Milan, shtyhet ëndrra, por jo dinjiteti: kuqezinjtë rrëzohen me Parmën, mes dominimit dhe padrejtësisë

Humbja në “San Siro”, vërtetë i largon kuqezinjtë nga gara Scudetto dhe i çon zikaltërit në +10, por ndeshja tregoi një skuadër që lufton, krijon dhe paguan shtrenjtë një episod të vetëm – ndërsa gara Champions mbetet fort në duart e Djallit

Milanistat
5 Min Read
milan parma

Milani u rrëzua aty ku dukej më i fortë: në shtëpi. Pas 24 rezultatesh pozitive radhazi dhe 19 ndeshjesh me gol të realizuar, seria u ndërpre në mënyrën më të hidhur, me një humbje ndaj Parmës që peshon më shumë në aspektin psikologjik sesa në renditje. Interi u shkëput në +10 dhe fjala “scudetto” tashmë tingëllon si një jehonë e largët. Megjithatë, tabloja nuk është bardh e zi.

Në një javë ku edhe Napoli dhe Juventusi gabuan, dëmi në klasifikim u zbut disi. Zonën Champions Milani e mban ende nën kontroll dhe kjo nuk është pak, duke parë nga vinte skuadra një sezon më parë. Por zhgënjimi është i madh, sepse tre pikë do ta kishin blinduar objektivin minimal dhe do t’i kishin dhënë një tjetër frymë sezonit.

Ironia qëndron në faktin se kuqezinjtë e humbën terrenin në luftën për titull pikërisht ndaj skuadrave të pjesës së djathtë të tabelës. Pikë të shpërndara aty ku teorikisht duhej bërë diferenca. Edhe këtë herë, dominimi i lojës nuk u përkthye në rezultat.

Formacioni, reagimi dhe dominimi i pashpërblyeshëm

Lajmi i ditës ishte aktivizimi i njëkohshëm i Rafael Leaos dhe Christian Pulisic – vetëm hera e katërt këtë sezon në kampionat, ndonëse në letër janë dy titullarë të padiskutueshëm. Në mesfushë u rikthye Rabiot, ndërsa Loftus-Cheek nisi nga minuta e parë përpara se të dilte me barrelë pas një përplasjeje të fortë që i shkaktoi dëmtime serioze në fytyrë. Një episod që tronditi fillimin e ndeshjes dhe destabilizoi përkohësisht ritmin.

Starti ishte i lëkundur. Parma iu afrua golit pas pak sekondash, ndërsa gabime individuale dhe tensione mes lojtarëve krijuan një atmosferë jo të qetë. Por ajo që e dalloi Milanin ishte reagimi. Skuadra u riorganizua, ngriti presionin dhe e shtyu kundërshtarin në 20 metrat e fundit për pjesën më të madhe të takimit.

Presion i ashpër, rikuperime të shpejta, dominim territorial – elemente që këtë sezon nuk kanë qenë gjithmonë tipike për skuadrën e Allegrit. Rastet nuk munguan: tentativa e Jasharit, goditjet e Pulisic, krosimi perfekt i Bartesaghi dhe shtylla e prekur nga amerikani në fund të pjesës së parë. Aty ishte momenti kyç: nuk ishte çështje fati, por konkretizimi.

Në pjesën e dytë skenari u përsërit. Leao shpërtheu në krah, krijoi panik dhe gjeti Pulisic përpara portës, por ndërhyrja shpëtuese e mbrojtjes ia mohoi golin. Më pas vetë portugezi goditi shtyllën me një goditje spektakolare në rrëshqitje. Milani ishte aty, me intensitet dhe volum loje, por pa goditjen fatale.

Një episod, një VAR dhe një “problem San Siro”

Kur nuk shënon, rrezikon. Dhe në minutën e 80-të, një goditje këndi e Parmës përshkoi zonën e vogël dhe u shty në rrjetë nga Troilo. Fillimisht goli u anulua për faull në sulm ndaj Maignan, por pas një kontrolli të gjatë në VAR vendimi u përmbys. Një episod i diskutueshëm që vulosi fatin e ndeshjes.

Milani pagoi një moment shpërqendrimi të vetëm, pas 80 minutash dominim. Kjo është drama e futbollit: intensiteti dhe kontrolli nuk mjaftojnë nëse mungon finalizimi. Dhe në fund, festa ishte për miqtë, që realizuan një “goditje” të madhe në “San Siro”.

Statistikat e fundit në shtëpi ngrenë pikëpyetje: vetëm dy fitore në gjashtë ndeshjet e fundit në kampionat. Një trend që duhet përmbysur nëse Milani dëshiron të ruajë pozicionin në katërshen e parë dhe të mbyllë sezonin me dinjitet.

Rënie që nuk fshin progresin

Po, titulli tani është shumë larg. Po, Interi ka krijuar një avantazh të vështirë për t’u rikuperuar. Por ky Milan nuk është një skuadër që u dorëzua pa luftë. Përkundrazi, ndaj Parmës tregoi intensitet, reagim dhe karakter – elemente që nuk duhet të injorohen në analizë.

Sezoni ka pasur ulje-ngritje, por progresi krahasuar me të kaluarën është i dukshëm. Objektivi Champions është ende në duar të kuqezinjve dhe kjo mbetet themelore për projektin sportiv. Rruga drejt titullit mund të jetë mbyllur, por rruga drejt rikthimit të plotë është ende e hapur.

Nëse kjo humbje shërben si mësim për të qenë më cinik dhe më konkret, atëherë mund të jetë një goditje e dobishme në plan afatgjatë. Milani ra, por nuk u shua. Dhe sezoni, pavarësisht plagës së freskët, nuk është i humbur.


BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>



Share This Article