Kontrasti ishte i pamëshirshëm. Vetëm 48 orë ndanin një ndeshje të zbehtë, të ngurtë dhe të parashikueshme në kampionatin italian nga një gjysmëfinale e Champions League në Paris që shpërtheu si një fishekzjarr i pafund emocionesh. Nga njëra anë, ritmi i ngadaltë, mungesa e fantazisë dhe frika për të rrezikuar; nga ana tjetër, një duel i çmendur, i hapur, i guximshëm, ku PSG dhe Bayern u përplasën me intensitetin e një beteje sportive që të lë pa frymë.
Dhe pikërisht aty, në atë 5-4 të paharrueshëm, u zhveshën të gjitha dobësitë tona. Nuk ishte një zbulim i ri, por ishte një shuplakë që të zgjon edhe nëse ke vite që fle me dritën ndezur. Futbolli italian, me gjithë historinë e tij të lavdishme, me gjithë krenarinë e së kaluarës, vazhdon të ngecë në një rreth vicioz ku mungesa e vizionit, investimeve dhe kulturës sportive e ka kthyer në një karikaturë të vetvetes.
Ndërsa Europa ecën përpara me hapa të mëdhenj, ne vazhdojmë të debatojmë për gjëra që në vende të tjera janë zgjidhur prej dekadash. Dhe ndërsa tifozët e tjerë shijojnë spektaklin, ne shohim Botërorin nga divani – për herë të tretë radhazi – duke paguar abonime për të parë të tjerët të shkëlqejnë.
Paris vs Serie A: Dy Botë të Kundërta
Nuk ishte thjesht një ndeshje. Ishte një pasqyrë. Një pasqyrë që tregoi se sa larg kemi mbetur nga futbolli modern. Në Paris, skuadrat sulmonin me furinë e një dueli me shpatë, duke krijuar aksione të një niveli teknik që në Serie A shfaqen me pikatore. Ndërsa në Milano, vetëm dy ditë më parë, ritmi dukej i ngjashëm me një stërvitje të mbyllur.
Në vend që të pranojmë realitetin, ne vazhdojmë të justifikohemi. Disa madje guxuan të thonë: “Po mbrojtjet?”. Një koment që tingëllon si një klithmë nostalgjie për një futboll që nuk ekziston më. Bota ka ndryshuar, ritmi ka ndryshuar, kërkesat kanë ndryshuar. Vetëm ne jo.
Kriza e arbitrimit: Një kazan që zien prej vitesh
Ndërkohë që në fushë shfaqet varfëri teknike, jashtë saj shpërthen një tjetër dramë: ajo e arbitrimit. Skandale, akuza, përplasje mes klubeve, ndërhyrje politike, hetime që kalojnë nga një prokurori në tjetrën pa gjetur asgjë konkrete. Një teatër absurd që e dëmton imazhin e futbollit italian më shumë se çdo humbje në fushë.
Të gjithë e dinin se çfarë ndodhte. Të gjithë e shihnin. Por askush nuk fliste. Tani që gjithçka ka dalë në sipërfaqe, nis gara e zakonshme për t’u shpallur “i pafajshëm”, për të larë duart, për të hedhur fajin diku tjetër. Një ritual i vjetër, i lodhshëm, i turpshëm.
Dhe ndërkohë, tifozët – ata që mbajnë gjallë këtë sport – mbeten sërish të zhgënjyer, të lodhur, të tradhtuar.
Botërori nga divani: Simboli i një rënieje të pandalshme
Të mos shkojmë në Botëror për herë të tretë radhazi nuk është një aksident. Është një simptomë. Një simptomë e një sistemi që nuk funksionon më. E një futbolli që nuk prodhon më talente, që nuk investon në akademi, që nuk ka më guximin të besojë te të rinjtë.
Ndërsa vendet e tjera ndërtojnë projekte afatgjata, ne ndërtojmë justifikime afatshkurtra. Ndërsa të tjerët rrisin kampionë, ne rrisim polemika. Ndërsa të tjerët ecin përpara, ne rrotullohemi në vend.
Dhe më e keqja është se duket sikur askush nuk ka vullnetin të ndryshojë vërtet.
Merkato: Shpresa e fundit apo iluzioni i radhës?
Me kualifikimin në Champions të siguruar me vështirësi, klubet italiane hyjnë në sezonin e merkatos me një barrë të rëndë mbi supe. Duhet të ndërtojnë, të rinovojnë, të rikthejnë identitetin e humbur. Por a do të kenë guximin? A do të kenë vizionin? A do të kenë mjetet?
Drejtuesit dhe trajnerët do të vendosin fatin e sezonit të ardhshëm. A ka munguar cilësia? Po. A ka munguar guximi? Edhe më shumë. Tani është koha që të dyja të rikthehen. Tare dhe Allegri – dhe jo vetëm ata – duhet të tregojnë se futbolli italian mund të ringrihet. Por për këtë, duhet mbështetje. Duhet strategji. Duhet kulturë sportive.
Dhe mbi të gjitha, duhet të kuptojmë se spektakli nuk është një luks. Është thelbi i sportit. Dhe fitorja është kulmi i tij.
Serie A ndodhet në një moment kritik. Nuk është hera e parë, por është ndoshta hera më e rëndësishme. Kontrasti brutal mes Parisit dhe ndeshjeve tona të përditshme nuk duhet të harrohet. Duhet të shërbejë si një alarm, si një thirrje për ndryshim, si një pikënisje për një epokë të re.
Nuk mjafton të kritikojmë. Nuk mjafton të justifikohemi. Nuk mjafton të presim që gjërat të rregullohen vetë. Futbolli italian ka nevojë për guxim, për ide, për investime, për transparencë, për profesionalizëm. Ka nevojë për njerëz që e duan këtë sport më shumë sesa interesat e tyre personale.
Sepse në fund, futbolli është emocion, është pasion, është identitet. Dhe Serie A, me historinë e saj të jashtëzakonshme, meriton të rikthehet aty ku i takon: në majë, në skenën e madhe, në zemrën e spektaklit europian.
Por kjo nuk do të ndodhë vetë. Duhet punë. Duhet vizion. Duhet besim.
Dhe mbi të gjitha, duhet pranuar se koha e alibive ka mbaruar.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
