Në futbollin e madh nuk fiton gjithmonë ai që luan më bukur, por ai që gabon më pak. Nuk mjafton ritmi, as dominimi i pjesshëm, as ndjesia se je “në lojë”. Duhet konkretësi, duhet egërsi, duhet një sulmues që di të godasë kur vjen momenti. Dhe kur në një anë është Hojlund e në tjetrën Nkunku, ekuilibrat prishen vetvetiu. Sepse ka duele që peshojnë më shumë se skemat, më shumë se rotacioni. Ka përballje që të zbulojnë, pa mëshirë, kufijtë e një skuadre. Milani e luajti Superkupën me ambicie dhe guxim, por e humbi me detaje fatale. Detaje që në këto nivele bëhen dënim. Një top i humbur në treçerekësh, një mbulim i vonuar, një portier i pafat. Napoli priti, lexoi dhe goditi. Conte ndërtoi një fitore cinike, të ftohtë e të pamëshirshme. Rossonerët mbetën me ndjesinë e një shansi të humbur. Sepse nuk e mbyllën ndeshjen në pjesën e parë. Ajo u mbyll në momentet kyçe, aty ku dallimi mes të fortëve dhe të paqëndrueshmëve del në pah. Dhe Superkupa, pa zhurmë, u largua nga duart e Milanit.
- Hojlund dhe Nkunku përballë: kur qendra e sulmit ndryshon gjithçka
- Një pjesë e parë e mirë, por sa shumë shpërdorime nga Milani
- Gabimi që ndryshon historinë: Nkunku gabon, Napoli ndëshkon
- Hojlund vulos ndeshjen: forcë, thellësi, vendosmëri
- Turnoveri, një debat pa gjykim përfundimtar
- Milani dhe shanset e humbura: kush nuk i shfrytëzon, i humbet përgjithmonë
- Ndershmëria e Chivu dhe gëzimi i Scaronit
- Një Superkupë që lë shije të hidhur
Hojlund dhe Nkunku përballë: kur qendra e sulmit ndryshon gjithçka
Nuk është kurrë vetëm një faktor që vendos një finale, por ka faktorë që peshojnë më shumë se të tjerët. Në këtë Superkupë, dallimi mes Hojlund dhe Nkunku ishte një prej tyre. Danezi i Contes u përball me një De Winter gjithnjë në vrap, gjithnjë në vështirësi, ndërsa Nkunku u përplas shpesh me Rrahmanin, pa arritur të lërë gjurmë reale. Njëri sulmoi hapësirat me vendosmëri, tjetri humbi topa që u kthyen në kundërgoditje fatale.
Një pjesë e parë e mirë, por sa shumë shpërdorime nga Milani
More Read
Milani nisi fort, me ritëm të lartë dhe disa raste të pastra. Loja ishte e rrjedhshme, agresive, me ide. Napoli u mbrojt me rregull dhe u përgjigj me cilësi, pa krijuar shumë rreziqe, por pa u çorientuar. Ishte një ndeshje e hapur, ende pa pronar. Por futbolli nuk shpërblen përshtypjet, shpërblen golat. Dhe këtu, rossonerët gabuan.
Gabimi që ndryshon historinë: Nkunku gabon, Napoli ndëshkon
Në fundin e pjesës së parë, momenti që kthen gjithçka. Nkunku shpërdoron një rast të artë dhe menjëherë pas kësaj humb topin në zonën nevralgjike. Napoli shpërthen në shpejtësi, Neres përfiton nga pavendosmëria e De Winter dhe nga një devijim i pafat i Maignan, që e çon topin pikërisht në këmbët e kundërshtarit. 1-0. Një goditje e rëndë psikologjike.
Hojlund vulos ndeshjen: forcë, thellësi, vendosmëri
Në fillim të pjesës së dytë, kapiteni i Milanit shmang përkohësisht të keqen duke ndalur Hojlundin. Por është vetëm një shtyrje e pashmangshmes. Në mes të fraksionit të dytë, sulmuesi i Contes shpëton sërish nga De Winter dhe godet diagonal, pa falur. 2-0. Game over. Një leksion brutal efikasiteti.
Turnoveri, një debat pa gjykim përfundimtar
Turnoveri mbetet gjithmonë një temë që ndan opinionin. Nuk ka kurrë provë të kundërt, nuk ka kurrë përgjigje absolute. Vetëm besimi te trajneri dhe te puna e përditshme. Ai vlerëson, zgjedh dhe vendos për të mirën e skuadrës. Dhe duhet theksuar: Gabbia, Fofana dhe Leao nuk munguan për shkak të rotacionit. Kritikat janë të lehta pas humbjes, por futbolli kërkon ndershmëri në analizë.
Milani dhe shanset e humbura: kush nuk i shfrytëzon, i humbet përgjithmonë
Në Milan, historia nuk fal. Mundësitë e dyta e të treta nuk janë për të gjithë. Presioni i publikut dhe i mediave peshon po aq sa zgjedhjet teknike. Lojtarët me karakter e përballojnë dhe rriten. Të tjerët thyhen dhe zhduken. Çdo shans duhet kapur, sepse alternativa është e thjeshtë dhe brutale: të mos kesh më shanse.
Ndershmëria e Chivu dhe gëzimi i Scaronit
Respekt për Chivu, që e pranon hapur – duke kritikuar në heshtje formulën e Superkupës me katër skuadra – se Interi dhe Milani ndoshta as nuk duhej të ishin në Riad. Një analizë e kthjellët, pa hipokrizi. Dhe duartrokitje për Scaroni, i kënaqur me zyrtarizimin e ndeshjes me Comon në Perth. Një sukses i madh ekonomik për të, por pa i llogaritur pasojat fizike në kampionat, që pas një udhëtimi të lodhshëm e të panevojshëm sportivisht, do të jenë dytësore.
Një Superkupë që lë shije të hidhur
Superkupa iku, por pyetjet mbeten. Milani humbi jo sepse nuk luajti, por sepse nuk goditi. Sepse në futboll, si në jetë, dallimi mes fituesit dhe humbësit është shpesh një emër, një moment, një vendim. Dhe këtë herë, emri ishte Hojlund.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
