Në futbollin modern nuk ekziston më sezoni linear. Ka mikro-sezone brenda një sezoni, versione të ndryshme të së njëjtës skuadër që ndryshojnë nga muaji në muaj, ndonjëherë edhe nga java në javë. Dhe Milani aktual është shembulli më i qartë i kësaj dinamike. Dy fitore kundër Lecce-s, të dyja në kampionat, janë bërë pasqyra perfekte për të kuptuar se sa shumë ka ndryshuar ky ekip në harkun e vetëm disa muajve.
E vështirë ishte në gusht, më 29, pas humbjes kundër Cremonese-s. E vështirë ishte edhe në janar, pas shpenzimit të madh fizik dhe mendor kundër një tjetër skuadre lombarde, Como-s. Por në të dy rastet, Milani gjeti mënyrën për të fituar. Dhe pikërisht këtu qëndron ndryshimi më i madh: mënyra, jo vetëm rezultati.
Nga Via del Mare te San Siro: dy ndeshje, dy botë
More Read
Lecce-Milan i fundit të verës dhe Milan-Lecce i mesit të dimrit janë dy kapituj të ndryshëm të së njëjtës histori. Në gusht, Milani udhëtonte drejt Salentos me shumë dyshime, i goditur psikologjikisht nga humbja e fundit dhe nga një ambient ende i paqëndrueshëm. Në janar, kuqezinjtë pritën Lecce-n në San Siro me më shumë siguri, me një identitet më të qartë dhe me një skuadër më të pjekur.
Musah si krah, eksperimentet e verës dhe një Milan në ndërtim
Në ndeshjen e parë kundër Lecce-s, Yunus Musah u hodh në fushë nga minuta e parë si i pesti i djathtë. Një zgjedhje që sot duket e largët, por që atëherë përfaqësonte një Milan ende në kërkim të ekuilibrave të duhur.
Në atë periudhë, disa emra që sot janë shtylla të skuadrës nuk ishin ende pjesë e projektit. Christopher Nkunku dhe Adrien Rabiot nuk ishin zyrtarisht lojtarë të Milanit, ndërsa sulmi mbështetej në një dyshe improvizuar: Alexis Saelemaekers dhe Santiago Gimenez. Një Milan më shumë i eksperimentuar sesa i ndërtuar.
Pankina, rinia dhe një identitet ende i paformuar
Në atë sfidë të gushtit, Samuel Chukwueze qëndronte ende në pankinë, ndërsa në minutat e fundit debutonte i riu Cheveyo Balentien. Shenja të një skuadre që kërkonte përgjigje, që provonte, që rrezikonte, por që ende nuk kishte një bosht të qartë dhe të qëndrueshëm.
Madje, udhëtimi drejt Lecce-s ishte shoqëruar edhe nga zhgënjimi për dëmtimin e ndodhur në stërvitje të Ardon Jasharit, atëherë pjesë e kombëtares zvicerane, një tjetër sinjal i një fillimi sezoni të ndërlikuar.
Janari, pjekuria dhe një Milan tjetër
Pesë muaj më vonë, skena ndryshon rrënjësisht. Në ndeshjen e kthimit, Milani shfaqet me një fytyrë tjetër. Në fushë luan Koni De Winter, shënon Niclas Füllkrug dhe Rafa Leão, i munguar në ndeshjen e parë për shkak të dëmtimit në pulpë të pësuar në Kupën e Italisë kundër Barit, rikthehet titullar.
Por surpriza më e bukur e mbrëmjes në San Siro është Ardon Jashari. Ai që në gusht kishte udhëtuar i dëshpëruar drejt Lecce-s për shkak të dëmtimit, në janar luan nga minuta e parë dhe bind me një paraqitje solide, inteligjente dhe plot personalitet.
Nga Füllkrug te stabiliteti: një Milan që di kush është
Goli i Füllkrugut nuk është vetëm një episod. Është simboli i një Milan që tani ka pika referimi, që di si të godasë dhe kur të godasë. Një skuadër që ka kaluar nga eksperimentimi në stabilitet, nga kërkimi në vetëdije.
Fitoret kundër Lecce-s nuk janë të njëjta, sepse Milani nuk është më i njëjti. Dhe kjo është shenja më e mirë e rritjes.
Një sezon, shumë sezone: përpara
Një sezon i vetëm, por shumë sezone brenda tij. Ky është futbolli i sotëm dhe ky është Milani aktual. Nga Musah si i pesti i djathtë te Füllkrug si njeriu i golit, nga dyshimet e gushtit te bindjet e janarit.
Rruga është ende e gjatë, por një gjë është e qartë: ky Milan di të ndryshojë, të përshtatet dhe të ecë përpara. Dhe në futbollin modern, kjo është cilësia më e madhe nga të gjitha.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
