Ka lojtarë që ndihen kur nuk janë në fushë. Dhe pastaj ka lojtarë që mungesa e tyre ndryshon temperaturën e gjithë skuadrës. Te Milani i Massimiliano Allegrit, Christian Pulisic i përket kategorisë së dytë. Numri 11 kuqezi është një paradoks i gjallë: ndër më vendimtarët e skuadrës, por edhe ndër më të munguarit. Një futbollist që kur luan, lë gjurmë të thella në rezultat dhe në lojë, por që këtë sezon ka qenë shpesh më shumë temë diskutimi sesa protagonist konstant në fushë.
Shifrat janë të pamëshirshme dhe njëkohësisht bindëse: 10 gola dhe 2 asistime në vetëm 1074 minuta lojë. Një rendiment elitar, që e vendos Pulisic mes lojtarëve më efikasë të Serie A. Por futbolli nuk është vetëm matematikë. Është ritëm, vazhdimësi, trup që i bindet mendjes. Dhe pikërisht këtu nis “rebus”-i i madh kuqezi.
Mungesa e tij në transfertën e radhës ndaj Bologna-s në “Dall’Ara” nuk është rastësi, por pjesë e një strategjie të qartë. Milani ka zgjedhur të mos rrezikojë, të frenojë sot për të përshpejtuar nesër. Një vendim që ndan tifozët mes atyre që duan ta shohin gjithmonë në fushë dhe atyre që mendojnë për sprintin final të sezonit, aty ku titujt dhe Champions League bëhen realitet ose zhgënjim.
Pulisic mes numrave, ndalesave dhe rikthimeve të pjesshme
Sezoni i Pulisic është një mozaik i përbërë nga momente brilante dhe ndalesa të detyruara. Deri tani, sfida ndaj Bologna-s do të jetë ndeshja e shtatë e humbur për amerikanin, në një kampionat që ka kaluar vetëm pak më shumë se gjysmën e rrugës. Një shifër që peshon, sidomos për një lojtar që bazohet shumë te shpërthimi fizik dhe ndryshimi i ritmit.
Shembulli më i freskët është barazimi 1-1 ndaj Romës. Pulisic hyri në fushë vetëm në minutën e 68-të, në një ndeshje ku Milani kishte vuajtur jashtëzakonisht shumë për të ndërtuar raste të pastra. Hyrja e tij nuk ndryshoi inercinë e takimit, një sinjal i qartë se gjendja fizike ende nuk i lejon atij të jetë “game changer” nga pankina, siç ka qenë në të kaluarën.
Kontrasti me të shkuarën është i fortë. Mjafton të kujtohet ndeshja e 8 dhjetorit ndaj Torinos, kur Pulisic hyri gjatë lojës dhe shënoi një dopietë vendimtare, duke përmbysur fatin e sfidës. Këtë sezon, rikthimet e pjesshme kanë qenë më pak të forta në impakt: kundër Cagliarit më 2 janar, hyri në minutën e 79-të pa lënë gjurmë në fitoren 1-0; më 8 nëntor ndaj Parmës, me vetëm 20 minuta në dispozicion, pati rastin e artë për fitoren në 2-2, por nuk arriti ta konkretizojë.
Këto episode tregojnë qartë se Pulisic, kur nuk është në 100%, nuk është i njëjti. Dhe Milani e di këtë.
Milani pa “Captain America”: fitore, por me dhëmbë shtrënguar
Ajo që bie në sy është se Milani ka mësuar të mbijetojë edhe pa yllin e tij amerikan. Dhe jo vetëm të mbijetojë, por edhe të fitojë. Fitorja 1-3 në Como më 15 janar, e arritur pa Pulisic, ishte një provë force dhe karakteri. Një ndeshje e vuajtur, por e fituar falë protagonizmit të Nkunku dhe dopietës së Rabiot, që morën mbi supe përgjegjësinë e fazës ofensive.
Në të njëjtën linjë janë edhe sukseset minimale, por jetike, kundër Lazio-s dhe Romës, të dyja të mbyllura me rezultatin 1-0. Në këto sfida, Leao dhe Pavlovic u shndërruan në heronj të momentit, duke treguar se ky Milan ka alternativa dhe nuk është i varur vetëm nga një emër. Edhe fitorja 2-1 ndaj Fiorentinës më 19 tetor, e zgjidhur sërish nga një dopietë e Leao-s, konfirmoi këtë ide.
Megjithatë, këto janë fitore “të ngushta”, ku mungesa e Pulisic ndihet në aspektin e paparashikueshmërisë. Pa të, Milani është më i rregullt, më i disiplinuar, por edhe më pak shpërthyes. Mungon ai driblim i papritur, ai ndryshim ritmi që hap ndeshjet e mbyllura. Ardhja e Fullkrug në merkaton e fundit i ka dhënë Allegrit një armë më shumë në sulm, por profili i tij është ndryshe: më shumë referencë në zonë, më pak kaos kreativ.
Barazimet që tregojnë kufijtë dhe sytë nga e ardhmja
Jo gjithmonë mungesa e Pulisic është përthithur pa pasoja. Barazimet kundër Atalanta-s dhe Pisa-s, të dyja pa amerikanin në fushë, kanë nxjerrë në pah limitet e një manovre që, ndonëse e organizuar, ka vuajtur në 30 metrat e fundit. Në këto ndeshje ka munguar pikërisht lojtari që thyen ekuilibrat me një akselerim ose një lëvizje individuale.
Në momente të caktuara është ndjerë edhe mungesa e përvojës në menaxhimin e ritmit. Pulisic nuk është vetëm golashënues; ai është edhe një lojtar që di të lexojë ndeshjen, të zgjedhë kur të përshpejtojë dhe kur të qetësojë lojën. Një cilësi që nuk zëvendësohet lehtë.
Pamja e përgjithshme, megjithatë, është pozitive. Milani është ende plotësisht në garë si për Champions League, ashtu edhe për Scudetto. Skuadra ka treguar elasticitet taktik dhe aftësi për t’u përshtatur, duke gjetur protagonistë të rinj dhe zgjidhje alternative. Menaxhimi i kujdesshëm i Pulisic në këtë fazë të sezonit nuk është shenjë dobësie, por një bast i madh strategjik.
Heqja dorë sot për ta pasur nesër në formën më të mirë mund të jetë çelësi i pranverës kuqezi. Sepse në fund, kur ndeshjet peshojnë dyfish dhe gabimet nuk falen, Milani ka nevojë për versionin më të mirë të “Captain America”. Dhe atëherë, dilema Pulisic mund të shndërrohet nga problem në armën vendimtare të sezonit.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
