Mëngjesi te Milani nisi me heshtje të rëndë, por brenda pak orësh gjithçka shpërtheu çmenduria. Humbja ndaj Cagliarit dhe dështimi për t’u kualifikuar në Champions League nuk ishte thjesht një rezultat negativ sportiv. Ishte pika ku u shemb përfundimisht një projekt që prej muajsh kishte humbur besimin e tifozëve. Në Via Aldo Rossi atmosfera ishte e ngrirë, ndërsa në qytet ndjehej zemërimi i një populli kuqezi që nuk pranonte më justifikime.
Dita që duhej të sillte reflektim, u kthye në një revolucion brutal. Nga orët e para të paradites, lëvizjet në Casa Milan dhe në hotelin ku ndodhej Gerry Cardinale treguan se pronari amerikan kishte vendosur të ndërhynte personalisht. Dhe ndërhyrja nuk ishte e vogël. Brenda një dite ranë kokat më të rëndësishme të projektit sportiv: Giorgio Furlani, Igli Tare, Massimiliano Allegri dhe Geoffrey Moncada.
Ishte një spastrim i plotë. Një pranim publik se sezoni kishte qenë katastrofë. Një pranim se Milani kishte humbur identitetin, ambicien dhe drejtimin. Por mbi të gjitha, ishte një ditë që tregoi se tani Cardinale nuk do t’ia delegojë më askujt përgjegjësinë për fatin e klubit.
Mëngjesi i tensionit: Furlani dhe Moncada në seli, Cardinale mbyllet me Ibrahimovic
Ora 10:25 solli sinjalin e parë të fortë. Giorgio Furlani ishte drejtuesi i parë që mbërriti në selinë e Milanit. Nuk kishte buzëqeshje, nuk kishte deklarata. Vetëm fytyra të ngrira dhe tension absolut. Pak më vonë mbërriti edhe Geoffrey Moncada, ndërsa lajmet që vinin nga Milano flisnin për një ditë vendimtare.
Në të njëjtën kohë, Gerry Cardinale kishte vendosur të mos largohej për në Londër pas ndeshjes katastrofike ndaj Cagliarit. Pronari amerikan qëndroi në Milano për të zhvilluar takime emergjente dhe për të kuptuar se si do të rindërtohej klubi pas një tjetër dështimi sportiv nën menaxhimin e RedBird.
Në orën 12:45 u konfirmua ndarja e qartë mes strukturës së vjetër dhe pushtetit të ri. Furlani dhe Moncada ndodheshin në Casa Milan, ndërsa Cardinale ishte në hotel bashkë me Zlatan Ibrahimovic. Një imazh simbolik. Nga njëra anë drejtuesit që po humbnin kontrollin, nga ana tjetër dy njerëzit që po përgatiteshin të merrnin komandën e plotë të klubit.
Vetëm pak minuta më vonë, Zlatan Ibrahimovic u largua nga Four Seasons Hotel, ndërsa Cardinale vazhdonte mbledhjet dhe reflektimet. Ishte e qartë se suedezi tashmë kishte rol shumë më të madh sesa ai formal i “Senior Advisor”. Në realitet, ai po bëhej figura kryesore sportive e projektit të ri kuqezi.
Shpërthen protesta: Curva Sud sulmon Cardinalen pa mëshirë
Ndërsa drejtuesit lëviznin në heshtje, tifozët nuk kishin ndërmend të heshtnin. Pas protestave të fuqishme në San Siro një natë më parë, zemërimi i Curva Sud vazhdoi edhe gjatë ditës.
Në orën 13:31 jashtë hotelit ku ndodhej Cardinale u shfaq pankarta që bëri xhiron e Italisë: “Cardinale go home: SHAME!”. Mesazhi ishte brutal, direkt dhe pa diplomaci. Tifozët nuk po protestonin vetëm për një sezon të dështuar. Ata po protestonin kundër mënyrës si ishte drejtuar Milani prej kohësh.
