Estetikë? Jo, faleminderit. Konkretësi: me Fullkrug synohet sasia në zonën e penalltisë

Në futboll ka momente kur bukuria bëhet luks dhe fitoret kërkojnë mjete më primitive, por më efikase.

Milani i këtij sezoni e ka ndjerë shpesh këtë mungesë: shumë ide, shumë manovër anësore, por pak prani reale në zonën kundërshtare.

Dhe pikërisht këtu hyn në skenë Niclas Fullkrug. Që nga mbrëmja e djeshme, Massimiliano Allegri ka një sulmues të ri në dispozicion, një profil që nuk ndez fantazinë estetike, por që premton diçka shumë më konkrete: sasi, peshë dhe agresivitet në zonën e rreptësisë.

Sot vizitat mjekësore, firma mbi kontratë dhe menjëherë në dispozicion të trajnerit, falë një derogimi të FIGC-së që i lejon ta aktivizojë që nga sfida kundër Cagliarit.

Një detaj jo i vogël, sepse tregon se Milani nuk e ka marrë Fullkrug për të nesërmen, por për të sotmen. Për ndeshjet e vështira, për ato që duken pa zgjidhje, për ato ku estetika nuk mjafton.

Një përforcim i duhur dhe i gjetur shpejt: Allegrit i vjen arma që donte

Zbarkimi i Fullkrug nuk është një rastësi. Allegri e ka kërkuar me ngulm dhe klubi ka vepruar shpejt, duke mbyllur një operacion që mund të shënojë një kthesë të heshtur në sezonin kuqezi.

Milani kishte nevojë për një sulmues të këtij lloji, një “numër 9” klasik, që nuk jeton me sprinta apo driblime, por me kontakte, duele dhe pozicionim.

Sigurisht, do të ishte e gabuar të jepeshin gjykime përfundimtare që tani. Fusha do të flasë, si gjithmonë. Por edhe pa verdiktin e barit, është e qartë se Fullkrug i shton skuadrës një dimension që mungonte.

Kur Rafa Leao dhe Christian Pulisic nuk gjejnë hapësira, kur kundërshtari mbyllet dhe çdo top në zonë duket i padobishëm, Allegri tani ka një alternativë reale, të ndryshme nga çdo sulmues tjetër në organikë.

Jo shpejtësi, jo finecë – por instinkt dhe “pisllëk” futbollistik

Le ta themi qartë: Fullkrug nuk është i shpejtë dhe nuk është një virtuoz i topit. Nuk do të magjepsë tribunat me prekje delikate apo aksione soliste.

Por ka diçka që te Milani ka munguar prej kohësh: cilësitë e një qendërsulmuesi të vërtetë. Atij që bën punën “e pisët”, që fiton duele ajrore, që mbron topin me trup dhe që, me një shpatull të vendosur në sekondën e fundit, mund të ndryshojë historinë e një ndeshjeje.

Është ai tipi i lojtarit që çmonton mbrojtje të ngujuara edhe në minutën e 90-të, kur gjithçka duket e mbyllur.

Fullkrug synon të jetë kura për “sëmundjen e zonës së rreptësisë” që Milani po vuan prej disa kohësh.

Aty ku Santiago Gimenez, të paktën deri tani, ka dështuar të bëjë diferencën, gjermani shpreson të arrijë atë që mungon: pragmatizëm ekstrem.

Nga estetika te taktika: fitoret “e pista” si objektiv i ri

Me Fullkrug, ndryshon çështja. Më pak bukuri teknike, më shumë logjikë taktike. Më pak futboll estetik, më shumë volum në zonë, më shumë prani fizike dhe më shumë rrezik konstant për kundërshtarin.

Sepse për të luftuar për objektiva të mëdhenj, Milani duhet të mësojë të fitojë edhe ndeshjet “e pista”, ato që nuk kanë skenar të qartë, ato ku loja ngec dhe nervat bëhen vendimtare.

Këto janë ndeshjet që shpesh vendosin një sezon. Dhe Allegri e di shumë mirë këtë.

Prandaj Fullkrug nuk është thjesht një rezervë apo një eksperiment i janarit, por një gur shahu që mund të lëvizet si nga fillimi, ashtu edhe nga pankina, në varësi të nevojës.

Një kartë për momentet vendimtare: pesha e Fullkrug në ndeshjet e bllokuara

Kur forma fizike e ka mbështetur, Niclas Fullkrug ka treguar se di të vendosë ndeshje të komplikuara, ato që kërkojnë durim, forcë dhe intuitë më shumë sesa talent të pastër. Pikërisht këto cilësi janë ato që Milani ka kërkuar prej kohësh dhe që tani i ka në shtëpi.

Nuk do të jetë sulmuesi më i bukur për t’u parë, por mund të jetë ndër më të dobishmit. Dhe në fund, për një Milan që synon të rritet dhe të fitojë, bukuria pa pikë vlen shumë më pak se një gol “i shëmtuar” që të jep tri pikë.