Savicevic: “Është një turp që Baresi nuk e fitoi Topin e Artë. Sammer dhe Cannavaro nuk ishin si ai”
Ish-fantazisti i Milanit përlotet ndërsa flet për Kapitenin: “Më ndihmoi shumë në kohët e mia të para te Milani. Prej tij kujtoj një gol ndaj Padovës, ishte 35 vjeç dhe gëzohej si një fëmijë. Nëse nuk ia dhanë çmimin, është për faj të gazetarëve, të gjithë votonin Rijkaard…”
Dejan, kush ka qenë Baresi?
“Një njeri i madh, një burrë i madh. Dhe një shok skuadre i shkëlqyer, një lojtar i mrekullueshëm: e kishte futbollin brenda vetes, kuptonte gjithçka, kishte një vizion loje të pabesueshëm. San Siro këndonte: ‘Një kapiten, ka vetëm një kapiten’. Era shumë e bukur t’i dëgjoje ato koret, të ngjethnin mishtë, i jepnin mesazh të gjithëve.”
Kur jeni njohur?
“Unë e dija kush ishte, një mbrojtës shumë i fortë dhe i famshëm. Në Jugosllavi, te Ylli i Kuq, vlerësohej shumë. Më pas u takuam në Kupën e Kampionëve në vitin 1988. Fillimisht në San Siro dhe më pas në Beograd.”
Nata e famshme e mjergullës. Penalltitë…
“Po. Kujtoj vetëm se unë e humba dhe Franco shënoi. Më pas Milani e fitoi me meritë Kupën. Një skuadër shumë e mirë dhe Franco ishte një nga më të fortët. Jo, jo, më fal: më i forti.”
Tani thonë: ishte më i mirë se Beckenbauer. E drejtë?
“Beckenbauer-in e kam parë vetëm me kombëtaren e tij, isha fëmijë, kam kujtime të largëta, një kampion, klas i madh. Baresi ishte si ai. Madje ai dhe Paolo Maldini kanë qenë më të mëdhenjtë në botë. Franco ka fituar shumë dhe duhej të fitonte akoma më shumë.”
Edhe Topin e Artë?
“Sidomos atë. Por me të vërtetë: është një turp. Si mund të mos ia japësh Topin e Artë Baresit? Por faji është i juaji…”
Revolta e “Gjeniut” Ndaj Gazetarëve dhe Vlerësimit të Topit të Artë
Ishte për Topin e Artë, faji edhe i juaj që nuk e fitoi… Si i yni?
“I juaji si gazetarë. Nuk e keni votuar. Fitonin vetëm holandezët. Rijkaard dilte gjithmonë para tij, në vendet e para. Tani, me gjithë respektin për Rijkaard-in, po flasim për një mesfushor, pasime të mira, futboll i mirë. Por Baresi ishte tjetër gjë: ai ishte një fenomen. Shiko, mos më fol për Topin e Artë se po u nxeha…”
E ka fituar gjermani Sammer…
“Dhe Cannavaro. Eh? Dhe jo Franco Baresi, një nga mbrojtësit më të mëdhenj të historisë së futbollit. Nuk po më vjen të them se është një turp, por ata nuk ishin si Baresi. Por ai kishte edhe një virtyt të madh: nuk hidhërohej. Dishte të thoshte: mirë, lëre me kaq, të mendojmë pozitivisht. Ishte një lider, e kalonte sipër.”
Në çfarë marrëdhëniesh ishte Gjeni me Kapitenin?
“Shumë të mira. Ai i ndihmonte të gjithë. Unë e kam ndjerë gjithmonë pranë, nuk fliste shumë, por ishte gjithmonë aty. Në kohët e para isha në krizë, nuk luaja, ndihesha keq. Franco më përqafonte dhe më ngushëllonte: ‘Eja Dejan, ki durim, jemi shumë, të gjithë të mirë’. Unë voulais të largohesha dhe ai më thoshte: ‘Po ku do të shkosh? Këtu jemi te Milani, ku do të stacionohesh më mirë?’. Dhe më thoshte: ‘Mos u nxeh, mos u dorëzo’. Ai nuk dorëzohej kurrë. Të dhuronte gjithmonë pak nga lumturia e tij.”
Cili moment në veçanti?
“Eh, shumë. Mund të thosha një ndeshje Kupe, ndonjë finale. Në vend të kësaj unë kujtoj një gol të tij në Padova. E kam të ngulitur në memorie. Ishte ndeshja e parë e kampionatit 1995 dhe ndeshja e parë e Weah dhe Roberto Baggio-s. George shënon një gol të bukur me kokë, Padova barazon dhe më pas Baresi shkëputet, del në sulm, Weah i bën një pasim të mirë, Franco e ndalon me gjoks në zonë, e lë topin të zbresë në kofshë, e godet me të brendshme dhe e dërgon në kënd. Duhet të shikoje lumturinë e tij. Duhej të shikoje atë gëzim. Duhej të dukej si një fëmijë, vraponte si në ekstazë, e përqafuam të gjithë dhe e mbuluam. Prekëse. Ai Baresi ishte 35 vjeç dhe kishte luajtur rreth 500 ndeshje në kampionat. Dhe ishte i lumtur e i prekur si një djalosh. Më pas doli në televizion dhe tha me seriozitet: djem, duhet të punojmë ende shumë.”
Kujtimet e Mëdha Evropiane dhe Pengu i Fundit për Kapitenin
Momente të tjera?
“Finalja me Barcelonën në Athinë. Ai nuk ishte, i skualifikuar, por ishte si të kishte qenë në fushë. E imagjinoj vuajtjen e tij. E donte Milanin, e kishte brenda vetes. Dhe ne i thamë: ‘Franco, në fushë ishe edhe ti’. Ishte shumë i ndjeshëm, kujtoj të qarën e tij në finalen e botërorit në Amerikë. Milani kampion Evrope dhe ai mund të bëhej kampion Bote. U dëmtua në menisk, u rikthye menjëherë, kërkoi të luante finalen, humbi penalltinë sepse mori përgjegjësinë të godiste i pari. Jam ndjerë shumë keq për të.”
Por keni kaluar mirë së bashku shumë herë. Si në gjysmëfinalet e Kupës kundër Paris St. Germain në vitin 1995. E kujtoni?
“Çfarë pyetje. Si mund ta harrosh? Një me zero atje, dy me zero në San Siro.”
Dhe Savicevic shënon dy gola.
“Te PSG luanin Weah, Bravo dhe Ginola. Në fund duke dalë Franco më përqafoi dhe më tha: ‘Kopsht…, Dejan je vërtet një gjeni’. U dëmtova dhe nuk luajta në finale me Ajax-in. Mund të fitonim kupën e dytë rresht. Gjithmonë kujtime të bukura. Por Franco nuk është më.”
Kur jeni dëgjuar për herë të fundit?
“Në maj, besoj. Unë isha në kontakt përmes Daniele Massaro-s. Pak kohë më parë kam qenë me të në një Milan Club afër Bergamo-s. Ai ishte gjithmonë i sjellshëm dhe i disponueshëm.”
Do të veni ta përshëndetni?
“Padyshim. Do të bëj çdo gjë, ishte kapiteni im dhe një mik i imi. Por pse funeralet nuk i bëjnë në Duomo? Ai është Franco Baresi dhe e meriton Duomo-n, si artistët dhe politikanët. Të martën një çerek ore përpara do të jem përpara kishës.”
Marrë nga: gazzetta.it
LEXO MË POSHTË OPINIONIN REDAKSIONAL nga Milanistat.com
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
