Ramos sfidon mallkimin e fanellës 9: “Nuk mjaftojnë golat, dua vetëm trofe. Tani te Milani nis një epokë e re”

Gonçalo Ramos ka vendosur menjëherë standardin e aventurës së tij te Milani. Sulmuesi portugez ka folur për DAZN përpara sfidës me Juventusin. Intervista e tij zbuloi një mentalitet shumë më të gjerë se statistikat personale. Ramos nuk e sheh sezonin përmes numrit të golave. Për të, suksesi matet me trofetë që fiton skuadra. Objektivi maksimal mbetet Scudetto, pavarësisht presionit që sjell fanella kuqezi.

Sulmuesi gjithashtu ka folur për çmimin rekord të transferimit. Ai nuk dëshiron të mendojë për shumën e paguar nga klubi. Në vend të saj, Ramos sheh besimin që Milani i ka dhënë. Pikërisht ky besim krijon një detyrim të ri për të.

Ndërkohë, historia personale e portugezit e bën këtë aventurë edhe më interesante. Babai i tij e kishte dashur gjithmonë Milanin. Kështu, kalimi te Milani nuk përfaqëson vetëm një kapitull sportiv. Për Ramosin, ai lidhet edhe me një ëndërr familjare.

Scudetto mbi çdo statistikë personale

Gonçalo Ramos nuk e fsheh ambicien. Sulmuesi kërkon të shënojë, por ai vendos trofeun përpara statistikave individuale. Në fakt, mesazhi i tij përputhet me objektivin e Milanit. Kuqezinjtë synojnë të rikthehen në majën e futbollit italian. Ramos e konsideron një sezon pozitiv vetëm nëse skuadra fiton Scudetton. Edhe një numër i madh golash nuk do ta ndryshonte këtë këndvështrim.

Për më tepër, kjo deklaratë tregon një mentalitet të orientuar drejt grupit. Sulmuesi e sheh veten si një pjesë të një mekanizmi më të madh. Natyrshëm, Milani pret shumë nga qendërsulmuesi i ri. Klubi ka investuar shumë për ta sjellë dhe presioni do të jetë i pashmangshëm.

Megjithatë, Ramos nuk e konsideron presionin një problem. Ai e sheh atë si shenjë se po luan për objektiva të rëndësishëm. Kjo qasje mund t’i shkojë për shtat projektit të Rúben Amorimit. Trajneri portugez kërkon intensitet, karakter dhe një skuadër që nuk trembet nga përgjegjësia.

Fanella 9 dhe presioni që Ramos nuk dëshiron ta shmangë

Numri 9 ka peshë të veçantë në historinë e Milanit. Ramos e di shumë mirë këtë dhe nuk i trembet krahasimeve.

Sulmuesi ka dëgjuar për të ashtuquajturin mallkim të fanellës. Megjithatë, ai nuk dëshiron ta lejojë këtë histori të ndikojë në mendësinë e tij. Për Ramosin, fanella 9 e Milanit përfaqëson nder dhe përgjegjësi. Ai kërkon ta mbajë me krenari dhe të shënojë sa më shumë.

Veçanërisht interesant është raporti i tij me golin. Sulmuesi e konsideron finalizimin pjesë të detyrës së tij. Sidoqoftë, një rast i humbur nuk duhet ta prishë përqendrimin. Ramos beson se sulmuesi duhet të reagojë menjëherë dhe të vazhdojë të ndihmojë ekipin.

Prandaj, mentaliteti i tij shkon përtej një goditjeje të gabuar. Ai kërkon të mbetet i dobishëm edhe kur goli nuk vjen. Për Milanin, kjo karakteristikë mund të ketë vlerë të madhe. Një sulmues që nuk dorëzohet pas gabimit krijon stabilitet psikologjik.

Amorim dhe telefonata që ndryshoi gjithçka

Një nga momentet më të rëndësishme erdhi gjatë Botërorit. Amorim e telefonoi Ramosin dhe i shpjegoi rolin që do të kishte te Milani. Trajneri i tregoi se e konsideronte të rëndësishëm për projektin. Për më tepër, ai i premtoi një rol ku golat e tij do të ndihmonin ekipin.

