Ka humbje që peshojnë më shumë se tre pikë. Ka ndeshje që tregojnë më shumë se një rezultat. Ka momente në një sezon ku një skuadër tregon fytyrën e saj të vërtetë. Dhe për Milanin, pasditja në Mapei Stadium ishte pikërisht kjo: një pasqyrë brutale e një ekipi të zbrazur, të lodhur, të frikësuar dhe të paaftë të reagojë.
Humbja 2–0 ndaj Sassuolos nuk është thjesht një rezultat negativ. Është një alarm i kuq që bie me forcë në fund të një kampionati ku kuqezinjtë kanë humbur identitetin, ritmin dhe personalitetin.
Në një stadium që dikur ishte skena e festës së titullit, Milani u shfaq si një skuadër e vogël, e dorëzuar, e paorganizuar dhe e paaftë të krijojë qoftë edhe një goditje në portë. Zero. Asnjë. Një statistikë që flet më shumë se çdo analizë taktike.
Sassuolo dominoi nga minuta e parë deri në të fundit. Berardi dhe Laurienté shkatërruan krahët e Milanit, Thorstvedt sundoi mesfushën, ndërsa kuqezinjtë u dukën të humbur në çdo duel, në çdo presion, në çdo vendim.
E gjitha u bë edhe më e rëndë nga kartoni i kuq i Tomorit, një ndërhyrje naive, e panevojshme dhe e padenjë për një mbrojtës me përvojë. Me dhjetë lojtarë për më shumë se një orë, Milani u shua plotësisht.
Dhe tani?
Champions League është sërish në rrezik.
Tre ndeshje për të marrë gjashtë pikë.
Një skuadër që nuk shënon.
Një ekip që nuk krijon.
Një grup që nuk reagon.
Kjo është situata reale. Dhe është shumë më e rëndë sesa duket në tabelë.
Një nisje katastrofike: dominon Sassuolo, Milani shembet
Që në minutat e para, u kuptua se ndeshja do të kishte një drejtim të vetëm. Sassuolo hyri në fushë me intensitet, me ide të qarta dhe me dëshirë për të goditur menjëherë.
Në anën tjetër, Milani u shfaq i ngadaltë, i pasigurt, i shpërndarë.
Dhe goli i parë erdhi si pasojë logjike e asaj që po ndodhte në fushë.
Thorstvedt fitoi një duel fizik ndaj Jasharit, duke e shtyrë zviceranin me një forcë që tregoi diferencën e mentalitetit mes dy skuadrave. Topi shkoi te Laurienté, i cili me qetësi e hapi aksionin në të majtë.
Berardi, me klasën e tij të zakonshme, e mbylli aksionin me një goditje të saktë që la Maignan të palëvizur.
1–0.
Dhe Milani u duk sikur u dorëzua menjëherë.
Në vend që të reagonte, skuadra u tërhoq edhe më shumë.
Nzola rrezikoi dy herë.
Laurienté u fut në zonë si në stërvitje.
Mbrojtja e Milanit u çakordua plotësisht.
E vetmja mundësi e kuqezinjve erdhi nga një gabim i Koné, që i dhuroi Leao-s një autostradë drejt portës. Por portugezi, në një nga momentet më të dobëta të sezonit të tij, e shpërdoroi rastin duke goditur jashtë.
Një simbol i krizës së tij dhe të gjithë ekipit.
Tomori, karton të kuq: momenti që shkatërroi gjithçka
Në minutën e 24-t, ndodhi ajo që nuk duhet të ndodhte kurrë.
Tomori, tashmë i ndëshkuar me të verdhë, ndërhyri nga pas ndaj Laurienté në mesfushë.
Një ndërhyrje e panevojshme, e nxituar, e pakuptimtë.
Kartoni i dytë i verdhë.
I kuq.
Milani me dhjetë lojtarë për më shumë se një orë.
Në atë moment, ndeshja praktikisht mori fund.
Allegri u detyrua të ndryshonte skemën, duke kaluar në 4-4-1, por skuadra humbi çdo lloj strukture.
Mesfusha u zhduk.
Sulmi u izolua.
Mbrojtja u mbingarkua.
Sassuolo e ndjeu gjakun dhe vazhdoi të sulmonte me qetësi, duke e ditur se Milani nuk kishte më forca për të reaguar.
Pjesa e dytë: rënia totale dhe goli i dytë që vulosi turpin
Në fillim të pjesës së dytë, Allegri provoi të ndryshonte diçka duke futur Athekame për Nkunku.
Por ndryshimi nuk solli asgjë.
Përkundrazi, Sassuolo gjeti menjëherë golin e dytë.
Thorstvedt, sërish ai, fitoi një duel në mesfushë dhe shërbeu një top perfekt për Laurienté.
Francezi goditi fort në shtyllën e parë, duke mposhtur Maignan.
2–0.
Dhe ndeshja u mbyll përfundimisht.
Nga ai moment, Milani u kthye në një skuadër që thjesht priste fundin.
Asnjë reagim.
Asnjë krenari.
Asnjë tentativë për të ndryshuar rrjedhën e ndeshjes.
Allegri provoi gjithçka:
Loftus-Cheek, Gimenez, Pulisic, Ricci…
Por asgjë nuk ndryshoi.
Skuadra dukej e dorëzuar, e zbrazur, e pashpresë.
Ndërkohë, Sassuolo vazhdoi të krijonte raste, duke treguar se diferenca mes dy skuadrave nuk ishte vetëm numerike, por edhe mentale.
Kriza e Milanit në shifra: një rënie që nuk mund të fshihet më
Statistikat janë brutale.
Dhe tregojnë qartë se kjo nuk është një krizë e momentit, por një problem i thellë, i strukturuar.
- 0 goditje në portë ndaj Sassuolos
- 16 gola në 16 ndeshje të fazës së dytë
- 1 gol në 5 ndeshjet e fundit
- Asnjë gol nga sulmuesit që prej 1 marsit
- Një skuadër që nuk krijon, nuk shënon, nuk reagon
Këto nuk janë statistika të një ekipi që lufton për Champions League.
Janë statistika të një skuadre në rënie të lirë.
Dhe tani, me vetëm tre ndeshje të mbetura, Milani ka 67 pikë.
Como është në 62.
Roma mund të afrohet në -3.
Champions League nuk është më e sigurt.
E nesërmja e pasigurtë
Humbja ndaj Sassuolos nuk është thjesht një ndeshje e keqe.
Është një sinjal alarmi.
Është një thirrje për reflektim.
Është një tregues i qartë se ky Milan ka humbur identitetin, qartësinë dhe shpirtin e garës.
Skuadra nuk shënon.
Nuk krijon.
Nuk fiton duele.
Nuk ka personalitet.
Nuk ka liderë.
Nuk ka reagim.
Dhe në këtë situatë, Champions League – objektivi minimal i sezonit – është sërish në rrezik.
Tre ndeshje për të marrë gjashtë pikë.
Tre ndeshje për të shpëtuar sezonin.
Tre ndeshje për të treguar se ky grup ka ende diçka për të dhënë.
Nëse Milani dështon, pasojat do të jenë të rënda: sportive, ekonomike dhe morale.
Nëse arrin të reagojë, atëherë kjo humbje mund të shërbejë si një pikë kthese.
Por një gjë është e sigurt:
Ky Milan nuk mund të vazhdojë kështu.
Dhe koha për justifikime ka mbaruar.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