Pak më herët ishte zbuluar edhe një tjetër detaj që irritoi opinionin kuqezi. Cardinale nuk pranoi të dilte në konferencë për shtyp përballë gazetarëve dhe tifozëve. Në vend të kësaj, zhvilloi një takim privat vetëm me disa media të përzgjedhura nga departamenti i komunikimit të klubit.
Ky vendim u interpretua si mungesë transparence në momentin më të vështirë të sezonit. Dhe pikërisht aty nisi të forcohej bindja se ndryshimet do të ishin drastike.
Nga Conte te ideja “si Fabregas”: Cardinale ndryshon filozofinë
Rreth mesditës dhe pasdites së hershme nisi të qarkullonte edhe tema më e nxehtë: trajneri i ri i Milanit. Fillimisht emri i Antonio Contes u rikthye fuqishëm në skenë. Pas largimit nga Napoli, tekniku italian shihej si figura ideale për të rikthyer mentalitetin fitues dhe disiplinën.
Por vetëm pak orë më vonë gjithçka ndryshoi.
Në orën 16:10 mediat italiane zbuluan drejtimin e ri të Cardinale. Pronari amerikan nuk kërkonte më një trajner tipik italian pragmatist. Ai donte një ekip që “të luajë si Fabregas”. Futboll ofensiv, agresiv, modern dhe spektakolar.
Kjo frazë ishte shumë më tepër sesa një detaj taktik. Ishte deklaratë filozofike. Conte doli gradualisht nga skena, ndërsa profili i trajnerëve si Andoni Iraola dhe Xavi filloi të fitonte terren.
Cardinale kishte vendosur të ndërtonte një Milan më europian në ide, më modern në ritëm dhe më sulmues në identitet. Dhe për ta bërë këtë, ai kishte vendosur të mos delegonte më pushtetin si më parë.
Nga tani e tutje, vendimet do të kalonin drejtpërdrejt nga ai dhe Ibrahimovic.
Ora e revolucionit: shkarkimet zyrtare tronditin futbollin
Në orën 18:20 erdhi goditja që ndryshoi gjithçka. Milani publikoi komunikatën zyrtare që konfirmonte largimin e Giorgio Furlanit, Igli Tares, Massimiliano Allegrit dhe Geoffrey Moncadas.
Në deklaratë klubi e quajti sezonin “një dështim të qartë dhe të pamohueshëm”. Ishte një formulim i rëndë, pothuajse brutal, që tregonte përmasën e krizës.
Për Allegrin fundi ishte pothuajse i pashmangshëm. Trajneri nuk arriti objektivin minimal të Champions League dhe kontrata e tij nuk u zgjat automatikisht deri në vitin 2028. Megjithatë, tekniku italian nuk kishte ndërmend të jepte dorëheqjen dhe kërkonte pagën e plotë të kontratës deri në vitin 2027.
Edhe Igli Tare u largua pas vetëm një periudhe të shkurtër, ndërsa Moncada pagoi çmimin e merkatos që nuk arriti të ngrinte nivelin e skuadrës.
Por largimi më simbolik ishte ai i Giorgio Furlanit. Administratori i deleguar kishte qenë një nga figurat kryesore të epokës RedBird dhe largimi i tij tregonte qartë se Cardinale kishte humbur besimin te struktura e deritanishme.
Iraola, Xavi dhe emrat e rinj: Milani në kërkim të identitetit
Pas tronditjes së madhe, mbrëmja solli emrat e parë të revolucionit të ri. Andoni Iraola u kthye në kandidatin më konkret për pankinën kuqezi. Trajneri bask kishte bërë mrekulli me Bournemouth, duke siguruar kualifikim historik në Europa League dhe duke ndërtuar një skuadër agresive, dinamike dhe moderne.
Sky UK raportoi se Milani kishte kontaktuar agjentët e tij. Në garë për të ishin edhe Bayer Leverkusen dhe Crystal Palace, por fakti që kuqezinjtë lëvizën menjëherë tregoi qartë se profili i tij pëlqehej shumë nga Cardinale dhe Ibrahimovic.
