Ish-trajneri portugez hedh akuza e viktimizim pas largimit, por realiteti kuqezi tregon një histori tjetër: grup i përçarë, kontratë jo sipas dëshirës dhe një klub që sot ka zgjedhur stabilitetin dhe përvojën e Allegrit
Në shtëpinë Milan, kur topi ndalon për disa ditë, fjalët fillojnë të vrapojnë më shpejt se loja. Dhe kështu, në një moment të çuditshëm mes Superkupës, mungesës së ndeshjeve dhe tensioneve festive, vjen edhe “dhurata” e radhës: intervista e Sergio Conceição. Fjalë të forta, me nuanca helmi dhe një dozë të mirë nostalgjie të shtrembëruar, që synojnë të rishkruajnë një histori e cila, për tifozët kuqezinj, është ende shumë e freskët në kujtesë. “Lojtarët ishin me mua, por klubi…”, thotë ish-trajneri portugez. Dhe këtu lind pyetja legjitime: por a ishte vërtet kështu? Sepse Milani, ndryshe nga narracioni i fundit i Conceição-s, kujton tensione, skepticizëm, përplasje dhe një grup që shpesh dukej gjithçka tjetër veçse i bashkuar. Ndaj, më shumë se një akt akuze ndaj klubit, kjo intervistë tingëllon si një monolog i vonuar, që i shërben më shumë egos personale sesa të vërtetës sportive.
Koha e gabuar dhe historia e rishkruar: Conceição dhe “grupi i bashkuar”
More Read
Le ta nisim nga timing-u. Te Milani nuk është në pauzë kombëtaresh, por ndjesia për tifozët është e njëjtë: sulme nga të gjitha anët, polemika, zëra dhe intervista që shfaqen pikërisht kur fusha hesht. Një klasik. Kampionati nuk është ndalur, por mungesa e ndeshjeve pas Superkupës ka hapur terrenin për betejat jashtë fushës. Dhe Conceição ka zgjedhur pikërisht këtë moment për të folur.
Mesazhi kryesor? Grupi ishte gjithmonë me të. Një deklaratë që, për të qenë korrektë, do të meritonte një riprodhim në version komik. Sepse kujtesa e ambientit kuqezi tregon diçka tjetër: një Theo Hernandez shpesh skeptik, tensione të dukshme, madje edhe episode që shkuan shumë pranë përplasjes fizike në fushë, si ajo me Calabria-n. Një harmoni që ekzistonte më shumë në fjalët e sotme të Conceição-s sesa në realitetin e djeshëm të Milanit.
Ndjesia e përgjithshme, atëherë dhe sot, ishte ajo e një grupi të fragmentuar, të ngjashëm me situatat e përjetuara edhe më parë, për shembull në sezonin e kaluar me Fonseca-n: shumë talent, pak qetësi dhe marrëdhënie skuadër–trajner gjithnjë në telashe. Të pretendosh sot se gjithçka ishte rozë, është një ushtrim i bukur retorik, por pak bindës.
“Klubi nuk më mbështeti”: kontrata 6-mujore dhe realiteti kuqezi
Pika tjetër e akuzës është ndoshta edhe më ironikja: mungesa e mbështetjes nga klubi. Conceição flet për “mungesë suporti pas lajmeve për trajnerë të tjerë”, sikur Milani t’i kishte premtuar një martesë të përjetshme dhe më pas ta kishte tradhtuar. Realiteti, megjithatë, është shumë më i thjeshtë dhe shumë më i qartë.
Milani e kishte marrë trajnerin portugez me një kontratë 6-mujore, plus opsion. Një marrëveshje e përkohshme, transparente, që tregonte qartë se nuk kishte garanci për vazhdimësi. Në këto kushte, është absolutisht normale që klubi të shikojë përreth, të vlerësojë alternativa dhe të mendojë për të ardhmen. Të befasohesh nga kjo, do të thotë ose të mos kesh lexuar kontratën, ose të bësh sikur nuk e ke lexuar.
Madje, paradoksi më i madh është se Conceição kishte gjithçka në dorë për ta ndryshuar fatin e vet: një triumf i mundshëm në Kupën e Italisë do të kishte hapur skenarë krejt të tjerë. Por futbolli nuk jeton me “nëse” dhe “ndoshta”. Dhe sot, ankesat pas largimit tingëllojnë më shumë si justifikime sesa si analiza të ftohta.
Milani ecën përpara: Allegri, stabiliteti dhe një mbyllje pa nostalgji
Ndërsa Conceição flet, Milani ecën përpara. Pa dramë, pa viktimizim dhe pa nevojën për të rishkruar të shkuarën. Klubi ka zgjedhur një trajner me përvojë të madhe si Max Allegri, një figurë që garanton stabilitet, menaxhim dhe peshë specifike në momentet e vështira. Dhe kjo, për një Milan që synon të mbetet në majë, vlen më shumë se çdo intervistë pas largimit.
Po, Conceição do të kujtohet edhe për një Superkupë të fituar. Dhe për këtë, meriton respekt. Por respekti nuk do të thotë heshtje përballë deklaratave të çuditshme. Nuk ishte ky momenti për fjalë të tilla, ashtu siç nuk ishte as për shpërthimet e tjera individuale që kemi dëgjuar së fundmi. Milani ka zgjedhur të flasë në fushë. Të tjerët, nëse duan, le të flasin në intervista. Me ose pa ironi, historia – ajo e vërteta – mbetet aty. Dhe zakonisht, nuk ka nevojë të rishkruhet.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
