Milan e nis këtë dimër me një ndjesi krejt të re: një përzierje mes padurimit, nevojës dhe shpresës.
Flladi i parë i merkatos: Milan, urgjenca e një “9”-shi të vërtetë
Sulmi kuqezi ka prodhuar shkëndija, por jo zjarr të qëndrueshëm. Në të njëjtën kohë, ndikimet e mungesave, mangësitë strukturore dhe kapitujt e prishur nga dëmtimet kanë ngushtuar hapësirën e manovrës dhe kanë ndezur alarmat.
Massimiliano Allegri, njeriu i vendosur nga klubi për t’i dhënë identitet dhe maturi këtij projekti të ri, e ka ndier rënien e peshës në çdo minutë të këtyre javëve:
— pa Gimenez, referencën e vetme të vërtetë në qendër;
— me një Nkunku që lufton me veten dhe me pritshmëritë;
— me Pulisic që shpesh bart peshën e të gjithëve;
— me Leaon që luhatet mes gjeniut dhe frikës së dëmtimeve.
Çdo ndeshje është bërë një ushtrim i vazhdueshëm improvizimi, ndërsa stafi mban veshët hapur, sytë përpara dhe dosjet e skautëve në tryezë. Janari nuk është më një ide: është një emergjencë, një domosdoshmëri, një detyrë ndaj aspiratave për titull.
Dhe në këtë panoramë, një emër del në pah me një forcë të pazakontë: Santiago Castro, sulmuesi argjentinas 2004 i Bolognas.
Scoutët ndezin alarmin: “Ja sulmuesi që i mungon Milanit”
Çdo merkato ka një emër që ngjitet heshturazi, kalon nga shënimet e dorës në diskutime të brendshme dhe përfundon në faqet e para. Këtë herë, rruga ndriçon drejt Bolognas.
Castro është profili që i ka habitur edhe ata që mendonin se e njihnin tashmë kampionatin në detaje. Ky djalosh argjentinas nuk është thjesht një sulmues i ri me gola të bukur: është një paketë e kompletuar për moshën e tij dhe një minierë xhevahire për trajnerët modernë.
Çfarë ka argjentinasi që s’e kanë të tjerët?
- Shpejtësia në hapin e parë
- Inteligjencë në pozicionim
- Instinkt të lindur në zonë
- Agresivitet të calibrated
- Polivalencë në përfundim: kokë, djathtë, majtë
- Gola akrobatikë, gola “të pistë”, gola të nxehtë
Në lojë duket i vogël, por në fakte është i madh.
I gjatë 179 cm por me kërcim prej sulmuesi 190 cm.
I ri, por me shpirt prej veterani.
Në një kampionat ku qendërsulmuesit ose janë shumë të ngadaltë, ose shumë të rinj, ose shumë të butë, Castro shfaqet si një arketip i një bote të re sulmuesish: kompakt, teknik, i shpejtë, i vrazhdë në momentet e nxehta.
Një profil që i përshtatet me sy mbyllur idesë së Allegri-t për të rindërtuar një Milan me gjak të ri por me personalitet të fortë.
Bologna dhe problemi i luksit: tre sulmues për dy vende
Te Bologna gjërat duken ndryshe. Aty ku Milani sheh një zgjidhje, Emilia-Romagna sheh një luks të vështirë për t’u menaxhuar.
Vincenzo Italiano ka në dispozicion tre sulmues seriozë:
Dallinga – Immobile – Castro.
Tre emra, të tre të zotë, të tre me pretendime.
Një treshe që në letër duket e artë, por në praktikë sjell komplikuar menaxhimin e minutave, hierarkisë dhe zhvillimit teknik.
Italiano e ka pranuar disa herë publikisht:
“Castro është një profil që bën diferencën.”
Por realiteti është i thjeshtë: Bologna është gati të mendojë për të ardhmen, për të sistemuar bilancin, për të investuar në zona të tjera. Dhe një ofertë prej 35 milionësh mund ta ndryshojë krejt panoramën.
Milanistat.com, shkruan se rruga është e hapur — jo e garantuar, por e hapur.