Në të njëjtën kohë u përmend edhe emri i Xavit. Ish-trajneri i Barcelonës shihej si figurë me mentalitet europian dhe filozofi sulmuese, edhe pse mungesa e eksperiencës jashtë ambientit blaugrana ngrinte pikëpyetje.
Ndërkohë, për rolin e drejtorit teknik u përmend Vikhtor Bezhani i Toulouse, klub pjesë e universit RedBird. Ishte një tjetër sinjal se Cardinale po kërkonte njerëz që njihnin modelin e tij të menaxhimit.
Edhe për postin e administratorit të deleguar nisën diskutimet. Giovanni Carnevali i Sassuolos doli si një nga kandidatët më interesantë, ndërsa Adriano Galliani u përjashtua menjëherë nga çdo hipotezë rikthimi.
Kjo ishte ndoshta pjesa më e dhimbshme për shumë tifozë. Sepse në momentin më dramatik të viteve të fundit, Milani nuk kërkoi të rikthehej te figurat historike që kishin ndërtuar lavdinë e klubit.
Nata që ndryshoi fytyrën e Milanit
Kur ora kaloi 21:50, dita dramatike mori fund me konfirmimin përfundimtar të revolucionit total. Katër figura kyçe kishin rënë. Një epokë ishte mbyllur brenda pak orësh.
Por pyetja më e madhe mbeti pa përgjigje: a ka vërtet një projekt të qartë pas këtij shkatërrimi?
Sepse të shkarkosh është më e lehtë sesa të rindërtosh. Dhe Milani nuk ka më kohë për eksperimente të tjera. Tifozët janë të lodhur nga revolucionet e pafundme, nga planet afatgjata pa rezultate dhe nga premtimet që nuk sjellin trofe.
Në tavolinën e Cardinale tani ndodhet përgjegjësia më e madhe që nga momenti kur bleu klubin. Ai ka zgjedhur ta marrë vetë kontrollin total. Ka zgjedhur Ibrahimovic si figurën kryesore sportive. Ka zgjedhur të ndryshojë filozofinë e ekipit.
Tani duhet të tregojë se di edhe të fitojë.
Opinion redaksional i Milanistat.com: “Mjaft me eksperimente, Milani nuk është laborator”
Milani nuk është startup. Nuk është fond investimesh. Nuk është vend për eksperimente të pafundme me algoritme, projekte marketingu dhe ide abstrakte për “futboll modern”. Milani është histori, presion, trofe dhe detyrim për të fituar.
Kjo ditë tregoi një të vërtetë që tifozët e kishin kuptuar prej kohësh: projekti i deritanishëm kishte dështuar plotësisht. Kur largohen njëkohësisht administratori, drejtori sportiv, trajneri dhe drejtori teknik, do të thotë se problemi nuk ishte vetëm te rezultatet. Problemi ishte strukturor.
Tifozët kanë të drejtë të jenë të zemëruar. Sepse ky klub nuk mund të jetojë vetëm me bilance pozitive dhe sloganë amerikanë. Milani duhet të ketë njerëz që njohin peshën e kësaj fanele dhe frikën që duhet të ndiejnë kundërshtarët kur hyjnë në San Siro.
Nëse Cardinale ka kuptuar më në fund madhështinë e klubit që zotëron, atëherë kjo krizë mund të jetë fillimi i rilindjes. Por nëse edhe ky revolucion do të përdoret për të kursyer, për të improvizuar apo për të eksperimentuar me profile pa eksperiencë, atëherë zemërimi i Curva Sud do të jetë vetëm fillimi.
Milani ka nevojë për njerëz me personalitet, kompetencë dhe mentalitet fitues. Ka nevojë për identitet. Ka nevojë për milanizëm të vërtetë.
Sepse ky klub nuk mund të pranojë më se dështimi është normalitet. – milanistat.com 🔴⚫🔥
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
