“Zvicerani” që nuk duhet të humbim

Albanian / English / Italian / العربية / Bosanski / 简体中文 / Français / Deutsch / हिन्दी / Português / Русский / Español

Në heshtjen e verës, kur merkatot flasin më shumë se fjalët dhe kur zhurma e ofertave mbush korridoret e Via Aldo Rossi, një emër po qarkullon si bumerang nëpër zyrat e drejtuesve të Milanit: Ardon Jashari. Dhe unë, si milanist i vjetër, si një njeri që e ka parë këtë klub të ngrihet dhe të bjerë, të fitojë Champions League dhe të humbasë veten në mesin e mediokritetit, jam thellësisht i shqetësuar nga zhurma e këtij bumerangu që po na kthehet si një ofertë e nxehtë nga Bergamo. Sepse këtu nuk bëhet fjalë për një lojtar të çfarëdoshëm, për një emër të kaluar, për një talent që nuk ia vlen. Këtu bëhet fjalë për një djalë që në moshën 22-vjeçare kishte të gjithë Zvicrën në këmbë, për një mesfushor që kishte zgjedhur Milanin mbi të gjitha ofertat e tjera, për një futbollist që pësoi një dëmtim të rëndë dhe u zhduk nga skena, jo nga mungesa e talentit, por nga mungesa e durimit dhe e besimit.

Ne kemi harruar shumë shpejt pse e paguam këtë çmim për të. 34 milionë euro nuk janë shpenzime të kota në botën e futbollit modern; ato janë investime të rënda, janë sinjale të qarta për tregun, janë besim i pastër në një projekt. Kur Milani vendosi të derdhë mbi tryezë atë shifër për t’i marrë atij nga Club Brugge, nuk po blinte thjesht një tjetër mesfushor. Po blinte vizionin e një lojtari modern, me forcë fizike mbresëlënëse, me një gju të fuqishme nga distanca, me një inteligjencë taktike që e lejon të lexojë lojën para se ajo të zhvillohet. Po blinte një lider në potencial, një nga ata që mund të mbante peshën e fanellës kuqezi për një dekadë të tërë. Dhe tani, pas vetëm një viti, pas një sezoni të parë që mund të përshkruhet vetëm si fatkeq, po flasim për ta hedhur poshtë si një peshqir të përdorur. Nuk është serioze kjo, nuk është aspak serioze.

Le të flasim hapur për sezonin e tij të parë, sepse nuk ka nevojë për zbukurime. Ishte një sezon i tmerrshëm, po. Një dëmtim në gusht, në momentin kur ai po integrohej në skuadër, e rrëzoi atë për muaj të tërë. Dhe kur u rikthye, çfarë gjeti? Gjeti Luka Modric në formën e tij më të mirë, gjeti Adrien Rabiot që kishte kapur ritmin e skuadrës, gjeti një konkurrencë që do të kishte vënë në vështirësi edhe mesfushorin më të fortë në botë. Por a e justifikon kjo një largim të përhershëm? A e justifikon kjo shitjen e një talenti që nuk pati as mundësinë të tregonte veten në kushte të barabarta? Jo, nuk e justifikon. Sepse dëmtimet janë pjesë e futbollit, konkurrenca është pjesë e një klubi të madh, por ajo që nuk duhet të humbasim kurrë është vizioni afatgjatë.

E kemi thënë dhe do ta përsërisim: Ardon Jashari ka një cilësi që nuk mund ta mësosh në asnjë akademi apo qendër stërvitore. Ai ka dëshirën për të luftuar. Ai ka folur, ka dalë publikisht dhe ka thënë se do të qëndrojë, se do të luftojë për vendin e tij, se do të shpengojë veten. Sa lojtarë kemi parë në këtë klub që kanë ikur pas një sezoni të vështirë pa asnjë reagim? Sa lojtarë kemi parë që kanë zgjedhur rrugën e lehtë, huazimin, largimin, pa luftuar për fanellën? Jashari nuk është një prej tyre. Ai është nga ajo racë e vjetër futbollistësh që e kuptojnë se çfarë do të thotë të veshësh këtë ngjyrë. Dhe kjo, në një epokë ku futbollistët ndryshojnë klub siç ndryshojnë këmisha, ka një vlerë të paçmuar.

