Të lodhur apo të pafat? Shumë ndryshime apo jo? Gotë gjysmë bosh apo gjysmë plot? Të gjitha dyshimet që ngelen pas

Albanian / English / Italian / العربية / Bosanski / 简体中文 / Français / Deutsch / हिन्दी / Português / Русский / Español

Pse i bën të gjitha ndryshimet sot dhe nuk i ndan edhe me Genoan të enjten në mbrëmje? Pse skuadra vazhdon të ketë një gjendje fizike jo optimale? A do të jetë i kënaqur kush nuk mund ta kuptonte cinizmin që e përshkonte Milanin deri dy minuta më parë? Ndeshja në Artemio Franki lë mendime dhe ndjesi negative, por ka edhe nga ata që mund ta shohin gotën gjysmë plot.

Së pari, Milani nuk ka humbur: humbja e fundit daton në gusht, kundër Cremoneses. Më pas kanë ardhur tetëmbëdhjetë rezultate radhazi pa humbje. Për një skuadër që vitin e kaluar përfundoi e teta, kjo nuk është për t’u nënvlerësuar. Sigurisht, faza mbrojtëse ende nuk është aq e vëmendshme dhe agresive sa do të donte Allegri; herë pas here shihet qartë se hunda është e zënë: por era e rrezikut nuk u vjen të gjithëve.

O njërën, o tjetrën: Milani nuk arrin të jetë i qëndrueshëm në të dyja pjesët e një ndeshjeje. Kundër Cagliarit dhe Veronës në fakt pati një shenjë, të paktën në kontroll të ndeshjes dhe në ndjesinë e të qenit në gjendje për të menaxhuar, ndërsa kundër Genoas dhe Fiorentinës u rikthyem te ruleta e zakonshme: njëra nga dy pjesët luhet “mirë”, tjetra shqetëson. Nëse kuqezinjtë do ta kishin mbyllur pjesën e parë me tre gola epërsi, a do të kishte dikush diçka për të thënë? Nëse kuqezinjtë do ta kishin mbyllur pjesën e dytë me tre gola disavantazh, a do të ishte dikush kundër?

Menaxhim dhe qetësi: për ndeshjen e dytë radhazi vjen një barazim në fund dhe pastaj… konfuzion. Konfuzion që sjell rreziqe pafund: kundër Genoas, Stanciu goditi mbi yje, sonte Brescianini goditi një traversë të bujshme dhe Maignan shpëtoi gjithçka me një pritje nga të tijat, në një dalje ndaj Kean. Shumë gabime. Duhen forca për të shfrytëzuar momentin pozitiv dhe për t’u vënë presion kundërshtarëve, por gjithmonë në mënyrë logjike. Të mos mendojmë se Allegrit i pëlqen të përsëritet.

Ashtu si në Torino, Pulisic humbi gola “të sigurtë”. Thonjëzat janë të nevojshme sepse amerikani, me ndihmën e shkëlqyer të Füllkrug, i krijoi vetë të dyja rastet, por më pas i shpërdoroi në mënyrë të bujshme. Më shumë sesa në gjestin teknik, gaboi zgjedhjen: mund të gjuante përpara se të driblonte De Gea-n dhe po, mund ta ngrinte topin në vend që ta shoqëronte me një ngritje të thjeshtë me shollën e këmbës. E lehtë nga divani dhe duke e riparë me ngadalësi, por po flasim për golashënuesin më të mirë të skuadrës dhe për lojtarin që ka treguar gjithmonë gjëra të shkëlqyera. Rriten paraqitjet, rriten pritshmëritë.

Fofana dhe Nkunku hynë dhe ndikuan pozitivisht. Shumë mirë për t’i dhënë edhe më shumë forcë mendore dy lojtarëve që këtë vit kanë qenë në vështirësi. Nkunku goditi me një forcë dhe egërsi që deri tani nuk i kishte treguar kurrë, Fofana tregoi se si fantazist është shumë më i mirë se një finalizues. Sinjal i bukur nga të dy.

Estupiñan dhe Bartesaghi, të dy të pamjaftueshëm. Mund të ndodhë një ndeshje jo, kundërshtari ishte nga ata të fortët: kur është në ditë të mirë, Dodò është e vështirë të frenohet. E drejtë të theksohet se ndeshja nuk ishte e mjaftueshme, pak më pak të krijohen çështje të kota apo të drejtohet gishti. Për nivelin e përgjithshëm janë të vetëdijshëm të gjithë; është e kotë të kërkohen armiq apo kurbanë. Deri në fund të sezonit grupi skuadër do të jetë ky dhe janë pikërisht tifozët të parët që duhet ta mbrojnë. Nga jashtë sulmet janë normalitet, nuk duhet të gabojmë që t’i hapim problemet vetë. Allegri do të duhet të jetë i zoti të krijojë një ambient edhe më kompakt.

Jashari dhe Ricci sigurisht që nuk janë Modric dhe Rabiot, larg qoftë. Por është e ligjshme të pritet diçka më shumë nga të dy mesfushorët, sidomos për nga pikëpamja teknike dhe e iniciativës. Kryerja e detyrës ka shijen e një supe të vakët. Loftus-Cheek vazhdon të mbetet një mister: sot Allegri në stol shfaqi shenja të forta padurimi për mbi butësinë e anglezit në duele dhe në përplasjet vendimtare.

Pra, gotë gjysmë bosh apo gjysmë plot? Ajo që është e sigurt është se ndeshjet e ardhshme do të kontribuojnë për ta mbushur ose zbrazur edhe më tej. Kush mund ta derdhë ujin është, si gjithmonë, Milani.