Ramos e kujton atë bisedë si një moment shumë të veçantë. Dialogu mes dy portugezëve e bëri vendimin më të lehtë. Në këtë mënyrë, Amorim dhe Ramos ndërtojnë një lidhje që mund të ndikojë te Milani. Të dy kanë një ide të përbashkët për mënyrën e futbollit.

Ndërkohë, debutimi në San Siro i dha sulmuesit një tjetër shtysë. Ramos shënoi dhe përjetoi reagimin e tifozëve kuqezi. Atmosfera e stadiumit e preku dukshëm. Ai e konsideroi atë moment një mënyrë ideale për t’u prezantuar me publikun milanist.

Babai, familja dhe rruga që nisi shumë herët

Pas figurës së sulmuesit qëndron një histori personale e fortë. Ramos tregon se babai i tij e kishte Milanin si klub të preferuar. Që fëmijë, ai dëgjonte histori për kuqezinjtë dhe sukseset e tyre. Prandaj, fanella e Milanit sot ka një kuptim emocional për të.

Familja gjithashtu mbetet një pikë ekuilibri. Ramos kërkon të shkëputet nga futbolli dhe të kalojë kohë me njerëzit e tij. Madje, djali i tij mund ta lidhë kujtesën e parë futbollistike me Milanin. Ai është ende shumë i vogël për të kujtuar periudhat e mëparshme.

Rruga drejt elitës nisi shumë herët. Ramos filloi të luante futboll që në moshën dyvjeçare. Në moshën katërvjeçare, ai iu bashkua Olhanenses në Algarve. Më vonë, ai u largua nga familja për të ndjekur ëndrrën. Për një fëmijë 11 ose 12 vjeç, kjo përvojë nuk ishte e lehtë. Megjithatë, Ramos kaloi vështirësitë dhe vazhdoi përpara.

Sot, ai e sheh Milanin si vendin ideal ku dëshiron të fitojë tituj. Dhe këtë herë, ai nuk kërkon të shkruajë vetëm historinë e tij.

Ai kërkon të shtojë një kapitull të ri në historinë e klubit.

Intervista e plotë e Ramos për DAZN:

“Këtu për të bërë historinë. Nuk më interesojnë golat, dua të fitoj Skudeton”

Gonçalo Ramos, qendërsulmuesi i ri kuqezi, ka qenë protagonist i një interviste të gjatë të dhënë për DAZN në prag të ndeshjes Juventus-Milan të së dielës mbrëma.

Gonçalo Ramos, qendërsulmuesi i ri i Milanit është paguar me një çmim rekord nga PSG. Ai është intervistuar në ekskluzivitet nga DAZN në prag të ndeshjes së madhe të së dielës mbrëma kundër Juventusit. Deklaratat e tij të plota.

Pranim i besimit, menaxhimi i presionit dhe mendësia e golit

Mbi pritshmëritë e tij te kuqezinjtë: “Jam këtu për të bërë historinë e Milanit, ashtu si kushdo që vjen këtu: duam të bëjmë historinë në person të parë. Milani është tashmë historia, ne duam ta bëjmë atë më të mirë dhe të fitojmë trofe të tjerë, më shumë fitore dhe gjithçka tjetër”.

Mbi faktin se është blerja më e shtrenjtë në historinë e klubit: “Nuk mendoj aq shumë për çmimin me të cilin jam paguar, por më parë për besimin që klubi ka pasur tek unë. Për mua është një shenjë e mirë që kanë paguar kaq shumë për mua. Kjo do të thotë se besojnë tek unë, më besojnë. Tani më duhet të tregoj vlerën time dhe ta ndihmoj klubin të fitojë. Është motivim dhe presion, por një presion pozitiv.

Nuk mendoj se ka një zgjidhje për ta menaxhuar presionin: kushdo që ndodhet në këtë situatë e ndjen dhe varet gjithashtu nga personi. Mua më pëlqen shumë presioni, janë momente pozitive dhe të rëndësishme: nuk ka presion në momente që nuk vjejnë asgjë. Stërvitesh çdo javë dhe çdo ditë, por në stërvitje nuk ka presion: mund të gabosh, mund të përmirësohesh… Por kur arrin në ndeshje ka presion dhe mua më pëlqen shumë: është një shenjë e mirë sepse do të thotë se po bën diçka të rëndësishme dhe se mund të bësh diçka të rëndësishme”.

