Nga gabimi i papritur i Maignan te lindja e një lideri të ri: Jashari ndez “San Siro”-n, Leao kërkon unitet, goditjet nga arbitrat dhe hija e një presidenti që duhet të zgjohet

Ka mbrëmje kur futbolli të kujton se edhe gjigantët janë njerëzorë. Mund të ndodhë. Mund t’i ndodhë edhe gardianit të sezonit, atij që ka mbajtur mbi shpatulla sigurinë e kuqezinjve, si Mike Maignan, të marrë një “leje” të papritur dhe t’i dhurojë kundërshtarit të vetmen top-gol të pastër të mbrëmjes. Kundër Como 1907 ishte një çast i rrallë pasigurie, një devijim nga norma e një sezoni pothuajse perfekt.

Por kampionatet fitohen edhe duke kufizuar dëmin. Dhe Milani e bëri pikërisht këtë: e amortizoi goditjen, shmangu një humbje që do të kishte sjellë një tronditje serioze në Milanello dhe në renditje, duke rihapur kartat e garës për Champions. Në një fazë delikate të sezonit, ku çdo hap i gabuar peshon sa një gur në këmbë, ruajtja e ekuilibrit vlen sa tre pikë.

Në të njëjtën mbrëmje ku shkëlqeu sërish gjeniu balistik i Luka Modrić, Milani zbuloi një dritë të re. Një djalosh që për shumë kohë kishte mbetur në shtratin e infermierisë, i harruar nga ritmi i fushës dhe nga zhurma e “San Siro”-s, por që tani rikthehet me autoritet, me personalitet, me guxim.

Po, flasim për Jasharin.

Jashari, trashëgimtari i dizajnuar?

Nuk është vetëm ai pasimi rëndë e i gjatë drejt Rafael Leão – një kryevepër balistike që i hapi dritën e duhur Rafa-s, deri atëherë i izoluar mes pak hapësirave dhe shumë përpjekjeve sterile. Është mënyra si Jashari hyn në lojë, si kërkon topin, si e lexon kohën e aksionit. Ka në repertorin e tij një qetësi që kujton mjeshtrit, një horizont vizioni që të bën të mendosh se Milani mund ta ketë në shtëpi trashëgimtarin e deklaruar të Modric.

Nëse kjo është e vërtetë, atëherë e ardhmja në atë rol është e siguruar. Por e ardhmja ndërtohet me kujdes, me shëndet, me vazhdimësi. Dhe këtu kthehemi te nyja e madhe.

Leao-Pulisic, busulla e sulmit

Milani zhvendos ekuilibrat në sulm vetëm kur Leao dhe Christian Pulisic janë në formë. Janë ata që kryesojnë klasifikimin e golave kuqezi. Janë ata që ndezin ritmin, që krijojnë superioritet, që e bëjnë kundërshtarin të tërhiqet disa metra më pas.

Shëndeti i tyre është çështje strategjike. Për të bërë “hapin e dyfishtë” mes Parmës dhe Cremonës, duhet versioni më i mirë i tyre. Pa shpërthimin e Leaos dhe dinamizmin e Pulisic, loja bëhet e parashikueshme, e lexueshme, e brishtë.

Një mëkat dëmtimi i Pavlovic: në atë krah, Como nuk kishte krijuar asnjë rrezik real në pjesën e parë. Stabiliteti u lëkund pikërisht kur duhej më shumë qetësi.

Në fund, Leao bëri gjestin e duhur: iu drejtua tifozëve, kërkoi unitet, kërkoi të ndalen fishkëllimat. “Tani jo, duhet të jemi të bashkuar.” Ka të drejtë. Në këtë fazë të sezonit, përçarja është luks që nuk përballohet.

Arbitri Mariani, një histori që përsëritet

Dhe pastaj është kapitulli i arbitrimit. Maurizio Mariani edhe një herë la pas polemika. Disa fishkëllima të munguara, një ndjesi e përgjithshme armiqësie ndaj Milanit. Episodi mes Cesc Fàbregas dhe Alexis Saelemaekers – me teknikun që e tërhoqi në mënyrë të parregullt dhe më pas kërkoi falje – u interpretua keq. Kartoni i kuq për Massimiliano Allegri duket si vendim pa bazë të qartë.

Nuk është episodi i parë. Kujtesa të çon te finalja e Kupës së Italisë në Romë kundër Bolognës, me bërrylin e Beukema ndaj Gabbia, apo te precedentët e tjerë të afërt. Pyetja nuk është më vetëm teknike. Është politike.

Scaroni dhe pesha e papërfillshme politike e presidencës Rossonere

Paolo Scaroni deklaroi së fundmi: “Jam president i Milanit prej 8 vitesh dhe ndonjëherë e harroj.” Një fjali që tingëllon si lapsus, por që hap një debat të thellë. Sepse nëse Milani rezulton me numrin më të madh të të skualifikuarve në pesë vitet e fundit, mesazhi që dërgohet është i rrezikshëm: klubi trajtohet si një provinciale.

Scaroni shtoi se përpiqet të kopjojë Giuseppe Marotta. Dhe këtu bën mirë. Por për të barazuar eksperiencën dhe peshën politike të presidentit zikaltër, duhet më shumë se një imitim. Duhet prani, vendosmëri, mbrojtje institucionale.

Mes gabimeve dhe shpresës

Kjo ishte një mbrëmje që përmbledh kontrastet e sezonit: gabimi i rrallë i Maignanit, lindja e një lideri si Jashari, varësia nga forma e Leaos dhe Pulisic, hija e dëmtimeve, polemikat me arbitrimin dhe pyetjet mbi drejtimin politik të klubit.

Por futbolli është art i reagimit. Nëse Milani di të falë gardianin e tij, të rrisë me kujdes talentin e ri, të mbrojë yjet dhe të forcojë zërin institucional, atëherë kjo mbrëmje nuk do të mbahet mend për gabimin, por për zbulimin.

Sepse ndonjëherë, për të parë të ardhmen, duhet të kalosh përmes një dridhjeje. Dhe në “San Siro”, mes tensionit dhe duartrokitjeve, një emër i ri nisi të shkruajë kapitullin e tij.