VAR-ËSIA: Si po e vjedhin Milanin në dritë të diellit ndërsa drejtuesit fshihen pas dritares! Pse nga Casa Milan nuk ka ardhur ende asnjë reagim ndaj situates?

Seria A po përjeton një nga sezonet më të kontestuara të dekadës së fundit, ku teknologjia që duhej të sillte drejtësi – VAR-i – ka shndërruar çdo javë futbolli në një teatër absurdesh arbitrale.

Kur sistemi dështon dhe klubi hesht.

Në qendër të stuhisë ndodhet AC Milan, klubi që po paguan një çmim të rëndë për gabimet e sistemit dhe, ndoshta më keq akoma, për heshtjen e tij të dëshpëruar. Me humbjen e pesë pikëve rradhazindaj Comos dhe Parmës, kuqezinjtë kanë humbur jo vetëm pikë të arta në garën për Champions, por edhe besimin në një sistem që duket se ka vendosur ta “falsifikojë” kampionatin, siç e shprehën edhe burimet italiane.

Demeritat e skuadrës: Kur superioriteti teknik nuk mjafton

Para se të hyjmë në debatin arbitral, duhet të jemi të drejtë: Milani ka probleme të vërteta. Struktura e skuadrës, mungesa e agresivitetit në lojë dhe alternativat e kufizuara në stol po e bëjnë të vështirë dominimin ndaj ekipeve teknikisht inferiore. Të humbësh pikë kundër Parmës, Genoas, Pisës dhe Cremoneses nuk është fatkeqësi – është një sinjal alarmi.

Pas humbjeve të Juventus-it dhe Napoli-t, Milani pati një mundësi të artë: të shfrytëzonte javën e rradhës për të krijuar distancë me ndjekësit dhe për të “blinduar” një vend në Champions. Përkundrazi, skuadra u shemb. Kjo nuk justifikohet vetëm me gabime arbitrale; është edhe një dështim i stafit teknik dhe i lojtarëve për të menaxhuar presionin në momente vendimtare.

Skandali arbitral: Tre gabime në një episod të vetëm

Por të flasësh vetëm për demeritat e skuadrës do të ishte e padrejtë – dhe e rrezikshme. Ajo që ndodhi në ndeshjen kundër Parma-s është një katalog i plotë absurdesh që do të duhej të trondiste sistemin italian të futbollit.

Episodi i golit të Parma-s përmban tre gabime flagrante në një sekondë të vetme:

1. Shkelje e protokollit VAR: Sipas rregullores, VAR-i nuk duhej të ndërhynte pasi gjyqtari kishte marrë vendimin në fushë.
2. Faul i pastër mbi Bartesaghi: Lojtari i Parma-s, Troilo, kërceu shpatullave të mbrojtësit kuqezi – një ndërhyrje e rëndë që u injorua plotësisht.
3. “Qorrimi” i Maignan: Një lojtar tjetër i Parma-s bllokoi daljen e portierit francez, duke i penguar reagimin.

Rezultati? Gol i vlefshëm, humbje e dytë radhazi për Milanin, dhe miliona euro që fluturojnë larg nga arkat e klubit.

Dhe kjo nuk është e gjitha. Faulli mbi Loftus-Cheek – një ndërhyrje brutale e portierit Corvi që i shkaktoi frakturë nofullës dhe dy muaj pushim – u ndëshkua me… faul kundër mesfushorit anglez. “Gjëra të çmendura,” siç e cilësojnë burimet.

Heshtja e klubit: Kur pushteti politik mungon

Këtu qëndron problemi më i thellë. Në një kampionat ku çdo pikë kushton miliona, Milani po hesht. Napoli, Juventus, madje edhe Inter me Beppe Marotta-n kanë ngritur zërin publikisht kundër padrejtësive. Milani? Asnjë drejtues që të dalë para kamerave. Asnjë deklaratë e fortë. Vetëm “malcontent” që filtrohet nëpërmjet korridoreve – një strategji mediokre që nuk prodhon asnjë efekt.

Shtrohet pyetja: A ka Milani drejtues me peshë politike? Duket se jo. Duket se ka një vakum udhëheqjeje në momentet kur klubi ka më shumë nevojë për zë. Ideali do të ishte një strategji me dy krahë: ndërhyrje publike për efekt mediatik dhe lobim në “pallatet politike të futbollit” italian. Por për momentin, klubi duket i paaftë në të dyja frontet.

Rreziku i kolapsit psikologjik

Tani vjen momenti më i rrezikshëm. Max Allegri duhet të menaxhojë një situatë delikate: një pikë në dy ndeshje, një skuadër që po humbet besimin, dhe një dhomë zhveshjeje që, sipas ndihmësit Landucci, është “e trishtuar” dhe me “lojtarë me moral të ulët”.

Kjo është receta për një kundërgotitje psikologjike – një kthim prapa i papritur që mund të shkatërrojë gjithçka. Pas 54 pikëve në 26 ndeshje (mesatarja e 2 pikëve për ndeshje), do të ishte krim të hidhej gjithçka në det. Por sezoni nuk ka mbaruar. Faza vendimtare sapo ka filluar, dhe Milani duhet të gjejë forcën për t’u rikthyer.

Champions dhe merkato – dy sfidat e ardhshme

Së pari, duhet të “blindohet” Championsi. Është prioriteti absolut – jo vetëm për prestigjin, por edhe për financat. Pastaj, në verë, kërkohet një strategji e qartë merkatoje: një sulmues i klasit të parë, një mbrojtës, dy mesfushistë dhe një anësor. Skuadra ka nevojë për forcim; mangësitë strukturore janë të qarta.

Por më e rëndësishme se çdo blerje është të mësohet nga kjo krizë. Milani duhet të ndryshojë: të bëhet më i ashpër në fushë, më i zëshëm jashtë saj, dhe më i fortë në dhomën e zhveshjes. Përndryshe, edhe sezonet e arta mund të shndërrohen në zhgënjime – dhe gabimet e të tjerëve do të vazhdojnë të paguhen nga xhepi i kuqezinjve. ⚽🔴⚫