Dikur, jo shumë kohë më parë, 63 pikë ishin simboli i një dështimi. Ishin shenja e një sezoni që kishte mbaruar me zhgënjim, me largime, me pyetje pa përgjigje për të ardhmen. Dhjetë muaj më parë, Milani i mbylli kampionatin me atë shifër të ftohtë, duke fituar vetëm kundër Monzës – një skuadër që tashmë ishte rënë në Serinë B. “San Siro” atë ditë ishte një varrezë emocionesh, një dëshmi se diçka kishte vdekur në klubin më të suksesshëm në historinë e Champions League-s.
Por koha është një mësuese e çuditshme. Ajo nuk ndryshon vetëm gjërat – ajo ndryshon edhe perceptimin tonë për to. Sot, pas 30 ndeshjesh, Milani ka arritur përsëri në 63 pikë. Por kjo herë, shifra nuk tremb. Kjo herë, ajo frymëzon. Sepse mesatarja ka kaluar nga 1.65 në 2.1 pikë për ndeshje. Sepse perspektivat janë “decisamente diverse” – krejtësisht të ndryshme. Sepse këtë herë, 63 pikë nuk janë fundi i një historie të trishtuar, por një pikë e rëndësishme në rrugën drejt një objektivi që dikur dukej i pamundur: Champions League.
Fitorja kundër Torinos e konfirmoi këtë. Me tre pikët e mbrëmshme, kuqezinjtë krijuan distancë të sigurt nga vendi i pestë – ndihmuar edhe nga barazimi i Juventusit kundër Sassuolos – dhe u larguan nga Napoli në garën për vendin e dytë. Matematika është e thjeshtë: katër fitore të tjera (12 pikë) dhe objektivi është i arritur. Por matematika është vetëm një pjesë e historisë. Tjetra, ajo që do të vendosë nëse kjo do të ndodhë apo jo, fshihet në detaje taktike, në vendimet e një trajneri që po lufton me veten, me filozofinë e tij, me një sistem që funksionon… por jo gjithmonë.
PARADOKSI I ALLEGRIT: KUR SISTEMI FITUES BËHET BURIM PROBLEMESH
Massimiliano Allegri është një mjeshtër i 3-5-2-s. E ka provuar, e ka fituar, e ka bërë identitetin e tij taktik. Kundër “big”-ve të Serisë A, ky sistem funksionon si një orë zvicerane. Ekuilibri mbrojtës, kundërsulme të shpejta, presing i organizuar – të gjitha këto elemente bëjnë që Milani të duket i padepërtueshëm, një kalë beteje që pret gabimin e kundërshtarit për ta shfrytëzuar.
Por futbollit italian nuk i mjaftojnë vetëm ndeshjet kundër Juventusit, Interit apo Napolit. Ai kërkon që ti fitosh edhe kundër Torinos, kundër Empolit, kundër skuadrave që vijnë në “San Siro” me një plan të vetëm: të mbrohen me 11 lojtarë pas topit, të bllokojnë çdo hapësirë, të presin një gabim tëndin për të shfrytëzuar.
Dhe këtu, 3-5-2 shndërrohet në një pengesë. Dje, në 45 minutat e para, Milani prodhoi vetëm dy goditje në portë – të dyja nga jashtë zone. Dy. Në një ndeshje ku kundërshtari nuk erdhi për të luftuar, por për të mbijetuar. Dy, në 45 minuta ku “San Siro” pritshikonte gol, shikoi vetëm pasime horizontale, lojë të ngadaltë, një ekip që dukej i hutuar, i paqartë, i… pafuqishëm.
Ky nuk është problem estetik. Nuk është “lojë e bukur” kundër “lojë të shëndetshme”. Ky është problem fushë, thjesht dhe pastër. Nëse nuk shënjon kundër skuadrave që mbrohen, nuk fiton. Nëse nuk fiton, nuk arrin Champions-in. Dhe nëse nuk arrin Champions-in, gjithçka tjetër bëhet irrelevante.
ZGJIDHJA EFIKASE: 4-3-3 DHE MAGJIA E ATHEKAME-S
Por historia e djesme nuk mbaroi me zhgënjim. Ajo mbaroi me shpresë. Sepse në pjesën e dytë, diçka ndryshoi. Dhe kjo ndryshim nuk ishte thjesht një rastësi, një moment i mirë, një frymëzim kalimtar.
