Është rihedhur sërish në qarkullim narracioni i lodhur, i përsëritur deri në mërzi dhe gjithnjë i njëanshëm që shfaqet rregullisht sa herë që Milani fiton ndeshje të rëndësishme. E quajnë “fat”.
Një fjalë magjike, e përdorur si mburojë morale nga ata që nuk e pranojnë realitetin e fushës. Sepse, sipas këtij tregimi toksik, vetëm kundër Milanit gjithçka duhet të rishikohet, relativizohet, ribalancohet. Vetëm kundër Milanit fitorja nuk mjafton kurrë.
Dy masa, një narracion
More Read
Nëse Da Cunha godet drejt e mbi Maignan, quhet “fat i Milanit”. Por nëse Pulisic, në Firence apo Parma, gabon me portën bosh, nuk quhet “fat” por “normalitet”. Dhe kur Milani pëson shtylla, nuk përmendet. Por nëse Milani godet shtylla – dhe janë rreth dhjetë gjatë sezonit, përfshirë dy të bujshme kundër Genoas – atëherë bëhet “fat” për kundërshtarin. Një akrobaci logjike që do të ishte qesharake, po të mos ishte sistematike.
Mantra obsesive: por… ka gjithmonë një por
Narracioni i kundërshtarëve ndjek gjithmonë të njëjtin ritual. Nëse Milani fiton nëpër ndeshje të mëdha, duhet patjetër të “ndërrohen portierët”, përndryshe rezultati nuk vlen. Nëse Milani shënon me goditjen e parë në portë, atëherë fitorja nuk është e merituar dhe rregullat e futbollit duhet rishkruar. Nëse Milani shënon ose pret një penallti, është shaka e fatit që konfirmon tezën e tyre. Nëse Milani humbet një penallti ose kundërshtari shënon nga pika e bardhë, episodi është korrekt, linear, aq normal sa nuk meriton as përmendje.
Ky nuk është analizë. Është apologji e humbjes.
Milan, me fat apo me meritë?
Nëse pritjet e Maignan janë “fat”, atëherë duhet të quhen fat edhe pritjet e Lealit në Milan–Genoa, ku portieri kundërshtar ishte heroi absolute i takimit. Ose, në të kundërt, duhet pranuar se futbolli përfshin edhe portierët që bëjnë diferencën. Jooo, se kjo do të thoshte të pranosh që Milani ka cilësi. Dhe kjo, për disa, është e papranueshme.
Nëse është fat që mbrojtja kundërshtare gabon, atëherë po aq fat është të shënosh katër gola me tre goditje në portë, siç kanë bërë Cremonese dhe Pisa kundër Milanit. Por këto raste quhen “efikasitet”. Kur ndodh me Milanin, bëhet “rastësi”.
Penalltitë dhe morali selektiv
Nëse portieri i Milanit pret penallti, e quajnë është fat. Por, nëse një lojtar i Milanit i humbet, si Pulisic kundër Juventusit në një ndeshje ku Milani dominoi, kjo është drejtësi sportive. Një moral selektiv që ndryshon sipas fanellës.
Askush nuk flet për sforcimet, për presionin, për momentin psikologjik. Sepse këto elemente prishin narracionin e thjeshtuar të fatit.
Më shumë ndershmëri
Futbolli nuk është një lojë lineare. Nuk është një ekuacion ku gjithçka shpjegohet me fat apo pafat. Është një sport i përbërë nga momente, gabime, cilësi, presion dhe vendime. Ta reduktosh gjithçka në “Milani ka fat” është jo vetëm intelektualisht dembele, por edhe sportivisht e padrejtë.
Narracioni i fatit është strehë për ata që nuk pranojnë rezultatin. Një justifikim elegant për të mos thënë të vërtetën: Milani fiton sepse, shpesh, bën gjërat më mirë se të tjerët. Ndonjëherë me lojë, ndonjëherë me vuajtje, ndonjëherë me portierin më të mirë në fushë.
Vetëm një gjë është e sigurt: fati, në futboll, është i verbër. Narracioni, jo. Dhe ai, çuditërisht, sheh gjithmonë keq vetëm kur fiton Milani.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
