Si 40 vite më parë, gjithçka lëviz dhe rikthehet: Milani në udhëkryqin e historisë, merkatos, financave dhe fatit – nga hija Berlusconi te epoka Cardinale, nga Galliani i munguar te intuita e artë e Tares

Historia ka një zakon të çuditshëm dhe njëkohësisht magjepsës: nuk shfaqet kurrë vetëm një herë. Ajo rikthehet, ndryshon formë, por ruan thelbin. Rrotullohet si një rreth i pafund, duke konfirmuar atë që filozofi napolitan Giambattista Vico e kishte përkufizuar mbi 350 vite më parë si teoria e famshme e corsi e ricorsi historikë. Nëse ka një klub që mishëron këtë koncept më mirë se kushdo tjetër në futbollin italian, ai është Milani.

Historia që gjithmonë rikthehet

Janari i vitit 1986 ishte një muaj dramatik, i errët, pothuajse pa dalje. Klubi kuqezi ndodhej në kufijtë e mbijetesës, i mbytur nga borxhet dhe i zhveshur nga lavdia. Pikërisht atëherë hyri në skenë Silvio Berlusconi, duke ndryshuar përgjithmonë fatin e Milanit dhe të futbollit italian. Sot, gati 40 vite më vonë, historia duket se po përgatit një tjetër kapitull vendimtar. Sërish janar, sërish tension, sërish pritje. Sërish pyetja e madhe: vazhdimësi apo revolucion?

Riorganizimi financiar: një tjetër kthesë epokale

Pas javësh negociatash intensive me RedBird, grupi Manulife Comvest është gati të shlyejë kredinë që ka kaluar shifrën e frikshme prej 550 milionë eurosh. Një operacion financiar me peshë kolosale, që pritet të mbyllet brenda pak javësh – edhe pse në ambientet pranë klubit qarkullon zëri se gjithçka është përfunduar tashmë.

Ky rregullim nuk është thjesht një lëvizje kontabël. Është një moment kyç që mund të prekë thellësisht strukturën shoqërore të klubit, ekuilibrat e brendshëm dhe mënyrën se si Milani do të projektojë të ardhmen e tij sportive. Ashtu si në vitin 1986, financat janë porta nga e cila mund të hyjë një epokë e re.

Calvelli apo Furlani, pyetja që vlon

Në majë të piramidës së re pritet të qëndrojë Massimo Calvelli, tashmë anëtar i Bordit Drejtues të Milanit dhe CEO International i RedBird. Një profil modern, global, i përshtatshëm për një klub që synon të jetë gjithnjë e më shumë markë ndërkombëtare.

Por vëmendja e të gjithëve përqendrohet te figura e administratorit aktual delegat, Giorgio Furlani. E ardhmja e tij mbetet misteri më intrigues i kësaj faze tranzicioni. Disa burime flasin për një largim të shpejtë, ndoshta deri në qershor. Të tjerë përjashtojnë tronditje dhe parashikojnë vijimësi. E vërteta absolute? Vetëm Gerry Cardinale e ka të qartë planin e tij strategjik.

Galliani, rikthimi që do të kishte kuptim

Ka megjithatë një bindje që bashkon shumë zëra brenda dhe jashtë Milanit: mungesa e Adriano Gallianit ndihet. Dhe ndihet shumë. Nëse edhe në këtë fazë të re nuk do t’i rezervohet atij një rol i rëndësishëm dhe prestigjioz, Milani do të humbasë një tjetër mundësi historike – ndoshta përfundimtare.

Përvoja e tij, karizma, rrjeti i kontakteve dhe, mbi të gjitha, pesha politike që sot mungon plotësisht në ambientin kuqezi, do të ishin një pasuri e paçmueshme. Në projektin e mëparshëm me familjen Steinbrenner, Galliani ishte parashikuar si Zëvendëspresident dhe Head of Football. Pse të mos ringjallet kjo ide?