Akor Adams Athekame. Emri që po bëhet gjithnjë e më shumë i rëndësishëm në këtë Milan. Hyrja e tij në fushë nuk ishte thjesht një zëvendësim – ishte një deklaratë taktike. Me të, Allegrit ndryshoi modulin. Nga 3-5-2 i ngurtë dhe stantë i pjesës së parë, kaloi në 4-3-3 – një sistem më ofensiv, më i gjerë, më funksional për të sulmuar bllokimet e ulëta.
Diferenca ishte e dukshme me sy të lirë. Milani fitoi amplitude, filloi të përdorë anët e fushës, krijoi hapësira aty ku më parë kishte vetëm mure mbrojtësë. Rrahma ndryshoi, energjia u rrit, dhe rezultati erdhi. Nuk ishte më një ekip që pyeste “si të hyjmë?”, por një ekip që thoshte “ja ku jemi!”.
Ky 4-3-3 nuk është thjesht një zgjidhje e përkohshme. Është një alternativë e vlefshme, një plan B që mund të bëhet plan A në situata specifike. Dhe Allegrit duhet ta kuptojë këtë. Ai, që gjithmonë ka qenë i fiksuar pas sistemeve të tij, duhet të tregojë fleksibilitet. Jo për “lojë të bukur”, jo për të kënaqur kritikët, por për të fituar. Sepse kundër skuadrave që mbrohen me 11 lojtarë, logjika është e thjeshtë: duhet të bëhesh më ofensiv, pa humbur ekuilibrin.
SFIDA E ARDHSHME: A KA GUXIM ALLEGRIT TË NDRYSHOJË?
Tani vjen pyetja e madhe: a do ta vazhdojë Allegrit këtë rrugë? A do të guxojë të implementojë një sistem alternativ, të stërvitë skuadrën për të luajtur në dy mënyra të ndryshme, të bëhet trajneri që adaptohet dhe jo vetëm ai që imponon?
Kjo është sfida e vërtetë. Sepse ndryshimi i modulit në mes të një ndeshjeje është një gjë. Ta bësh atë pjesë të identitetit tënd taktik, ta stërvitësh skuadrën për të qenë e gatshme për të luajtur ndryshe në varësi të kundërshtarit, kjo kërkon punë, kërkon kohë, kërkon guxim.
Por nëse Allegrit dëshiron të arrijë objektivin e Champions League-s – dhe më tej, të ndërtojë një Milan që konkuron vërtet në sezonin e ardhshëm – ai nuk ka zgjedhje. Duhet të ketë një plan alternativ. Duhet të besojë se 4-3-3 nuk është tradhti ndaj 3-5-2-s, por një armë shtesë në arsenalin e tij.
Tifozët e dinë këtë. Ata e panë dje se si një ndryshim i thjeshtë mund të transformojë një ndeshje të mërzitshme në një fitore të rëndësishme. Ata e dinë se kundër “piccola”-ve – skuadrave të vogla – duhet diçka më shumë se këmbëngulja. Duhet inteligjencë, duhet adaptim, duhet gu xim.
NGA 63 PIKËT E ZHGËNJIMIT NË 63 PIKËT E SHPRESËS
Dhjetë muaj më parë, 63 pikë ishin fundi. Sot, janë një pikë e rëndësishme në rrugën drejt një fillimi të ri. Milani ka ndryshuar, por duhet të ndryshojë më shumë. Ka fituar, por duhet të fitojë ndryshe.
Allegrit ka çelësin. Ai e gjeti zgjidhjen dje, në pjesën e dytë, me Athekame-n dhe 4-3-3-n. Tani duhet ta bëjë atë zgjidhje pjesë të rutinës, të planit, të së ardhmes.
Sepse në fund të fundit, Milani nuk ka nevojë vetëm për pikë. Ka nevojë për identitet, për fleksibilitet, për një trajner që di të fitojë jo vetëm me sistem, por edhe me adaptim.
Dje tregoi se mundet. Tani duhet të vazhdojë. Rruga drejt Champions-it kalon nga guximi për të ndryshuar. 🔴⚫
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
