Ka sezone në futboll që nuk ndiqen, por përjetohen. Ku çdo javë sjell një surprizë, ku planifikimet shkatërrohen, ku lojtarët transformohen në pozicione që nuk janë të tyret, dhe ku, megjithë të gjitha, skuadra arrin të qëndrojë në garë. Sezoni i sulmit të Milanit është pikërisht kështu – një dramë me shumë akte, me personazhe që hyjnë dhe dalin, me një trajner që improvizon si një mjeshtër i vërtetë, duke kriktuar një mozaik fitues nga copa që askush nuk i besonte.
Fillimi ishte i qartë. Igli Tare, në një takim me shtypin në “Casa Milan” në fillim të verës, kishte një kërkesë specifike: një numër 9 klasik, “alla Giroud” – një sulmues qendror tradicional, me forcë fizike, me aftësi për të mbajtur topin, për të shënuar gola vendimtarë. Dhe kishte një paralajmërim: Santiago Giménez nuk përshtatej në atë identikit. Meksikani, sipas Tare, ishte një profil tjetër, një “false nine”, një lojtar që luan mes topit dhe jo me shpinë në portë.
Kështu që për gjithë verën, Giménez qëndroi në “piede di partenza” – në këmbën e nisjes. Dhe kulmi erdhi para ndeshjes kundër Lecce-s në fund të gushtit, kur Tare dha një intervistë “shock” që dukej se i jepte fund aventurës së Santi-t në Milano. Por pastaj? Asgjë nga ajo që ishte planifikuar.
Giménez mbeti. Nuk erdhi asnjë “9 klasik”. U shpenzuan 40 milionë euro për Christopher Nkunku – një lojtar që është gjithçka përveçse një sulmues qendror tradicional. Dhe në fund, titullarët e repartit ofensiv u bënë Rafael Leao dhe Christian Pulisic – dy lojtarë që, teknikisht, nuk janë aspak “punte”.
Megjithatë, një kombinim i çuditshëm i dëmtimeve, mungesave, operacioneve dhe “spirito di adattamento” – shpirtit të përshtatjes – bëri që Milani të mbërrinte në janar në vendin e dytë. Dhe atëherë erdhi Niclas Füllkrug – sulmuesi gjerman që Allegrit e kishte kërkuar, por që deri tani ka shënuar vetëm një gol.
Arsyeja? Një infeksion në një gishtë të këmbës – një detaj që dëshmon rezilencën e tij (ai vazhdon të luajë me dhimbje), por që gjithashtu shpjegon pse ai nuk është në 100% të aftësive të tij.
SITUATA AKTUALE: KUSH ËSHTË I GATSHËM, KUSH PO LUFTON ME TRUPIN
Tani, në pushimin e fundit ndërkombëtar të sezonit, tabloja është komplekse:
Christian Pulisic – nuk shënon që nga fundi i vitit 2025. Është me kombëtaren amerikane; ndoshta kjo do i shërbejë për “rimettere in ordine le idee” – për të rregulluar idetë.
Santiago Giménez, Niclas Füllkrug dhe Christopher Nkunku – të tre të pathirrur nga kombëtaret e tyre, të gjithë në Milanello. Allegrit ka dy javë për të punuar me ta, për të provuar të gjejë një ekuilibër që i ka ikur gjithë sezonin. Sezoni i tyre ka qenë, siç thuhet, “evidentemente tormentato” – i torturuar nga dëmtime, nga mungesa, nga vështirësi të ndryshme.
Dhe më keq akoma, Rafael Leao. Ylli portugez po lufton me pubalgjia – një dëmtim i qëndrueshëm i muskulaturës pubike që i ka kushtuar sezonin. Ai “non riesce più a scattare come prima” – nuk arrin më të shpërthejë si më parë. Dhe kjo është e rëndë, sepse shpërthimi është “fondamentale” që për vite e ka bërë atë “infermabile” – të pamundur për t’u ndalur.
A do të mjaftojnë dy javë pushim? A do të arrijë të rikuperohet për finalen e sezonit? Dhe ka një pyetje tjetër: a do të japë 100% për Milanin, apo do të kursejë energji për Botërorin 2026 që po afron?
DILEMA TAKTIKE: 3-5-2 VS. 4-3-3, SIGURIA VS. FLUIDITETI
Dhe tani vjen pyetja më e rëndësishme: çfarë do të zgjedhë Allegrit?
3-5-2 – sistemi që ka “ridato solidità” – i ka dhënë stabilitet skuadrës, i ka dhënë 63 pikë në renditje. Është formula e sigurisë, e ekuilibrit, e rezultateve. Por ka një rrezik: “appiattimento calcistico” – sheshim futbolli, monotoni, mungesë stimujsh.
Grupi i Milanit, siç thotë artikulli, “ha sempre bisogno di nuovi stimoli” – ka gjithmonë nevojë për stimulus të rinj. Në fillim të sezonit, kalimi në 3-5-2 solli ndeshje “belle ed interessanti” – si ajo kundër Napolit në “San Siro”. Por tani, formula është e njohur, e studiuar, e pritshme.
4-3-3 – alternativa. Në 20 minutat e fundit kundër Torinos, kjo solli “fluidità offensiva” që nuk shihej prej kohësh. Me Giménez të rikthyer, me dy lojtarë për pozicion, me Alexis Saelemaekers si opsion në krahët – kjo është një mundësi reale.
Por ndryshimi është gjithmonë i rrezikshëm. Dhe Allegrit, siç e dimë, është konservator kur bëhet fjalë për taktikën. Ai beson në atë që funksionon, edhe nëse është i parashikueshëm.
VALSI I SULMUESVE: KUSH DO TË DANCOJË NË FINALE?
“Comincia il valzer delle punte” – fillon valsi i sulmuesve. Një metaforë e bukur që përshkruan rotacionet, ndryshimet, adaptimet që do të ndodhin në javët e ardhshme.
Allegrit është “maestro” – mjeshtri që drejton orkestrën. Dhe pyetja është: a do të zgjedhë një “lento” – një ritëm të ngadaltë, të qetë, të kontrolluar – apo do të provojë diçka më “vivace” – më të shpejtë, më të guximshme, më surprizuese?
Përgjigjja do të varet nga gjendja fizike e lojtarëve, nga kundërshtarët, nga rëndësia e çdo ndeshjeje. Por ka një gjë që Allegrit e ka të qartë: “E rëndësishme është që të të gjithë të arrijnë konditat më të mira të tyre e që mbi të gjitha të japin 100% për Milanin, Botëror apo jo”.
FINALJA E SEZONIT, FINALJA E MENDJEVE
Milani ka 63 pikë, është në garë për vendin e dytë, është pranë Champions League-s. Por më shumë se kurrë, këtë sezon, suksesi varet nga adaptimi, nga improvizimi, nga aftësia e Allegrit për të nxjerrë maksimumin nga një grup që teknikisht nuk është i kompletuar.
Giménez, Füllkrug, Nkunku, Leao, Pulisic, Saelemaekers – të gjithë janë pjesë e këtij valsi. Të gjithë mund të luajnë, të gjithë mund të pushojnë, të gjithë mund të bëjnë diferencën.
Allegrit ka dy javë për të vendosur. Dhe pastaj, finalja – jo vetëm e sezonit, por e mendjeve, e strategjive, e një sezoni që askush nuk do ta harrojë. 🔴⚫
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