Nga goli te fitorja, filozofia e Amorim

Mbi rëndësinë e të bërit gol: “A kam arrogantërinë e të dashurit për të shënuar? Më pëlqen ta mendoj kështu: puna ime është të shënoj, por kjo tregon gjithashtu mendësinë time dhe mënyrën se si punoj çdo ditë, jo vetëm në ndeshje.

Mundohem të bëj gjithçka në mënyrën e drejtë për të qenë sa më afër të jetë e mundur me golin dhe natyrisht nuk është një ndjesi e mirë të gabosh golat: askush nuk dëshiron të gabojë, por është e rëndësishme ta menaxhosh këtë situatë sepse nëse mbasi gabon një gol në minutat e para, nuk mund ta ndihmosh ekipit ose të shënosh golin e 1-0, nuk mund të jesh i rëndësishëm. Nëse i lë këto gjëra të të godasin, besoj se ndeshja jote përfundon që aty”.

Magjia e San Siros, objektivi Skudeto

Mbi mendësinë që duhet t’u transmetojë shokëve të ekipit: “Besoj se jam tashmë një futbollist me përvojë sepse kam mësuar shumë nga futbollistët me të cilët kam luajtur në karrierën time: në Kombëtare, te Benfica dhe në Paris. Edhe këtu po mësoj ende çdo ditë. Kam fituar tashmë disa trofe, madje shumë të rëndësishëm: është mirë që mund të sjell pak nga mendësia fituese te ekipi. Mënyra më e mirë për ta bërë këtë është të punosh fort dhe çdo ditë, kështu bëhet ngjitëse: dua të provoj ta bëj”.

Mbi ndjesinë e golit të parë në San Siro: “Ishte një ndjesi fantastike të shënoja në shtëpi, të dëgjoja tifozët dhe magjinë e stadiumit. Ishte bukur gjithashtu të tregoja pak nga vetja ime: mundën të më shihnin në punë dhe të shënoja një gol, ishte bukur t’ua mezoja këtë mesazh tifozëve dhe të ndjeja mbështetjen e tyre”.

Mbi objektivin e këtij sezoni: “Për mua do të jetë një sezon pozitiv nëse fitojmë Skudeton, nuk më intereson për golat. Nëse fitojmë Skudeton është një sezon pozitiv. Nëse unë shënoj 100 gola dhe dalim të shtatët nuk shërben për asgjë. Dua të fitoj më shumë se të shënoj gola: për mua është gjëja më e rëndësishme, edhe nëse nuk shënoj kaq shumë”.

Lidhjet me Milanin dhe kujtimet për të atin

Mbi kujtimin e parë që ka nga Milani: “Nuk kam një kujtim të parë të vërtetë nga Milani, por kur isha i vogël im atë më fliste gjithmonë për Milanin. Ishte klubi i tij i preferuar, u rrit duke parë Milanin të fitonte gjithçka dhe ëndrra e tij ishte të luante te Milani një ditë. Për mua kujtimi ishte im atë që më fliste për klubin, jo një ndeshje apo një gol në veçanti”.

Mbi marrëdhënien me të atin: “Sa herë që luaj flas gjithmonë me tim atë, është personi i parë me të cilin flas pas një ndeshjeje për të parë se çfarë mund të përmirësoj dhe çfarë kam bërë mirë e keq. Është trajneri im në jetë, merrem vesh shumë dhe kam mësuar shumë prej tij.

Është bukur ta kem pranë meje sepse më thotë vetëm të vërtetën dhe dëshiron të ndihmojë: nuk më thotë gjërat pozitive thjesht për të më bërë të ndihem mirë. Dëshiron të më vendosë gjithmonë në rrugën e drejtë. Këshilla e tij më e mirë? Nuk ka një në veçanti, por besoj se është gjithçka që më thotë çdo ditë, pas çdo ndeshjeje, duke më folur për gjërat që mund të përmirësoj”.

