Fitorja ndaj Genoas duhej të ishte një frymëmarrje, një moment i vogël qetësie në një sezon të trazuar. Por në vend që të sillte paqe, ajo thjesht hodhi një batanije të hollë mbi një kazan që vlon prej muajsh. Brenda Milanit, tensionet nuk janë më thashetheme: janë fakte të ekspozuara, të prekshme, të pamohueshme.
Një javë që zbuloi më shumë se një fitore
Në një javë ku lojtarët ishin të vetmit që menduan për fushën, pjesa tjetër e klubit dukej sikur merrej me gjithçka tjetër përveçse me futboll. Nga pozita e pasigurt e Igli Tares, te pakënaqësia e tifozëve ndaj Giorgio Furlanit, e deri te përplasja e hapur – tashmë e pamundur për t’u fshehur – mes Massimiliano Allegrit dhe Zlatan Ibrahimoviçit.
Dhe në qendër të kësaj stuhie qëndron një njeri i vetëm: Gerry Cardinale, i cili duhet të vendosë se kush do të jetë fytyra e Milanit të së ardhmes. Sepse një gjë është e qartë: të dy nuk mund të bashkëjetojnë.
Allegri dhe Ibra: dy botë që nuk flasin të njëjtën gjuhë
Massimiliano Allegri është trajneri i përvojës, i pragmatizmit, i hierarkisë së qartë. Ibrahimoviçi është figura karizmatike, e drejtpërdrejtë, shpesh e papërmbajtshme, që kërkon të imponojë vizionin e tij edhe kur roli i tij formal nuk e parashikon këtë.
Në kushte normale, një klub i madh do të gjente mënyrën t’i bënte bashkë. Por Milani i sotëm nuk është në kushte normale.
Kur një “advisor” i pronarit ndërhyn në vendime teknike, kur telefonon lojtarë për t’u treguar se trajneri nuk i dëshiron sezonin e ardhshëm, kur nxjerr jashtë mureve të Milanellos diskutime të brendshme, atëherë nuk kemi më bashkëpunim – kemi minim të autoritetit të trajnerit.
Dhe Allegri, me gjithë gabimet e tij, nuk mund të punojë në një ambient ku dikush tjetër i hedh poshtë vendimet para se ato të zbatohen.
Cardinale dhe dilema e tij: të mbështesë projektin apo marrëdhëniet?
Gerry Cardinale e gjen veten përballë një zgjedhjeje që nuk është vetëm sportive, por edhe politike brenda klubit. Ai mund të:
- mbështesë Allegrin, duke i dhënë trajnerit autoritetin e plotë dhe duke i vendosur kufij të qartë rolit të Ibras;
ose - vazhdojë të ndjekë Ibrahimoviçin, figurën me të cilën ka lidhje biznesi dhe që e sheh si ambasador të projektit RedBird.
Por të dyja bashkë nuk shkojnë. Dhe Cardinale e di mirë këtë.
Nëse zgjedh Ibrën, atëherë trajneri i ardhshëm – kushdo qoftë – do të hyjë në një zyrë ku vendimet nuk janë kurrë vetëm të tijat. Nëse zgjedh Allegrin, atëherë duhet të pranojë se roli i Ibras duhet riformatuar, kufizuar ose rishkruar.
Në të dyja rastet, Milani ka nevojë për qartësi, jo për dy kapitenë në të njëjtën anije.
Elliott vs RedBird: dy filozofi financiare që prodhojnë dy realitete të ndryshme
Për të kuptuar krizën aktuale, duhet parë edhe mënyra se si është menaxhuar klubi.
Elliott, kur mori Milanin në 2018, injektoi mbi 500 milionë euro: ristrukturim, merkato, stabilizim financiar. Ishte një qasje e drejtpërdrejtë: investo për të ringritur klubin.
RedBird, në të kundërt, ka ndjekur modelin e vetëfinancimit. Milani ka jetuar me atë që ka prodhuar vetë: marketing, shitje lojtarësh, operacione të shumta në merkato, shpesh të vogla, shpesh të rrezikshme, shpesh pa një bosht të qartë teknik.
Rezultati?
Shumë lëvizje, pak stabilitet. Shumë eksperimente, pak kontinuitet. Shumë teori, pak Milan.
Dhe sot, kur skuadra lufton për Champions-in dhe Interi feston trofe pas trofeu, dallimi mes dy modeleve duket më i madh se kurrë.
Marotta dhe “goli në portë bosh”: një shuplakë që duhej shmangur
Në prag të Inter–Verona, Giuseppe Marotta nuk humbi rastin të godiste. Dhe e bëri me elegancën e tij të zakonshme, por edhe me një ironi që dhemb.
Ai kujtoi trofetë e Interit, finalet e luajtura, sukseset e fundit – dhe i uroi Cardinale-s të arrinte të njëjtat nivele. Ishte një goditje e thjeshtë, e pastër, e pashmangshme. Sepse kur një klub i madh si Milani merret me sherre të brendshme, të tjerët festojnë.
Dhe kjo është e vërteta më e hidhur:
sa kohë Milani merret me luftëra të brendshme, Interi do të vazhdojë të ecë përpara pa pengesa.
Milani ka nevojë për një drejtim, jo për dy
Në fund të ditës, problemi nuk është Allegri. Nuk është as Ibrahimoviçi. Problemi është bashkëjetesa e pamundur mes dy vizioneve që nuk përputhen.
Milani ka nevojë për një lider të vetëm, një linjë të qartë, një projekt që nuk ndryshon çdo tre muaj. Dhe këtë mund ta garantojë vetëm Cardinale.
Nëse ai nuk zgjedh tani, do të zgjedhin rezultatet. Dhe rezultatet, këtë sezon, kanë folur qartë.
OPINION EDITORIAL i milanistat.com: “Milani nuk është laborator: është tempull, dhe tempulli kërkon rend”
Ka një moment kur një klub i madh duhet të ndalojë së eksperimentuari. Milani nuk është një startup, nuk është një projekt i hapur ku secili teston idetë e veta. Milani është një institucion, një tempull futbolli, një histori që nuk meriton të përdoret si fushë prove për ego personale.
Ajo që po ndodh sot është e thjeshtë:
dy figura të mëdha po e tërheqin klubin në dy drejtime të kundërta.
Allegri kërkon kontroll teknik, Ibra kërkon ndikim strategjik.
Dhe në mes, Milani po humbet kohë, qartësi dhe – më e rëndësishmja – identitet.
Tifozët kuqezi nuk duan të shohin më sherre, rrjedhje informacioni, sabotime të brendshme. Duan një Milan që flet me një zë të vetëm. Një Milan që nuk i jep Marottës mundësinë të shënojë gola në portë bosh. Një Milan që nuk lufton për Champions-in me djersë të ftohtë, por që synon majat si dikur.
Nëse Cardinale nuk vendos sot, do të jetë shumë vonë nesër.
Sepse Milani nuk pret.
Milani kërkon rend, kërkon vizion, kërkon një drejtim të vetëm.
Dhe kushdo që nuk e kupton këtë, s’ka vend në tempullin kuqezi.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
