Ka skuadra që admirohen, ka skuadra që frikësojnë, dhe ka skuadra që sulmohen pa pushim. Milani i këtij sezoni i përket kategorisë së tretë. Çdo javë, çdo ndeshje, çdo episod shndërrohet në një arsye të re për ta vënë në shënjestër. Nga komentatorët që e trajtojnë si një ekip periferik, te analistët që e shohin si një aksident të klasifikimit, e deri te tifozët që shpesh bien në grackën e vetëkritikës së tepruar — kuqezinjtë janë bërë objekt i një narrative të çuditshme: “janë aty rastësisht”.
Por faktet janë kokëforta. 63 pikë në 30 javë nuk janë aksident. Vendi i dytë nuk është dhuratë. Dhe mbijetesa në një kampionat të vështirë nuk është kurrë rastësi.
Megjithatë, për shumëkënd, Milani është një ekip që duhet të bjerë. Një ekip që nuk ka sulmues, që ka mbrojtje të dobët, që nuk ka pankinë, që nuk ka lojë. Një ekip që, sipas kritikëve, do të shembet në Napoli, do të zhduket në sprintin final dhe do të zbulojë “të vërtetën” e tij të hidhur.
Por futbolli nuk është matematikë sterile. Dhe Milani nuk është një skuadër që dorëzohet sepse të tjerët e kanë vendosur kështu.
🔥 Narrativa e rrëzimit: kur kritika bëhet sport kombëtar
Në një ambient ku çdo gabim analizohet me mikroskop dhe çdo sukses relativizohet, Milani është bërë shënjestra perfekte. Kritikët e kanë gati listën e justifikimeve:
- “Pa pritjet e Maignan, Milani do të ishte në vend të 12‑të.”
- “Pa gabimet e arbitrave, do të ishte në vend të 14‑të.”
- “Pa fat, do të ishte jashtë Europës.”
Një lojë e vjetër, e lodhshme, por e përsëritur me këmbëngulje. Ndërkohë, askush nuk përmend:
- karakterin e skuadrës
- aftësinë për të fituar ndeshje të vështira
- punën taktike të Allegrit
- përmirësimin e mbrojtjes
- rritjen e disa lojtarëve kyç
Në vend të kësaj, preferohet rruga e thjeshtë: të gjesh defektet, të frysh zërin, të shpallësh katastrofën e radhës.
Edhe thashethemet lulëzojnë: Pulisic dhe Leao nuk flasin. Leao nuk rinovon. Pulisic mendon vetëm për Botërorin. Milani ka gjetur zëvendësuesin e Leaos në Bologna.
Asgjë e konfirmuar, por gjithçka e përhapur me entuziazëm.
⚡ Napoli si gjyqi final? Jo, thjesht një tjetër betejë
Sipas shumëkëndësh, ndeshja në Napoli do të jetë “mattanza”, fundi i iluzionit, momenti kur Milani do të zbulojë se nuk është i denjë për vendin që mban. Një narrativë e gatshme, e servirur me siguri absolute.
Por futbolli nuk funksionon kështu. Asnjë ndeshje nuk është vendimtarja e sezonit. Asnjë sfidë nuk përcakton vlerën e një skuadre.
Milani ka probleme, po. Ka limite, po. Ka mungesa cilësie, po. Por ka edhe:
- organizim
- karakter
- një trajner që di të lexojë momentet
- lojtarë që dinë të vuajnë
- një grup që nuk dorëzohet
Dhe mbi të gjitha, ka një realitet që askush nuk mund ta mohojë: është i dyti në renditje.
Në një kampionat ku Napoli ka lëkundur për shtatë muaj, ku Interi ka pasur ulje‑ngritje, ku shumë ekipe të mëdha kanë dështuar, Milani ka qëndruar. Dhe kjo nuk është pak.
Në një botë ku kritika është më e lehtë se analiza, Milani është bërë objekt i një narrative të padrejtë. Por skuadra e Allegrit ka treguar se di të mbijetojë, di të luftojë dhe di të qëndrojë aty ku shumë nuk e prisnin.
Nuk është skuadra më e bukur. Nuk është skuadra më e fortë. Por është skuadra që nuk dorëzohet.
Dhe në futboll, kjo vlen më shumë se çdo teori televizive.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
