Di Canio dhe Cassano kundër Leão: kur paragjykimi personal errëson gjykimin sportiv

Ka pasur një kohë kur të komentuarit e futbollit ishte një akt respekti. Kritikat ishin të drejtpërdrejta, ndonjëherë të ashpra, por gjithmonë të mbështetura në argumente dhe në respektin për profesionistin.

Kur analiza humbet dinjitetin

Sot, panorama duket e ndryshme. Ish-futbollistë me karakter të fortë dhe shpesh rebel janë shndërruar në gjykatës absolutë të brezit aktual, shpesh duke kaluar kufirin e analizës sportive.

Rasti më i zhurmshëm është ai i Antonio Cassanos dhe Paolo Di Canios kundrejt Rafael Leãos, yllit portugez të Milanit. Një marrëdhënie e ftohtë, e mbushur me ironi, përçmim dhe një antipati që duket se nuk lë vend për objektivitet.

Shije personale apo paragjykim i thellë?

Është e qartë se Leao nuk u pëlqen Cassanos dhe Di Canios. Dhe kjo, në vetvete, është legjitime. Futbolli, si çdo art tjetër, pranon shijet personale. Ajo që shqetëson, megjithatë, është paaftësia për ta gjykuar Leãon përtej antipatisë personale.

Prej vitesh, opinionet e tyre nuk duken si analiza të qeta, por si kryqëzata të maskuara kundër sulmuesit portugez, i cili – sipas tyre – është gjithmonë fajtor, pavarësisht asaj që ndodh në fushë. Kur nuk shënon, kritikohet; kur shënon dhe vendos ndeshjet, kritika gjen një formë tjetër për ta zhvlerësuar.

Di Canio dhe deklaratat që ndezin polemika

Paolo Di Canio ka shkuar shpesh përtej çdo kufiri. Një vit e gjysmë më parë, ai deklaroi se Leao dhe Theo Hernandez “duhej të ishin goditur me grusht” pas episodit të famshëm të cooling break kundër Lazios. Një deklaratë e rëndë, që kishte pak lidhje me futbollin dhe shumë me emocionet e pakontrolluara.

Sot, pas 6 golave dhe 1 asisti të Leãos në pak ndeshje, Di Canio pretendon se Milani luan më mirë pa të dhe se shokët shënojnë më shumë kur portugezi mungon. Mesazhi është i qartë: çfarëdo që të bëjë Leao, një arsye për ta sulmuar gjithmonë do të gjendet.

Cassano dhe fyerja që flet më shumë për autorin

Nëse Di Canio provokon, Antonio Cassano shkon edhe më tej. Dy ditë më parë, ai e quajti Leãon “një pipa që nuk ka lidhje me futbollin”. Një deklaratë vulgare, e padenjë dhe larg çdo analize teknike.

Me fjalë të tilla, Cassano nuk rrëzon Leãon, por demaskon veten. Një paragjykim kaq i fortë sa as golat, as asistet, as lojërat vendimtare nuk mjaftojnë për ta ndryshuar narrativën e tij. Rancori duket më i fortë se realiteti i fushës.

Faktet kundër fjalëve: çfarë ka fituar Leao

Në fanellën kuqezi, Rafael Leao ka fituar një Scudetto dhe një Superkupë, duke qenë protagonist absolut dhe një nga figurat kyçe të Milanit modern. Ka vendosur ndeshje, ka marrë skuadrën mbi supe dhe është shndërruar në simbol të një cikli fitues.

Cassano dhe Di Canio, nga ana tjetër, gjatë karrierës së tyre kanë fituar nga një Scudetto secili me Milanin, por si komprimarë, jo si aktorë kryesorë. Një fakt historik që nuk fshihet dot nga polemikat televizive.

Invidia e fshehur pas kritikës?

Pyetja lind natyrshëm: a fshihet pas kësaj antipatie një fije invidie? Invidia e atyre që shohin te Leao atë që vetë nuk arritën të jenë në Milan – liderë të padiskutueshëm, yje që bëjnë diferencën dhe fitojnë si protagonistë.

Ndoshta jo gjithçka shpjegohet me këtë, por mënyra se si Cassano dhe Di Canio e trajtojnë Leãon lë pak hapësirë për interpretime të tjera.

Nevoja për rikthim te analiza e vërtetë

Rafael Leao nuk është lojtar perfekt. Ka limite, momente shkëputjeje dhe aspekte për t’u përmirësuar. Por kritika e vërtetë duhet të jetë e ndershme, e argumentuar dhe e respektueshme.

Kur analiza shndërrohet në sulm personal, ajo humbet vlerë. Dhe në këtë duel fjalësh, Leao vazhdon të përgjigjet në mënyrën më të mirë të mundshme: në fushë, me fanellën e Milanit dhe me trofe në duar.