“BAM!” Nata e kuqezi që hyri në histori: Shevchenko rrëfen Milanin e tij nga premtimi për Topin e Artë te penalltia që mposhti Buffonin dhe ngriti Europën në qiell

Ka histori që lindin në heshtje dhe shpërthejnë në legjendë. Historia e Andriy Shevchenkos me Milanin është një prej tyre.

Në një bisedë të sinqertë me Luca Tonin në formatin “FENOMENI” në Prime Video, Sheva rikthen filmin e një aventure që nisi me një parandjenjë dhe përfundoi me një penallti të përjetshme.

Kur ishte ende pjesë e të rinjve të Dinamo Kievit, erdhi në Milano për një turne. Vizita në “San Siro” nuk ishte thjesht turistike. “Kur e pashë për herë të parë stadiumin, pata ndjesinë se do të kthehesha”, rrëfen ai. Ishte një ndjesi e brendshme, një thirrje e fatit. Që nga ai moment nisi të ndiqte Milanin me një lidhje të padukshme, por të fortë.

Premtimi i Braidas: “Nëse do Topin e Artë, duhet të vish te Milani”

Rruga drejt kuqezinjve nuk ishte rastësi. Milani e kishte ndjekur prej kohësh falë një skauti gjeorgjian të angazhuar nga Ariedo Braida dhe Adriano Galliani. Interesi ishte konkret, serioz, strategjik.

Shevchenko kujton një moment simbolik: “Braida erdhi tek unë me një fanellë të Milanit me emrin tim dhe numrin 10. Më tha: ‘Nëse do të fitosh Topin e Artë, duhet të luash për Milanin’”. Për një djalosh ukrainas, mendimi për Topin e Artë dukej utopi. Por historia do të provonte të kundërtën.

Numri 10 ishte i zënë nga Boban, ndaj Sheva zgjodhi 7-ën. Një zgjedhje që u kthye në simbol. Ibrahim Ba i sugjeroi ta merrte atë numër, duke i premtuar fat. Disa ditë më vonë, një mik nga Izraeli i tha se numri 7 në hebraisht shqiptohet “Sheva”. Rastësi? Apo shenjë? Nga ai moment, 7-a dhe Sheva u bënë një.

Maldini dhe familja kuqezi: hyrja në një tempull kampionësh

Kalimi te Milani nuk ishte vetëm një transferim, ishte hyrje në një familje kampionësh. Takimi i parë me Paolo Maldinin në një javë përgatitore në Sardenjë mbeti i paharrueshëm. “Isha shumë i emocionuar, por ai ishte i disponueshëm, me klas të jashtëzakonshëm. Që nga dita e parë ndjeva ngrohtësi”.

Edhe Billy Costacurta dhe Albertini, ndonëse Sheva nuk fliste asnjë fjalë italisht, e ftuan në darkë dhe madje në një dalje me varkë. Ishte mënyra e Milanit për të përqafuar një talent të ri dhe për ta bërë pjesë të ADN-së së klubit.

Në këtë ambient, Shevchenko u rrit jo vetëm si golashënues, por si njeri. Ai e kuptoi shpejt se të luaje për Milanin nuk ishte thjesht privilegj, por përgjegjësi.

Derbi që ndalonte qytetin dhe Ancelotti që menaxhoi stuhinë

“Kur mbërrita te Milani kuptova se derbi ishte diçka që shkonte përtej futbollit”, thotë Sheva. Qyteti ndryshonte fytyrë para sfidës me Interin. Tensioni ndihej në ajër, në rrugë, në stërvitje.

Derbi i Champions 2003 ishte kulmi i këtij tensioni. Që nga java para ndeshjes, atmosfera ishte elektrizuese. “Pippo nuk flinte, Gattuso ishte gjithmonë në lëvizje, Abbiati, Brocchi… të gjithë ishin nervozë”. Vetëm Maldini dhe Costacurta ruanin qetësinë, me seriozitetin e liderëve të lindur.

Në mes të kësaj stuhie ishte Carlo Ancelotti. “E menaxhoi në mënyrë fantastike. U besonte lojtarëve, krijoi ambientin e duhur dhe dinte si të trajtonte situatat”. Ishte një Milan i madh jo vetëm për cilësinë, por për karakterin.

Sekondat e pafundme përballë Buffonit: penalltia që ndryshoi gjithçka

Finalja kundër Juventusit në Manchester ishte një betejë taktike, e ashpër, pa spektakël, por me tension maksimal. Dy skuadra që nuk linin asnjë centimetër. “E dinim sa të fortë ishin. Kishte shumë presion”.

Pastaj erdhi momenti i së vërtetës: penalltia vendimtare. Shevchenko përballë Buffonit. “Me çdo hap që bëja, Buffon dukej gjithnjë e më i madh dhe porta më e vogël. I thosha vetes: ‘Mos e ndrysho vendimin’”. Ai e kishte studiuar Buffonin, e dinte se portieri lëvizte shumë përpara goditjes.

Shikonte arbitrin, shikonte Gigin, priste fishkëllimën që as nuk e dëgjoi. Ajo pritje e ndihmoi të fitonte kohë, të qetësohej. Pastaj goditja: “Bam!”. Topi në rrjetë. Milani kampion i Europës.

“Kam shumë respekt për Juventusin dhe për Buffonin”, shton ai. Por ajo natë ishte e kuqezi.

 “Tifozët e Milanit e dinë çfarë do të thotë suksesi”

Ajo fitore ndryshoi gjithçka. “Të hysh në historinë e Milanit duke fituar Champions League… tifozët e Milanit duan suksesin, e dinë çfarë do të thotë suksesi. Pritshmëritë janë të larta. Mund të jesh lojtar i madh, por nëse nuk fiton, nuk do të thotë asgjë”.

Kjo është filozofia që përshkon çdo fjalë të Shevchenkos. Milani nuk matet me premtime, por me trofe. Nuk matet me statistika personale, por me kupat e ngritura drejt qiellit.

Nga djaloshi që pa “San Siro”-n për herë të parë me sytë plot ëndrra, te heroi që ngriti Europën me një penallti, rrëfimi i Shevës është kujtesë se te Milani madhështia është detyrim. Dhe suksesi, jo rastësi.