Milani SFIDON fatin: nga ‘T-REX’-i gjerman te ëndrra e ndaluar SCUDETTO – Rossonerët rikthehen të BESOJNË

Djalli sapo ka blerë një lojtarë, jo një emër nga e shkuara, një relike nostalgjike apo një eksperiment pa busull.

Milani ka marrë qendërsulmuesin titullar të kombëtares gjermane, lojtarin që më 8 qershor 2025 – po, 2025, jo 1925 – doli në fushë kundër Francës në finalen për vendin e tretë të Nations League. Humbje në rezultat, por jo në peshë specifike. Sepse kush luan një finale të tillë, edhe kur humbet, nuk është kurrë një rastësi.

Në një janar ku drejtuesit nuk kanë vënë në dispozicion asnjë euro për merkato, Igli Tare ka bërë diçka që sot vlen dyfish: ka gjetur një sulmues në huazim dhe, mbi të gjitha, ka gjetur pikërisht profilin që kërkon Massimiliano Allegri. I fortë, i fuqishëm, me nuhatje goli dhe specialist i lojës në ajër. Një qendërsulmues i vërtetë, nga ata që banojnë në zonën e rreptësisë dhe i trembin mbrojtësit vetëm me praninë fizike.

Po, skepticizmi është i kuptueshëm. Forma teknike dhe fizike e javëve të fundit ngre pikëpyetje. Por nëse klubi nuk investon për kampionë absolutë, atëherë duhet të jemi realistë dhe – pse jo – edhe të kënaqur që në Cagliari mund të shohim në fushë një T-Rex të 16 metrave.

Kujtesa që na mëson: rasti Giroud

E kam të freskët në mendje ditën kur Milani bleu Olivier Giroud. Sorrisin ironikë, edhe nga shumë gazetarë francezë. “Rezervë te Chelsea”, “në rënie”, “me probleme fizike”. Fillim i vështirë, dhimbje shpine, dyshime kudo. Pastaj? Një qendërsulmues madhështor. Një lider. Një protagonist absolut i një Scudetto të paharrueshëm.

Koha është gjithmonë padroni i vetëm i së vërtetës. Dhe duke pasur parasysh historinë, shpresa është më se legjitime që edhe kjo zgjedhje të rezultojë e duhura. Sidomos duke parë përpara, me një emër që rri pezull si premtim vere: Dusan Vlahovic, sot kandidati kryesor për të qenë bomberi i sezonit 2026–2027.

Kostic, “shuplaka” nga Mali i Zi

Merkatoja e Milanit nuk ndalet vetëm te e tashmja. Sytë janë edhe nga e ardhmja, dhe emri i Andrej Kostic po bëhet gjithnjë e më i nxehtë. Talent malazez, vetëm 19 vjeç më 16 janar, por tashmë 188 cm, kombëtare, pesë gola me Partizanin e Beogradit dhe – detaj që nuk është aspak i vogël – i njëjti agjent me Vlahovic.

Një drejtim i qartë, një strategji që flet për planifikim dhe jo improvizim. Nëse Dejan Savićević ishte “Përkëdhelja e Malit të Zi”, Andrej Kostic mund të quhet pa hezitim “Shuplaka e Malit të Zi”: bomber me forcë, instinkt dhe goditje që lënë shenjë.

E tashmja ka një emër: një Mbrojtës me M të madhe

Nëse e ardhmja buzëqesh, e tashmja kërkon zgjidhje. Dhe titulli i saj është i qartë: një Mbrojtës me M të madhe. Igli Tare po rrotullon fatin për t’i dhënë Allegri-t një lojtar gati menjëherë, për të përforcuar një repart që vuan sidomos numerikisht.

Nuk është e lehtë të gjesh huazime cilësore në mbrojtje, pa rrezikuar emra jo në nivel Milan. Lista e emrave rritet, zvogëlohet, thahet brenda një pasditeje, si petalet e një luleje që bien një e nga një. Por unë them: i besoj Tares.

Scudetto, fjala që shqetëson… por jo mua

Është mëkat i madh – një mëkat mortal – të mos investosh një shumë të mençur për ta ndihmuar këtë skuadër të luftojë për titullin. Fjala “Scudetto” duket se i bezdis disa, më shumë se “kualifikimi në Champions League”. Mua jo. Përkundrazi, unë e them me zë të lartë: SCUDETTO!

Dikush mund të kundërshtojë: “Por Allegri flet për një vend në katër të parët”. E vërtetë. Max reciton mirë. Është edhe aktor i madh. Mund të luajë edhe në ndonjë komedi brilante. Por Allegri e di shumë mirë se, me angazhimet ndërkombëtare të rivalëve, kjo është një mundësi e artë për titullin e 20-të. Një rast që mund të mos përsëritet shpejt.

Të qëndrosh krah Nils Liedholm-it në historinë e trajnerëve legjendarë të Milanit do të ishte nder i përjetshëm për të.

Normaliteti që po rikthen emocionin

Unë besoj. Dhe besojnë edhe shumë tifozë rossonerë që janë rikthyer të emocionohen. Jo për revolucione, jo për tronditje epokale, por për diçka shumë të thjeshtë: normalitetin. Një drejtor sportiv. Një trajner italian i aftë. Një grup i bashkuar dhe serioz. Dhe ja ku vijnë rezultatet.

Dhe le ta mbyllim këtu, për herë të fundit: udhëtimi në Perth u anulua. Do jem ndoshta i vjetër, jo mjaftueshëm “modern”, por pas gjithë këtyre reflektimeve, mora frymë thellë nga lehtësimi. Një auto-pengesë më pak në rrugën drejt fitores.

Sepse për mua – dhe për të gjithë tifozët rossonerë – SISTEMI MAKSIMAL ka vetëm një emër.
Quhet. MILAN.