Por le të shohim edhe anën tjetër të medaljes, sepse Atalanta nuk po fle. Skuadra e Maurizio Sarrit, e cila ka humbur Ederson për një shifër marramendëse drejt Manchester United, po kërkon me ngulm një mesfushor që mund të mbushë atë boshllëk. Dhe ata e shohin Jasharin si alternativën ideale, pranë një Samuele Ricci që është një tjetër objektiv i tyre. Ata dinë çfarë po bëjnë. Sarri nuk është një trajner që gabon në vlerësimet e tij për mesfushorët; ai ka një sy të mprehtë për cilësinë. Nëse Atalanta është e gatshme të paguajë një shifër të rëndësishme për të, nëse ata janë të gatshëm ta integrojnë në një projekt afatgjatë, kjo do të thotë se vlera e tij nuk është ulur aq sa mendojmë ne. Por pikërisht këtu qëndron rreziku më i madh për Milanin. Të shesësh një talent të tillë te një rival direkt, për pak më shumë se një shifër që mezi mbulon investimin fillestar, do të ishte një gabim strategjik i papërballueshëm.

Sepse Atalanta nuk është një klub që blen për të mbushur stolin. Atalanta është një klub që blen për të rritur, për të zhvilluar, për ta shitur më shtrenjtë dy vjet më vonë. Nëse Jashari shkon atje dhe bën atë që mund të bëjë, nëse ai rikthen formën e tij, nëse ai shënon golat dhe bën asiste, çmimi i tij do të shkojë në qiell. Dhe ne, milanistët, do të ulërimë nga dhimbja duke parë një yll tjetër të shkëlqejë diku tjetër, duke parë një tjetër talent të humbur në duart e dikujt tjetër. Nuk e kemi përballuar mjaft këtë histori? Nuk kemi parë mjaft lojtarë të largohen nga Milani për të u bërë yje diku tjetër? Sa herë do të duhet të mësojmë nga gabimet tona?

Dhe pastaj, le të flasim për Ruben Amorim. Trajneri i ri portugez ka një vizion të qartë për lojën, një vizion që kërkon dinamizëm, intensitet, aftësi për të mbuluar hapësirat dhe për të krijuar numëror epërsi në mesfushë. Jashari është i përsosur për këtë stil. Ai nuk është thjesht një mesfushor mbrojtës, nuk është thjesht një regjistër; ai është një lojtar që mund të bëjë të dyja, që mund të marrë topin nga mbrojtja dhe ta çojë atë me shpejtësi drejt sulmit. Ai është një bokser, një boksier i mesfushës, një lojtar që nuk trembet nga kontakti fizik dhe që ka një qëndrueshmëri që të kujton mesfushorët e mëdhenj të së kaluarës. Në duart e Amorimit, ai mund të bëhet një nga shtyllat e ekipit për vitet e ardhshme.

Por për këtë duhet besim. Duhet durim. Duhet të ndalosh së menduari si një klub që shet për të balancuar llogaritë dhe të fillosh të mendosh si një klub që ndërton për të fituar. Po, Jashari kishte një sezon të parë të dështuar. Po, ai u dëmtua dhe humbi ritmin. Po, ai nuk ishte në nivelin e pritur. Por kush është ai që nuk ka dështuar kurrë në jetë? Kush është ai që nuk ka pasur nevojë për një shans të dytë? Në këtë klub, legjendat janë ndërtuar mbi vuajtje, mbi rikthime, mbi mundësi të dyta. Le të mos e harrojmë këtë.

Atalanta po pret. Sarri po pret. Por Milani, Milani duhet të vendosë. Dhe unë, si milanist, si një njeri që e ka këtë klub në gjak, them me gjithë zërin tim: mos e lini të largohet. Mos e hidhni poshtë një pasuri të tillë për një moment dobësie. Ndërtoni rreth tij, jepini kohë, jepini besim. Sepse në futboll, si në jetë, ndonjëherë gjërat më të mira vijnë nga ata që kanë dështuar dhe janë ngritur përsëri. Ardon Jashari është njëri prej tyre. Dhe unë e di, thellë brenda meje, se ai do të na shpërblejë për besimin tonë. Mos e humbni zviceranin. Sepse ai mund të jetë ylli që na mungon për të ndriçuar përsëri qiellin e San Siro. – nga milanistat.com 🔴⚫🔥