëpunimi vazhdon, Milani mund të hyjë në një cikël të ri rritjeje.
Një ndeshje e zbehtë, një klub në kthesë
Milan–Juve nuk ishte ndeshja që tifozët prisnin.
Por ajo nxori në pah disa të vërteta:
- faji për mungesën e spektaklit nuk është vetëm i Allegrit
- Milani, për herë të rrallë, përfitoi nga mungesa e ndikimit politik
- klubi duhet të ndërtojë një prani më të fortë institucionale
- merkatoja e ardhshme mund të jetë fillimi i një epoke të re
Në një sezon plot tensione, polemika dhe ndryshime, Milani ka një mundësi të rrallë:
të rishkruajë identitetin e vet, brenda dhe jashtë fushës.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