Një rikthim i tij do të përshëndetej me entuziazëm nga Massimiliano Allegri, i cili ka ruajtur gjithmonë marrëdhënie të shkëlqyera me Gallianin, që nga koha e Juventusit. Edhe Zlatan Ibrahimovic, figurë simbolike e Milanit modern, e ka konsideruar gjithnjë një mjeshtër të vërtetë të futbollit.

Igli Tare, mjeshtri i heshtur i goditjeve të sakta

Mes gjithë këtij fermenti institucional, një duartrokitje e sinqertë shkon për Igli Taren. Drejtori sportiv shqiptar është shembulli perfekt i atij profesionisti që flet pak, shfaqet rrallë, por kur vepron, lë gjurmë.

Falë punës së tij të duruar dhe vizionare, Milani ka siguruar huazimin e një qendërsulmuesi unik në panoramën europiane. Fullkrug është pikërisht profili që i mungonte kësaj skuadre: fizik, i fuqishëm, dominant në zonë. Një sulmues që lufton, që sakrifikon, që transmeton energji.

Gjermani është integruar menjëherë në grup, duke treguar guxim, pasion dhe një ndjenjë të rrallë për fanellën kuqezi. Cilësi që kanë bërë jehonë në dhomat e zhveshjes dhe kanë tërhequr shokët e skuadrës drejt një fryme më kolektive.

Të rinjtë dhe Europa që thërret

Në pritje të shpërthimit të plotë të Riccit, Athekame, De Winter dhe sidomos Jasharit – i konsideruar nga shumë si xhevahiri më i ndritshëm – Milani po ndërton themelet e sezonit të ardhshëm. Rikthimi në Europë nuk është thjesht objektiv sportiv, por një detyrim historik.

Qëllimi është i qartë: të gjendet çelësi për të hapur derën e sallonit të madh të futbollit kontinental, aty ku klubet më prestigjioze presin Milanin me respekt, me rivalitet, por edhe me atë simpati ironike që u rezervohet vetëm të mëdhenjve.

Rrugë, lodhje dhe fati që quhet eksperiencë

Kalendari nuk ka qenë i mëshirshëm. Një seri transfertash të rënda, të ndjekura nga një tjetër udhëtim nën hijen e Kullës. Për fat të mirë, u shmang absurditeti i transfertës në Perth: një udhëtim prej 44 orësh vajtje-ardhje që do të kishte minuar çdo logjikë sportive.

Nëse duhet falënderuar dikush – një federatë, një drejtues apo ndonjë shenjtor i futbollit – autori është gati të ofrojë edhe një drekë me yje Michelin: Cannavacciuolo, Cracco apo Vittorio a Brusaporto. Edhe sepse culatello dhe tortelli d’erbetta të Zibellos nuk kanë asgjë për t’ua pasur zili luksit modern.

Allegri, Maignan dhe fitorja e inteligjencës

Fitorja ndaj Comos ishte manifesti i një filozofie të qartë: inteligjenca është gjithmonë bijë e përulësisë. Massimiliano Allegri e ka ndërtuar këtë Milan mbi ekuilibra të brishtë, por realë. Dhe po, edhe mbi një dozë fati.

Fati që quhet Mike Maignan, portier formidabël dhe lider i heshtur. Fati që quhet Adrien Rabiot, kampion i vërtetë në mesfushë. Fati që quhet grup, një bashkësi lojtarësh të formuar dhe të mbrojtur nga një udhëheqje teknike e paçmueshme.

Po, çfarë fati ky Milani!

Është e vërtetë. E thonë të gjithë. Ky Milan ka edhe fat. Por në futboll, ashtu si në jetë, fati nuk është kurrë rastësi e pastër. Ai u buzëqesh atyre që dinë të ndërtojnë, të presin, të vuajnë dhe, mbi të gjitha, të guxojnë.

Dhe historia, siç na mëson Vico, është gjithmonë gati të rikthehet. Edhe një herë. Me të njëjtat ngjyra. Kuqe e zi.