Milani kishte nevojë për një fitore. Jo vetëm për klasifikimin, jo vetëm për Champions-in, por për frymëmarrje. Për të mos e lejuar sezonin të rrëshqasë në një spirale dyshimesh dhe nervozizmi. Dhe tre pikët e marra ishin të arta, të domosdoshme, pothuajse të detyrueshme. Një barazim do të kishte qenë fatal: për renditjen, për kokën, për atmosferën.
Megjithatë, edhe në një mbrëmje të tillë, ku rezultati ishte i vetmi objektiv, Milani nuk arriti të japë qetësi. Pjesa e parë la shumë pikëpyetje, ndërsa menaxhimi i avantazhit 3–1 u bë me frikë, me pasiguri, me një lloj dridhjeje që nuk i shkon një skuadre që pretendon të jetë e madhe. Dhe për ironi, ndeshja u rihap nga një penallti shumë e ngjashme me atë të Gimenez kundër Fiorentinës — atëherë shpërtheu një skandal, sot kaloi pothuajse në heshtje.
Edhe më ironike: asnjë nga tre golat nuk u shënua nga një sulmues. Dhe kjo është një simptomë që nuk mund të fshihet më.
🔥 Sulmi në krizë totale: zhgënjen Fullkrug, Athekame ndizet, Saelemaekers humbet
Në një mbrëmje ku duhej të shfaqej personalitet, sulmuesit e Milanit u zhdukën. Fullkrug, edhe kur nis titullar, konfirmon momentin e tij të errët: i ngadaltë, i pasaktë, i shkëputur nga loja. Një lojtar që duhej të ishte referencë, por që sot duket më shumë një barrë sesa një zgjidhje.
Dhe kjo është problem i madh, sepse Milani duhet të vendosë nëse do ta blejë përfundimisht për 5 milionë euro. Shifër e ulët, por jo aq e ulët sa të justifikojë një investim pa garanci.
Në kontrast të plotë, hyrja e Athekame ishte një rreze drite. Energjik, i shpejtë, i paparashikueshëm — ai ndryshoi ritmin e ndeshjes dhe solli një lloj gjallërie që mungonte prej minutës së parë. Një sinjal i qartë se ky djalë mund të jetë një aset i rëndësishëm për të ardhmen.
Ndërkohë, Saelemaekers vazhdon momentin e tij të dobët. Pa ide, pa rrezikshmëri, pa ndikim. Në një skuadër që ka nevojë për lojtarë që marrin përgjegjësi, ai po humbet terren.
⚡ Crdinale dhe fjalët që ndezin zjarre: pronari që flet shumë, por bind pak
Në vend që fitorja të sillte qetësi, ajo u shoqërua nga një tjetër stuhi: deklaratat e Gerry Cardinales për Financial Times. Fjalë që kanë irrituar tifozët, opinionistët dhe një pjesë të mirë të ambientit kuqezi.
Cardinale shprehet i zhgënjyer që nuk i jepet “benefici i dyshimit”, se ai është një “kujdestar i mirë”, se mban shumë për klubin dhe qytetin. Por këto fjalë bien bosh kur krahasohen me faktet. Dhe faktet mungojnë. Prej tre vitesh.
Ai ankohet se njerëzit e shohin si “presidentin e ri, Berlusconin e ri”. Por harron deklaratën e tij të famshme, kur tha se donte të ishte “Berlusconi 2.0”. Harron premtimin e tij se nuk do të fliste më derisa Milani të fitonte diçka. Harron se çdo dalje e tij publike ka krijuar më shumë konfuzion sesa qartësi.
Pastaj vjen pjesa më e çuditshme: dëshira për “revansh në Serie A”, për të shkuar në Romë e për të ndërtuar një plan kombëtar. Ambicie të mëdha, por që bien ndesh me realitetin: Milani nën drejtimin e tij është zvogëluar, jo rritur. Ka marrë një klub kampion të Italisë dhe nuk është afruar asnjëherë te titulli.
Dhe pyetja që lind natyrshëm është: pse Cardinale flet gjithmonë vetëm me shtypin e huaj? Pse nuk ka bërë asnjë konferencë për mediat italiane? Pse nuk i flet tifozëve të tij, por vetëm gazetarëve që e shohin Milanin nga larg?
Është një distancë që nuk mund të fshihet më.
Milani mori tre pikë jetike. Por fitorja nuk mjafton për të mbuluar problemet: sulmi është në krizë, loja është e paqëndrueshme dhe pronari vazhdon të krijojë tension me deklarata të pakuptueshme.
Skuadra ka nevojë për qetësi. Tifozët kanë nevojë për transparencë. Dhe Milani, më shumë se kurrë, ka nevojë për drejtim të qartë.
Tre pikët ishin të domosdoshme. Por rruga drejt stabilitetit është ende e gjatë.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