Rëndësia që ka familja për trajnerin e ri kuqezi

Mbi familjen e tij: “Familja është shumë e rëndësishme për mua: janë gjithmonë aty, më ndihmojnë të shkëputem pak nga futbolli sepse është e rëndësishme të shijosh pak kohë me njerëzit e dashur, të rrish me ta dhe të bësh diçka me ta. Të mendosh çdo ditë për stërvitjen dhe futbollin nuk besoj se është e shëndetshme, prandaj kam nevojë të shijoj kohën me familjen time.

Ata janë me mua në momentet negative dhe pozitive. Është bukur ta kesh këtë stabilitet në jetën tënde. Unë besoj se djali im do të mbajë mend vetëm Milanin sepse është tepër i vogël për t’u kujtuar për me Parisin apo për atë që ka ndodhur me Kombëtaren deri më tani: do të fillojë të kujtojë që nga tani”.

Dashuria për futbollit dhe sakrificat

Mbi kujtimin e tij të parë lidhur me futbollin: “Që kur kam mbajtje mend kam pasur gjithmonë një top futbolli mes këmbëve, duke luajtur që kur isha dy vjeç. Në moshën katër vjeçare kam nisur te një ekip që quhej Olhanense në Algarve. Më kujtohet stërvitja ime e parë: nuk kishin as një ekip për mua dhe më duhej të luaja me fëmijët dy vjet më të mëdhenj se unë”.

Mbi sa e vështirë ka qenë rruga e tij deri te Milani: “Mendoj se të shkoje të jetoje vetëm në moshën njëmbëdhjetë apo dymbëdhjetë vjeçare ka qenë e vështirë. Nuk e imagjinoja të ikja pa familjen time, as prindërit e mi nuk e besonin se do të isha larg kaq gjatë. Ka qenë e vështirë në gjashtë muajt e parë, por më pas ndjek ëndrrat e tua, luan, stërvitesh, rri me shokët e tu çdo ditë. Pjesa më e vështirë kanë qenë muajt e parë, por pas tyre isha gati dhe nuk mendon më ta lësh këtë ëndërr. Ëndrra ime është të fitoj shumë gjëra me Milanin dhe ta ndihmoj klubin të kthehet të fitojë disa tituj, të bëj pak magji me shokët e mi”.

Mbi peshën e fanellës numër 9: “Të gjithë më kanë folur për mallkimin e fanellës, por nuk mendoj shumë për këtë. Olivier Giroud ka luajtur këtu pak kohë më parë dhe nuk u kushtëzua. Për mua është një nder të mbaj numrin 9 të Milanit, është një fanellë e rëndë. Më pëlqen shumë ta vesh dhe shpresoj të shënoj shumë gola”.

Prapaskenat e transferimit, atmosfera në ekip dhe nofka e preferuar

Mbi Ruben Amorim: “Kur Amorim më thirri më tha se llogariste tek unë dhe se nëse do të vija këtu do të isha i rëndësishëm për projektin. Më tha se mund ta ndihmoja Milanin me gola. Më thirri kur isha në Botëror, në korrik. Shkova në dhomë dhe folëm: ishte shumë e lehtë. Një moment që do ta kujtoj përgjithmonë”.

Mbi shokët e ekipit: “Marrëdhënien më të mirë e kisha me Rafa-n, por tani ai ka shkuar në një klub tjetër. Në përgjithësi shkoj mirë me të gjithë, kemi shumë lojtarë në dhomën e zhveshjes që flasin frëngjisht dhe më pas është edhe Diego Moreira që flet me mua në portugalisht. Është Mario Gila me të cilin flasim spanjisht. Edhe me Chukwueze shkoj mirë, por në përgjithësi flas me të gjithë, është e lehtë të rrish në dhomën tonë të zhveshjes dhe në ekipin tonë”.

El Pistolero apo El brujo (Magjistari), cilin emër preferon? “Preferoj El Pistolero. Më quanin Stregone kur isha më i ri në ekipet e të rinjve të Benfikës dhe ishte një shaka e vogël me njerëzit që ishin aty”.