Ndryshimi i modulit nuk mjafton: Milani, kundër skuadrave të vogla përplaset vazhdimisht me limitet e veta dhe shfaqet problemi i vërtetë

Milani vazhdon të japë sinjale kontradiktore. I aftë të rivalizojë me të mëdhenjtë, por i paaftë të mbyllë ndeshje që në letër duken të thjeshta. Ndaj skuadrave të pjesës së poshtme të tabelës, kuqezinjtë po humbasin terren, besim dhe, mbi të gjitha, pikë jetike. Ndryshimet taktike, shtimi i një sulmuesi apo lëvizjet brenda ndeshjes nuk kanë mjaftuar. Problemi është më i thellë dhe lidhet me qasjen, filozofinë dhe gatishmërinë për të marrë rreziqe.

Një bilanc alarmues kundër “të vegjëlve”

Njëmbëdhjetë pikë të humbura deri tani kundër skuadrave të renditura në fund të klasifikimit janë shumë për një ekip që synon Scudetton. Cremonese, Parma, Pisa, Sassuolo dhe Genoa: asnjë fitore. Një listë që flet vetë dhe që nuk mund të justifikohet me rastësi apo episode të izoluara.

Ajo që shqetëson më shumë nuk është vetëm rezultati, por mënyra. Në shumicën e këtyre ndeshjeve, të luajtura për më tepër në “San Siro” përpara rreth 70 mijë tifozëve, Milani ka dhënë ndjesinë e një skuadre që nuk guxon, që pret gabimin e kundërshtarit në vend që ta imponojë lojën e vet.

“Pikë e fituar” apo pikë e humbur?

Deklaratat pas ndeshjes kanë ndezur edhe më shumë debat. Në çdo rast, trajneri ka folur për “pikë të fituar”. Një koncept i vështirë për t’u pranuar, sidomos kur mban veshur fanellën e Milanit. Kundër skuadrave që luftojnë për mbijetesë, barazimi nuk është hap përpara, por një hap mbrapa.

Në një kampionat ku gara për titull është reale dhe objektivi është i arritshëm, këto janë pikë që peshojnë rëndë në fund të sezonit. Janë pikë të humbura keq, për arsye të ndryshme, por me një konstante të qartë: një qëndrim tepër i kujdesshëm.

Qasja taktike dhe kufijtë e saj

Nga ana taktike, Milani i Allegrit është ndërtuar mbi një strukturë fleksibël që nis shpesh me 3-5-2 dhe shndërrohet në 4-4-2 gjatë lojës. Sistemi ndryshon në varësi të fazave të ndeshjes dhe kundërshtarit, por një gjë mbetet e pandryshueshme: besimi absolut te tre mbrojtës qendrorë.

Tomori, edhe kur aktivizohet si mbrojtës krahu, mbetet një qendërmbrojtës. E njëjta gjë vlen për Gabbia dhe Pavlovic. Allegri nuk heq dorë nga kjo treshe, as kur përballë ka skuadra që mbrohen me dhjetë lojtarë pas topit. Edhe kundër Genoas, në 15 minutat e fundit me një ndeshje për t’u rikuperuar, zgjedhja ishte ruajtja e ekuilibrave, jo sulmi total.

Ndryshimet gjatë ndeshjes: sinjal, por jo zgjidhje

Në fazën finale të asaj sfide, pamë një Milan më ofensiv: Modrić dhe Rabiot në regji, Loftus-Cheek shumë pranë repartit ofensiv dhe një treshe sulmuese me Leao, Fullkrug dhe Pulisic. Ishte një sinjal i qartë, por i vonuar.

Problemi është se këto ndryshime vijnë zakonisht kur koha është armiku kryesor. Kundër skuadrave të vogla, ndeshja duhet të “kapet” që në fillim, jo të shpëtohet në fund.

Agresiviteti që bën diferencën

Për të kuptuar se çfarë i mungon Milanit, mjafton të shihet Interi. Zikaltrit i sulmojnë këto ndeshje që nga minuta e parë, me intensitet të lartë dhe presion konstant. Qëllimi është i qartë: të thyhet rezistenca sa më shpejt, të hiqet besimi kundërshtarit dhe të zhbllokohet ndeshja.

Goli i hershëm është nyja kyçe kundër këtyre skuadrave. Pa të, gjithçka bëhet më e ndërlikuar. Dhe këtu Milani shpesh dështon, sepse nuk e rrit mjaftueshëm ritmin dhe numrin e lojtarëve ofensivë në fazën fillestare.

A ka zgjidhje taktike?

Nga pikëpamja e skemave, alternativat ekzistojnë. Një 3-4-3, me shtimin e një sulmuesi në vend të një mesfushori, do të ishte një zgjidhje logjike për të ruajtur treshe në mbrojtje dhe për të rritur peshën në sulm.

Në të njëjtën kohë, Milani ka edhe lojtarët për të kaluar në një 4-3-3 më klasik, me Saelemaekers të përshtatur si mbrojtës i djathtë. Por sërish, moduli është vetëm një pjesë e ekuacionit.

Çështja kryesore: guximi për të marrë rreziqe

Thelbi i problemit është mental. Përballë skuadrave të vogla, Milani ka nevojë për një qasje tjetër: mbrojtje më të lartë, kontroll më të madh të lojës, posedim më të studiuar dhe pushtim më inteligjent të hapësirave.

Por kjo kërkon guxim. Kërkon pranimin e rrezikut, diçka që as skuadra dhe as trajneri nuk e kanë në ADN-në e tyre aktuale. Allegri preferon një futboll më direkt, të bazuar te tranzicionet e shpejta, por këto janë situata që skuadrat e vogla rrallë i ofrojnë.

Pa guxim, nuk mjafton asnjë ndryshim

Ndryshimi i modulit mund të ndihmojë, por nuk është zgjidhja magjike. Pa një ndryshim mentaliteti, pa dëshirën për të dominuar dhe për të rrezikuar diçka më shumë, Milani do të vazhdojë të ngecë në këto ndeshje.

Futbolli modern shpërblen guximin. Jo gjithmonë, por pothuajse gjithmonë. Dhe nëse Milani dëshiron realisht të luftojë për titull dhe të jetë konkurrues në Champions League, duhet ta pranojë këtë realitet: kundër të vegjëlve nuk mjafton të mos humbasësh. Duhet të fitosh. Me çdo kusht.