Milan, fundviti i së vërtetës kuqezi: soliditet, pragmatizëm dhe ëndrra e madhe që quhet ylli i dytë

Të dielën në drekë, në San Siro përballë Hellas Verona-s, Milani do të mbyllë vitin kalendarik dhe pjesën e parë reale të këtij kampionati.

Milani i pragmatizmit dhe i shpresës

Një ndeshje që shkon përtej tre pikëve: është fotografia e një rruge të nisur me skepticizëm dhe që sot, pas 15 javësh, meriton respekt. Më pas do të vijnë transferta e Cagliari-t, përballja në shtëpi me Genoa-n dhe në fund, më 15 janar, Como–Milan, ndeshja që do të mbyllë zyrtarisht raundin e parë të Serie A 2025–’26, e shtyrë për shkak të angazhimit në Final Four të Superkupës së Italisë në tokë arabe.

Por pyetja e madhe është një: çfarë bilanci mund të bëjë sot Milani i Massimiliano Allegri-t? Dhe përgjigjja, pavarësisht kritikave dhe dyshimeve, është më pozitive nga sa shumëkush është gati ta pranojë.

Një renditje që flet qartë: objektivi minimal është i arritshëm

Nëse i referohemi klasifikimit dhe projeksionit të tij, Milani sot është plotësisht në linjë me objektivin minimal të deklaruar nga Allegri dhe i kërkuar nga pronësia dhe menaxhmenti: kualifikimi në Champions League. Një synim që nuk është aspak banal, sidomos duke parë se sa i balancuar dhe konkurrues është kampionati këtë sezon.

Shumëkush harron se në këto 15 ndeshje Milani ka mbajtur një ritëm të rregullt dhe se e vetmja humbje e sezonit mbetet ajo e javës së parë kundër Cremonese-s. Një detaj që flet për vazhdimësi, për stabilitet dhe për një ekip që ka mësuar të mos shpërbëhet.

Revolucioni i Allegri-t: gjithçka nis nga mbrojtja

Në konferencën e tij të parë për shtyp, Massimiliano Allegri ishte i qartë: për të synuar majat, Milani duhej të bëhej më i fortë në mbrojtje. Një kërkesë që nuk ishte thjesht taktike, por filozofike. Sezoni i kaluar kishte nxjerrë në pah një nga dobësitë më të mëdha të skuadrës: pësimi i kundërsulmeve të shpejta, mungesa e strukturës mbrojtëse dhe hapësirat e mëdha të lëna pas.

Nën drejtimin e Allegri-t, skuadra ka punuar me abnegacion për të korrigjuar këtë difekt kronik. Baricentra më e ulët, presion i orientuar përpara dhe rikuperim sa më i shpejtë i topit kanë qenë çelësat e kësaj transformimi. Rezultati? Një Milan më kompakt, më i disiplinuar dhe shumë më i vështirë për t’u goditur.

Një Milan që vrapon përpara: Leao, Pulisic dhe dinamika e re

Kjo organizim mbrojtës i ka dhënë Milanit edhe një avantazh tjetër: shumë hapësirë për të sulmuar përpara. Shpejtësia e Rafa Leao-s, guximi i Saelemaekers dhe i të riut Bartesaghi, inteligjenca taktike dhe koha e duhur e Pulisic, si dhe futjet pa top të Rabiot dhe Loftus-Cheek kanë qenë armë të rëndësishme.

Edhe mbrojtësit kanë dhënë kontributin e tyre: Pavlovic, më shumë se Tomori, ka treguar personalitet në avancim, ndërsa Gabbia ka konfirmuar cilësi të rëndësishme në lojën ajrore, në të dy fazat. Një Milan që nuk sulmon në mënyrë kaotike, por me logjikë dhe masa.

Modric – Fofana: përvoja dhe ekuilibri

Një kapitull i veçantë i takon Luka Modric-it. Kroati, duke surprizuar shumëkënd, nuk ka sjellë vetëm menaxhimin e topit dhe qetësinë në ndërtim, por edhe një punë të jashtëzakonshme në fazën e rikuperimit të posedimit. Një lider i heshtur, por i paçmuar.

Por ekuilibratori i vërtetë i këtij Milani ka një emër të qartë: Fofana. Statistikat flasin për të. Aftësia e tij për të mbuluar linjat e pasimit drejt mbrojtjes ka reduktuar ndjeshëm rastet e rrezikshme të kundërshtarëve. Nuk është rastësi që mungesa e tij ka përkuar me ndeshje ku Milani ka pësuar më shumë se një gol. Një lojtar kyç, pa zhurmë, por me peshë specifike enorme.

Alarmi në prapavijë: dëmtimi i Gabbia-s dhe mungesa e alternativave

Dëmtimi i Gabbia-s në ndeshjen me Sassuolo-n, duke parë harmoninë e krijuar mes tij, Tomori-t dhe Pavlovic-it, rrezikon të hapë probleme serioze në repartin e mbrojtjes. Sinjalet e para erdhën kundër Napolit: De Winter vuajti jashtëzakonisht shumë përballë Højlund-it dhe, edhe pse një ndeshje nuk mjafton për gjykime përfundimtare, shqetësimi është i ligjshëm.

Milani është i shkurtër në këtë repart. Odogu, klasi ’06, ende nuk është parë, ndërsa në rast emergjence alternativat do të ishin përshtatje të Bartesaghi-t ose Rabiot-it, me të gjitha pikëpyetjet që sjell një zgjidhje e tillë.

Sulmi, nyja më e vështirë për t’u zgjidhur

Vështirësitë më të mëdha, megjithatë, janë shfaqur në fazën ofensivë, sidomos kundër skuadrave të mbyllura në mbrojtje. Gimenez, ndoshta i vetmi që kishte në repertor lëvizjet e duhura për të çarë mbrojtjet e ulëta, humbi besimin dhe qetësinë, duke hyrë në një spirale negative që përfundoi edhe me ndërhyrjen kirurgjikale në kyçin e këmbës.

Leao është provuar si qendërsulmues, më shumë për nevojë sesa për bindje, me rezultate të alternuara. Opsioni i fundit quhet Nkunku: një blerje shumë e kushtueshme, që deri tani ka prodhuar vetëm një asist për Bartesaghi dhe shumë pak të tjera, pavarësisht mundësive të dhëna nga Allegri.

Maignan dhe kontrata: një çështje delikate

Një kapitull më vete meriton Mike Maignan. Situata kontraktuale dhe tensionet rreth rinovimit shpresohet të mos ndikojnë në serenitetin e portierit francez, i cili deri tani ka qenë vendimtar në më shumë se një rast. Një Milan ambicioz nuk mund të lejojë të humbasë stabilitetin nga porta.

Merkatoja dhe verdikti final: gjithçka është e mundur

Pas Superkupës, me eliminimin nga Kupa e Italisë dhe pa angazhimin në Champions, ky Milan – nëse do të përforcohet me një mbrojtës qendror të nivelit të lartë – ka detyrimin të luftojë për Scudetto-n. Në të kundërt, objektivi realist mbetet rikthimi në Champions League, në atë që është shtëpia e vërtetë e Milanit.

Sa i përket sulmit, basti Fullkrug ndan opinionet, por meriton mbështetje, sidomos pas pritjes jo të butë që i është rezervuar në rrjetet sociale. Loja do të duhet të ndryshojë për të: më shumë krosime, më shumë vertikalizime. Pastaj, fjala do t’i takojë atij.