SISTEM I “MBARUAR”? 3-5-2, 4-3-3 apo 4-2-3-1, e sigurt është vetëm një gjë – manovra ofensive e Milanit është “e mbaruar”!

3-5-2, 4-3-3 apo 4-2-3-1? E sigurt është vetëm një gjë – manovra ofensive e Milanit aktualisht është e sheshtë, pavarësisht nga moduli dhe kundërshtari.

Janë dy “çështje” që dalin paralelisht në botën kuqezi në këtë fund sezoni. Njëra është ajo e kujdesit të mister Allegri, që ka folur gjithmonë për Champions League dhe nuk ka humbur rast për t’i kujtuar skuadrës se është e kotë të hidhesh në “aventurë” nëse pastaj humbet kontaktin me realitetin.

Kur “modulët” bëhen “maska” dhe “manovra” bëhet “mungesë”

Dhe realiteti thotë se për Milanin, nga pikëpamja sportive dhe ekonomike, është thelbësore të arrijë kualifikimin në Champions League. Duke nisur nga kjo pikë themelore, trajneri toskan arriti në korrik në Milanello duke gjetur një skuadër “të copëtuar” nga pikëpamja organizative, në vend të tetë në kampionat, me një finale të humbur të Kupës së Italisë dhe me një organikë të fryrë.

A ka arsye për ta “fajësuar” nëse ka ndjekur rrugën, të dashur për të, atë “të kujdesit mbi të gjitha”? Jo, absolutisht. Sepse është diçka që deri më sot ka dhënë frytet e saj: deri dje Milani ishte mbrojtja më e mirë europiane dhe gjendej në vendin e dytë, me ëndrrën e çmendur se kishte rihapur garën Scudetto pas fitores në derbi kundër Interit.

“Nëse je në valle, duhet të hedhësh deri në fund” – kur “kujdesi” bëhet “dështim”

Çështja e dytë lidhet pikërisht me këtë: është e qartë se deri dje Milani ishte në lojë dhe prandaj duhej të luante. Kundër një Lazio në “emergjencë të skajshme”, aq sa Sarri u detyrua të “shpikte” Patric, mbrojtës qendror, si regjistër në mesfushë, duhej rrezikuar më mirë. Saktë, jo më shumë, por më mirë.

Sepse Milani, pavarësisht 3-5-2-s, rrezikoi shumë dhe në fund pagoi. Allegri në post-ndeshje u pyet se si ishte e mundur që skuadra kishte pranuar në atë mënyrë mundësinë e mbrojtjes së shumë “një kundër një”, me aq fushë për t’u sulmuar nga biancocelestët pas mbrojtësve.

“Mosmarrëveshja” e sistemeve – kur “dështojnë” 4-3-3 dhe 4-2-3-1

Me Piolin në stadium, për pjesë të gjata dukej se “rivuajtëm” Milanin ekstremisht të pabalancuar post-Scudetto, një Milan totalisht ekstrem që ishte “mbështjellë” mbi pikat e forta të tij, të shndërruara në fund në pika të dobëta.

Është e qartë se skuadra nuk mund të mbrohet veçse me një bllok mesatar-të ulët dhe kompakt. Se duke vepruar kështu dhe është aktualisht e dyta në Serie A. Fusha, edhe pse është logjike që tifozët të kenë gjithmonë “uri” ofensive, vazhdon t’i japë të drejtë Allegrit.

Kjo skuadër nuk ka mjetet, fizike, mendore ose taktike (është e vështirë ta përcaktosh me saktësi) për të luajtur në mënyra të tjera. Por është e vërtetë që në nivele të larta, sidomos në prag të Champions League që duhet të luhet sezonin e ardhshëm, ka gjithmonë nevojë të dish të luash edhe në mënyra të tjera.

Pastaj, dje Allegri ndryshoi në vazhdim të lojës, duke kaluar së pari në 4-3-3 dhe pastaj në 4-2-3-1, por rezultati nuk ndryshoi asnjë presje. Sigurisht, skuadra pati më shumë “nerv” në sulm, por u kufizua në krosime të pafundta që nuk shqetësuan kurrë në mënyrë serioze mbrojtjen biancoceleste.

“Leximi i gabuar” dhe “moderniteti” që mungon

Koha për një përmbledhje të shkurtër. Duke filluar me 3-5-2-n që “dënon”, tani mund të thuhet pa frikë e kundërta, që kur Pulisic dhe Leao luajnë së bashku, një bllok të lartë vërtet që vuri në vështirësi mbrojtësit kundërshtarë dhe dy të jashtmit e mesfushës, por vetëm kaq. Pastaj kalohet në 4-3-3, me Leao të “pafuqishëm” si qendërsulmues. Pastaj 4-2-3-1, me Leao të zëvendësuar.

Ndeshja e “çrregullt” natyrisht i ndodh të gjithëve, por Allegri kurrë si në Romë nuk ka gabuar në leximin e ndeshjes. Sigurisht nuk mund të jetë vetëm faji i trajnerit kur janë 11 lojtarë që zbresin në fushë, por është e qartë se trajneri livornez dje nuk arriti t’i jepte skuadrës zgjidhje të ndryshme për të “shkarravitur” një Lazio që dje ishte e gjitha me zemër në dorë, por, flet klasifikimi, absolutisht jo të nivelit të lartë si vlera absolute.

Dhe këtu lind diçka mbi të cilën duhet të punohet absolutisht, si për të mos gabuar fundin e sezonit ashtu edhe për të arritur të përgatitur për të ardhmen, ku niveli dhe pritshmëritë pa dyshim do të rriten shumë. Se Milani, pavarësisht nga lëvizjet e kundërshtarit, paraqitet gjithmonë me të njëjtin “kopion” ofensiv dhe që nuk arrin të rrisë ritmin, pavarësisht nga një angazhim i vetëm në javë, shqetëson.

“Mendjemprehtësia” si “bllokim”? – kur përvoja bëhet “kufizim”

Allegri është gjithsesi një menaxher mendjemprehtë me përvojë të jashtëzakonshme dhe është e qartë se është shumë i vetëdijshëm për problemin. Është normale të dëshirohet që merkato e ardhshme të sjellë lojtarë të nivelit të lartë si Rabiot, por ka nevojë edhe që Max të jetë më fleksibël dhe modern për sa i përket fazës ofensive.

Pulisic dhe Leao në 3-5-2 janë të “depotençuar” dhe “kundërprodhues”, në muajt e fundit skuadra ka pasur vështirësi të mëdha në prodhimtarinë ofensive në veprime të nuk lidhura me “spunti” (nise) individuale ose raste situacionale. Duhet punuar mirë, dhe shpejt, për të arritur të përgatitur për një vit që do të paraqesë sfida të vështira. Sigurisht, me kusht që të arrihet të mbyllet sezoni pa “hedhur gjithçka në ajër”.

“Kufiri” i Allegri-t apo “kufiri” i skuadrës?

E vërteta është se Allegri “di” të mbrohet, por “nuk di” (ose nuk mund) të sulmojë në mënyra të ndryshme. Dhe kjo është “kufiri” i tij – ose i kësaj skuadre.

Nëse Milani dëshiron të “hapë cikël” të ri, duhet të “modernizohet”. Jo vetëm me lojtarë, por edhe me ide.

Përndryshe, 3-5-2, 4-3-3, 4-2-3-1 – të gjitha do të jenë “maska” për të njëjtën “mungesë”: kreativitetin ofensiv që vret. 🔴⚫🎭⚽