Mashtrimi i madh i krahasimit Milan–Napoli: Një paralelizëm në dukje i bukur, por plotësisht i pavërtetë

Në futboll, krahasimet e thjeshta janë gjithmonë joshëse. Marrin dy histori, vendosin dy rezultate dhe i kthejnë në një ekuacion thjeshtësie emocionale:

Napoli 2024/25—jashtë Europës, nis nga 32-shët e Kupës, sezon i ri me trajner të madh dhe një ringritje epike; Milan 2025/26—po ashtu jashtë Europës, starton nga faza e hershme e Kupës së Italisë dhe sjell në pankinë një teknik të kalibrit botëror.

Dy ngjarje që duken identike, dy fillime që sugjerojnë një fat të shënuar nga yjet. Por futbolli modern nuk është përrallë dhe te Milani askush nuk jeton me iluzione.

Në sipërfaqe, paralelizmi funksionon. Në analizë, rëzohet. Sepse Napoli i Contes u modelua për të fituar menjëherë, duke shpenzuar afro 150 milionë euro në merkato dhe duke blerë profile të provuara elitare; ndërsa Milani i Allegrit u rindërtua për të ulur peshën në bord, për të ristrukturuar një skuadër të fryrë dhe për të nisur një cikël të ri, më të gjatë se një sezon i vetëm.

Ndaj, përtej linjave të bukura në rrjet, historia është shumë më e thellë: dy klube të mëdha, dy momente të ndryshme të projektit, dy vizione që s’kanë pothuajse asgjë të përbashkët, përveç fatit të përkohshëm të mosluajtjes në Europë.

Paralelizmi që niset i mirë, por që i ka këmbët e shkurtra e mbaron shpejt

Në të dyja rastet, pikënisjet janë të njëjta: Napoli vinte nga vendi i dhjetë, Milani nga vendi i tetë. Të dyja jashtë Europës, të dyja detyruar të nisin nga faza fillestare e Kupës, dhe të dyja goditen fort që në fillim të sezonit: humbje në javën e parë të Serie A, eliminim i menjëhershëm në Kupë.

Deri këtu – laps e letër në dorë. Kështu lind edhe krahasimi që për shumë duket logjik.

Por futbolli nuk luhet në shkallët e klasifikimit, luhet në strategji dhe investime. Aty fillon ndarja e madhe.

Napoli: Sulm për t’u ringjallur, investime për të dominuar

Në verën e 2024-ës, Napoli vendosi për rrugën më të shpejtë. Me Conte në pankinë, skuadra u rindërtua për të fituar menjëherë. U përzgjodhën profile gati për të ndryshuar trajektoren sportive: Lukaku si lider i sulmit, Buongiorno si garanci në prapavijë, McTominay e Gilmour për muskuj e ritëm, Neres për krahët dhe Rafa Marin si gur për të ardhmen. Një merkato brutale dhe direkte, që fliste vetëm një gjuhë: titull.

Ky ishte projekti: “Fitore tani.”

Milani: Rindërtim me logjikë, jo megalomani

Milanello zgjodhi të kundërtën. Pa Europë, pa të ardhura të mëdha të garantuara dhe me nevojën për të ristrukturuar një grup të madh, klubi nisi një proces racionalizimi. Pa çmenduri në merkato, pa gara në ankand për yje milionash.

Shitjet ishin të pashmangshme – edhe ato të dhimbshme: Reijnders, Theo Hernandez. Në vend të tyre, mbërritën futbollistë funksionalë, të përshtatshëm për idetë taktike të Allegrit dhe me perspektivë rritjeje.

E vetmja përjashtim? Luka Modriç. Sepse një top i artë nuk refuzohet. Thjesht nuk është e logjikshme.

Ky ishte projekti: “Ndërtim në bazë.”

Zëri i Allegrit: më Shumë realizëm, më pak romancë

Vetë Massimiliano Allegri, i pyetur nga Monica Bertini në pas-ndeshjen Lazio–Milan për këtë paralelizëm, buzëqeshi në mënyrë tipike dhe e shoi miti me një fjali të vetme:

“… Në 12 vitet e fundit, e dini sa herë ka fituar Milani në Torino? Një herë, në vitin e Covid-it. Ndoshta herën e fundit që Milani ka fituar atje, unë isha ende në pankinë.”

Një mesazh i qartë: suksesi nuk vjen me narrativë, por me kohë, punë dhe rregullsi.

Narrativa të bukura, por Milani nuk është Napoli — dhe fati nuk kopjohet

Në fund të ditës, një pjesë e opinionit publik kënaqet me fabulën: “Napoli e nisi nga humnera dhe u ngjit në qiell, pse të mos e bëjë edhe Milani?”. Është një romantizëm i këndshëm, por i destinuar të shuhet sapo topi të rrotullohet mbi bar. Futbolli nuk është imitacion, është projekt.

Conte dhe De Laurentiis hapën kuletën, shkelën gazin dhe e kthyen Napolin në një makinë të braktisur që papritur fluturoi në autostradë.

Milanello, përkundrazi, po ndërton motorin cope pas cope, duke zgjedhur bulon pas buloni, pa asnjë garë kundër kronometrit.

Paralelizmi është një rikthim i ëmbël për ata që besojnë te përrallat, por realiteti është kokëfortë: Allegri nuk erdhi në Milano për të ndezur fishekzjarre, por për të rindërtuar gërma pas germe identitetin e klubit.

Tifozët mund të ëndërrojnë për “mrekullinë e dytë”, por në Casa Milan e dinë mirë që mrekullitë nuk ndodhin dy herë në të njëjtën mënyrë — e aq më pak, kur dikush tjetër i ka financuar deri te pika dhe presja.

Prandaj, le të heqim velin e iluzionit: krahasimi Milan–Napoli është i bukur për të mbushur ekranet, jo tabelat e klubit.

Napoli ishte një mision special force, Milani është një operacion i gjatë kirurgjik. Njëri vendosi të hyjë në luftë; tjetri po rindërtohet për të luftuar vite me radhë.

Në fund, ajo që duket identike, është në fakt universalisht e kundërt. Në futboll, si në jetë, kopja nuk është origjinali. Dhe Milani nuk ka ndërmend të jetojë me kopje.