Të kritikosh Milanin e Massimiliano Allegrit sot është bërë pothuajse modë. Lojë jo spektakolare, ritëm i ulët, manovër e lexueshme, pak vertikalitet.
Kritika që bien butë kur tabela flet qartë
Etiketat që qarkullojnë janë të shumta dhe shpesh të rënda. Por ka një detaj që shumëkush e harron me lehtësi: këto kritika po i drejtohen një skuadre që ndodhet lart, shumë lart, në renditje.
Në futboll, si në jetë, forma është e rëndësishme, por substanca është ajo që mbetet. Dhe Milani sot ka substancë, pikë, identitet dhe një trajner që di të qëndrojë në stuhi pa humbur busullën.
Allegri, më shumë se trajner: arkitekt i një grupi
Rikthimi i Allegrit në Milano nuk ishte thjesht një zgjedhje teknike. Ishte një vendim strategjik. Në një klub ku objektivat financiarë shpesh rrezikojnë të errësojnë ato sportive, duhej një figurë e fortë, me autoritet, përvojë dhe aftësi menaxheriale.
Allegri ka ndërtuar një grup kompakt, të bashkuar, me uri dhe karakter, pas një sezoni të dhimbshëm që kishte lënë më shumë plagë sesa buzëqeshje.
Max ka ribërë Milanin ekip përpara se ta bënte skuadër spektakli. Dhe kjo, në një kampionat të gjatë e të ashpër, shpesh bën diferencën.
Ambicia e vërtetë: pse vendi i katërt nuk mjafton
Të flasësh sot për “objektiv Champions” si kulm ambicieje, për shumë tifozë milanistë tingëllon si një zvogëlim i rrezikshëm i identitetit.
Milani nuk është ndërtuar për të celebruar vendin në katërshen e parë. Historia e klubit kërkon trofe, jo shkallë të mjaftueshme klasifikimi.
Rreziku i madh është mësimi me minimumin: kualifikohu, merr frymë, dhe mjaftohu. Por klubet e mëdha nuk janë të bërë kështu.
Ato rriten kur synojnë majën, edhe duke rrezikuar. Dhe kjo skuadër, në këtë sezon pa barrën e kupave europiane, ka një shans që nuk vjen shpesh.
Kujtesa e së shkuarës dhe gabimet që nuk duhen përsëritur
Ka pasur një kohë kur një vend i katërt shërbente si trampolinë për diçka më të madhe. Atëherë, pas arritjes së objektivit, klubi forcohej pa sakrifikuar shtyllat e skuadrës.
Sot, realiteti duket ndryshe: shitje të dhimbshme, rindërtime të vazhdueshme, projekte që nisin e ndalen.
Të ndërtosh dhe të shkatërrosh pa pushim nuk krijon fitore. Krijon lodhje, zhgënjim dhe ndjesinë e një rrethi vicioz.
Futbolli nuk është një lojë simulimi financiar; është pasion, vazhdimësi dhe guxim.
Fullkrug dhe simbolika e luftëtarit
Në këtë kontekst, figura si Niclas Fullkrug marrin një kuptim më të thellë. Jo vetëm për atë që japin në fushë, por për mentalitetin që përfaqësojnë.
Vendosmëria për të provuar deri në fund, për të mos u dorëzuar ndaj dhimbjes apo dyshimit, është ajo që ndez shpirtin e një skuadre.
Nëse Milani ka nevojë për diçka sot, janë pikërisht këta luftëtarë: njerëz që hyjnë në fushë pa frikë, që e shohin ndeshjen si betejë dhe fanellën si përgjegjësi.
Një Milan që sfidon, jo që përshtatet
Ky Milan nuk është perfekt. Ka limite, ka momente të vështira, ka lojëra që nuk të rrëmbejnë syrin.
Por ka diçka që nuk blihet dhe nuk imitohet lehtë: ambicien për të qëndruar lart dhe për të mos kërkuar justifikime.
Në një kampionat ku shumë ekipe kërkojnë vetëm të mbijetojnë, Milani i Allegrit kërkon të sundojë.
Dhe ndoshta, në fund, nuk do të fitojë gjithçka. Por të paktën po lufton si klub i madh. Dhe kjo, për këdo që e njeh historinë kuqezi, është pika nga ku duhet nisur gjithmonë.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
