Goditja e vërtetë e merkatos dimërore (dhe e mençur) që ndryshon muzikën e lojës: Milani ka gjetur zemrën e vërtetë të mesfushës së të ardhmes

Merkatoja dimërore e vitit 2026 nuk i solli Milanit emra të bujshëm apo operacione spektakolare në minutat e fundit.

Goditja e vërtetë e dimrit quhet Ardon Jashari

Por, edhe pse jo për t’u habitur, blerja më e madhe e vërtetë e dimrit rezulton të jetë Ardon Jashari. Nuk është as shaka, e as ekzagjerim: është realiteti.

Edhe pse mesfushori zviceran kishte zbritur më parë në fushë — kundër Lazios në Kupën e Italisë dhe si titullar në gjysmëfinalen e Superkupës ndaj Napolit në Riad — vetëm ndaj Veronës u pa për herë të parë një Jashari real: me këmbë të forta, fuqi fizike dhe prani konstante në lojë.

Më në fund gati: këmbë, forcë dhe personalitet

Ndeshja ndaj Veronës shënoi pikën e kthesës. Jashari ishte gjithmonë brenda aksionit, agresiv në rikuperim, i saktë në pasime dhe i guximshëm në lëvizjet vertikale. Në minutat e fundit, kur ritmi bie dhe presioni rritet, ai jo vetëm që nuk u fsheh, por mori përgjegjësi.

Kjo është shenja më e qartë e pjekurisë: jo thjesht talent, por personalitet për të qëndruar në nivel të lartë.

Pse Milani investoi kaq shumë (dhe pse kishte të drejtë)

Kur Milani vendosi të paguante 34 milionë euro plus 3 milionë bonuse për ta marrë nga Club Brugge, skepticizmi ishte i madh. Në mesfushë tashmë kishte emra si Modrić, Ricci, Loftus-Cheek dhe Fofana, ndërsa në verë pritej të bashkohej edhe Rabiot.

Pra, ishte legjitime të pyetej: a ishte e nevojshme një shpenzim i tillë pikërisht në mesfushë?

Sot përgjigjja është e qartë dhe pa ekuivoke: po. Sepse Milani nuk bleu vetëm një lojtar, por një ide. Plani është i qartë: ta rrisë Ardon Jasharin për një sezon pranë Luka Modrić, t’i japë kohë, eksperiencë dhe stabilitet, për t’i dorëzuar gradualisht çelësat e mesfushës nga sezoni 2026/2027.

Kjo quhet projekt. Jo improvizim.

Jashari nuk është Modrić – dhe kjo është një gjë e mirë

Duhet thënë hapur: Ardon Jashari nuk do të jetë kurrë Luka Modrić, as për histori dhe as për status. Por Milani nuk kërkon kopje. Kërkon interpretime të reja.

Jashari është një organizator ndryshe: më pak estetikë, më shumë intensitet; më pak poezi, më shumë vertikalitet. Ai sulmon hapësirat, çan linjat me top në këmbë dhe i jep ritëm lojës. Një mesfushor modern, funksional dhe i përshtatur me futbollin e sotëm.

Jashari–Ricci: dyshja perfekte e futbollit modern

Një nga lajmet më pozitive për Milanin është funksionimi i menjëhershëm i çiftit Jashari–Ricci. Dy lojtarë të ndryshëm, por plotësues.

• Ardon Jashari: mëngjarash, klas 2002, baricenter i ulët, agresiv, me vizion dhe prirje për të sulmuar hapësirën.
• Samuele Ricci: djathtosh, klas 2001, më pak shpërthyes, por më gjeometrik, i rregullt dhe taktikisht shumë inteligjent.

Së bashku përfaqësojnë mesfushorin modern: vrap, sakrificë, mendje dhe lidhje mes reparteve. Pa u nxituar, është e drejtë të mendohet se kjo do të jetë bërthama e Milanit të Allegri-t në sezonin 2026/2027.

Ëndërra e quajtur Tonali dhe themelet për pesë vitet e ardhshme

Nëse në të ardhmen kësaj dysheje do t’i shtohej edhe një rikthim romantik i Sandro Tonali-t, atëherë Milani do të kishte ndërtuar mesfushën e tij për të paktën pesë vitet e ardhshme: identitet, vazhdimësi dhe ndjenjë përkatësie.

Ëndërr? Ndoshta. Por projektet e mëdha nisin gjithmonë nga ide të qarta.

Kur projekti është i qartë, koha bëhet aleat

Rasti Ardon Jashari tregon një të vërtetë të thjeshtë: kur projekti është i qartë, koha nuk është armik, por aleat. Milani e priti, e mbrojti dhe nuk e nxitoi. Sot, fillon të korrë frytet.

E tashmja ka gjetur një motor të ri.
E ardhmja, ndoshta, ka zgjedhur tashmë liderin e saj.