35 milionë: shuma që lëviz malet (apo jo?)
Në futbollin modern, 35 milionë euro nuk janë më një mur i pakalueshëm. Janë një mur i lartë, po — por që ekipet me ambicie e kalojnë kur duhet.
Për Milanin, një investim i tillë duhet të jetë:
— i studiuar,
— i arsyetuar,
— i lidhur me projektin.
Drejtuesit nuk duan të përsërisin gabime.
Nuk duan një tjetër operacion “teknikisht i bukur, taktikisht i vështirë”.
Nuk duan eksperimentime.
Duhet një numër 9 i bërë, edhe nëse 20 vjeç.
Një qendërsulmues që futet në fushë dhe sjell golin që vendos ndeshjet.
Castro përputhet me këtë parim.
Allegri dhe filozofia e tij: jo vetëm teknikë, por personalitet
Massimiliano Allegri nuk është thjesht një trajner i rreptë. Është një menaxher balancash, që nuk i mjafton teknika — kërkon personalitet. Në projektin e tij, një sulmues duhet:
- të dijë të udhëheqë ekipin pa top,
- të dijë të sakrifikohet,
- të dijë të vrapojë,
- të dijë të udhëtojë në rrezik dhe presion,
- të dijë të shënojë kur gjysma e stadiumit pret që ai të dështojë.
Castro përputhet me këtë filozofi.
Nuk është një sulmues që pret topin.
Nuk është një sulmues që humbet shpejtësi nën presion.
Nuk është një sulmues që operon vetëm në një dimension.
Ai sulmon hapësirën, krijon situata, shfaqet në momente të vështira, dhe këto janë tipare që te Milan vlerësohen pak më shumë se cilësitë estetike.
Janari në horizont: Milani nuk mund të presë më
Çdo orë që kalon, çdo ndeshje që vjen, çdo barazim i hidhur, çdo mungesë e gjatë dhe çdo minutë që Pulisic mban barrën e golit të ekipeve kundërshtare rrit nevojën për një ndërhyrje.
Tifozët kërkojnë një emër të madh.
Analistët kërkojnë logjikë të ftohtë.
Allegri kërkon funksionalitet.
Castro i bashkon të tria.
Klubi tani studion me detaje se si mund të vendosë goditjen:
— strukturimi financiar
— vendosja taktike
— projekti për të ardhmen
— marrëdhënia me Bolognan
— momenti i duhur për të goditur.
Bisedime po, negociata akoma jo (por thonë se kanë filluar të bien telefonat)
Në Milano nuk duan të nxitohen.
Në Bologna nuk duan të heqin dorë lirë.
Por të dyja palët e dinë që janari mund të sjellë lëvizje të mëdha.
Diskutimet janë paraprake, por të gjalla.
Nuk ka shkresë zyrtare, por ka interes serioz.
Nuk ka negociatë, por ka pozicionime.
Castro nuk është një thjesht një emër.
Është një pistë e hapur.
Është një ide që është maturuar.
Është një lëvizje që mund të sjellë një epokë të re.
A është vërtetë Castro “bomberi i epokës së re” për Milanin?
Në këtë Milano që kërkon ritëm, freski dhe instinkt vrastar – po, profili i Castro-s është në përputhje të plotë.
Në këtë Serie A që shfaq një brez të ri sulmuesish – po, Castro është ndër më të avancuarit.
Në këtë projekt që kërkon rini, energji, modernitet – po, Castro është pika e saktë.
Në këtë ekip që ka vuajtur nga dëmtimet, mungesat dhe ngërçet – po, Castro është oksigjeni që mungon.
Epike: Mesa duket Milani e ka gjetur emrin e vet. Tani duhet ta marrë
Janari është në prag.
Milani ka ide.
Castro është në qendër të tryezës.
Bologna është duke dëgjuar.
Allegri është gati ta përqafojë.
Dhe tifozët?
Ata presin.
Dhe ndihen se dicka e madhe është duke u përzier në horizont.
Castro mund të jetë goditja e dimrit.
Ose mund të jetë goditja e dekadës.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
