Ka një Milan që habit, shqetëson dhe njëkohësisht mban gjallë shpresën. Një skuadër që shpesh nis ndeshjet me rezervat dhe shtyp kundërshtarin, pastaj, sapo futen titullarët, tërhiqet në mbrojtje. Një Milan që zgjohet vetëm në 10 minutat e fundit, ushtron presion të furishëm dhe shpesh gjen golin, por që për 80 minuta më parë duket i pafuqishëm për të goditur. Një paradoks taktik dhe mendor që po shoqëron sezonin e Diavolit dhe që ngre pyetje të mëdha, por pa mbyllur derën e optimizmit.
Një Milan me dy fytyra: nisje agresive, më pas frenë dore
Pamja është bërë e përsëritur. Ndeshje që nisin me lojtarë jo titullarë, ritëm të lartë, presion në zonën kundërshtare dhe ndjesinë se goli mund të vijë nga çasti në çast. Pastaj, sapo struktura “standarde” merr fushën, Milani ul bllokun, tërhiqet dhe duket se humbet guximin. Një zgjedhje që nuk i ngjan rastësisë, por një menaxhim i çuditshëm i energjive dhe i ndeshjes, që shpesh i jep avantazh kundërshtarit.
Presioni i vonë: pse funksionon vetëm në fund?
Natyrshëm lind pyetja: si është e mundur që një presion intensiv në 10 minutat e fundit të sjellë menjëherë rrezik dhe gola, ndërsa për 80 minuta të tjera kjo skuadër duket e paaftë të shënojë? Kjo sugjeron se problemi nuk është vetëm teknik, por mendor. Kur Milani nuk ka më çfarë të humbasë, luan lirshëm, rrezikon dhe gjen hapësira. Kur ndeshja është ende “në kontroll”, frika për të mos gabuar duket se paralizon iniciativën.
Kampionat i hapur dhe llogari që buzëqeshin
Megjithatë, panorama e Serie A-s i jep frymëmarrje Milanit. Interi, Napoli, Juventusi dhe Roma nuk janë më mirë. Të gjithë lënë pikë, të gjithë tregojnë limite. Për këtë arsye, një ndeshje si Inter–Napoli bëhet vendimtare edhe pa luajtur: një barazim ose një fitore e Napolit do ta mbante Milanin ende në krye, duke konfirmuar se gara për titull është më e hapur se kurrë.
Kalendari dhe shansi për të marrë frymë
Në horizont është edhe sfida me Comon, një ndeshje që, në letër, ofron mundësinë për të marrë pikë të plota dhe për të rigjetur qetësinë. Në një sezon kaq të gjatë, çdo mini-seri pozitive mund të ndryshojë rrjedhën e kampionatit. Dhe pikërisht fakti që asnjë rival direkt nuk po arrin të shkëputet, lejon Milanin të mbajë gjallë ambicien pa panik.
Të jemi kritikë, por jo fatalistë
Po, Milani ka probleme të dukshme: mungesë vazhdimësie, qasje taktike të diskutueshme dhe një presion që vjen shumë vonë. Por është po aq e vërtetë se sezoni është ende i gjatë dhe se diferencat mes skuadrave janë minimale. Në një kampionat kaq të balancuar, edhe një ekip me defekte mund të arrijë larg, nëse di t’i korrigjojë ato në momentin e duhur.
Milani sot është një enigmë: i aftë të shtypë, por jo të dominojë; i aftë të zgjohet, por shpesh shumë vonë. E megjithatë, në këtë Serie A pa padronë të qartë, edhe ky Milan ka të drejtën të besojë. Sepse ndonjëherë titujt nuk fitohen nga skuadrat perfekte, por nga ato që dinë të qëndrojnë në këmbë kur të tjerët lëkunden. Dhe ndoshta, pikërisht nga këto 10 minuta presioni i çmendur, mund të lindë sezoni që askush nuk e pret.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
