Andriy Shevchenko mbush 50 vjeç: nga trofetë me Milanin te misioni për futbollin. Sheva zbulon të vërtetat më intime të jetës

Andriy Shevchenko është një nga futbollistët më të dashur në historinë e Milanit. Sulmuesi ukrainas u bë ikonë e kuqezinjve gjatë viteve në San Siro, ku fitoi Ligën e Kampionëve. Aty ngriti gjithashtu Topin e Artë në 2004, duke bërë historinë e futbollit ukrainas. Para se të vishte fanellën e Milanit, Shevchenko u formua te Dinamo Kiev, ku shkëlqeu që në moshë të re. Talenti i tij tërhoqi menjëherë vëmendjen e klubeve më të mëdha evropiane. Në Milano kaloi vitet më të lavdishme të karrierës, duke fituar trofe të shumtë dhe respektin e tifozëve në mbarë botën. Më vonë kaloi te Chelsea, ku fitoi edhe Kupën e Anglisë.

Pas karrierës si futbollist, Shevchenko u përfshi në trajnim dhe në drejtimin e futbollit ukrainas. Sot ai shërben si president i Federatës Ukrainase të Futbollit, një rol që mban me përkushtim edhe mes vështirësive të luftës. Të martën, Shevchenko mbush pesëdhjetë vjeç, një moment që e ka shfrytëzuar për të reflektuar mbi karrierën, familjen dhe të ardhmen e vendit të tij. Në një intervistë të hapur dhe personale për La Gazzetta dello Sport, legjenda ukrainase flet për kujtimet më të bukura, sfidat aktuale dhe dëshirat për të ardhmen.

Lufta në Ukrainë dhe misioni si president i futbollit

A ndiheni ende plot energji në prag të 50-vjetorit?

“Mosha nuk është vetëm një numër. Varet se si ndihesh dhe si e përdor kohën tënde. Unë jam plotësisht aktiv, mbahem gjithmonë i angazhuar. Kam këtë mision tani: të përpiqem gjatë luftës të mbështes sa më shumë futbollin në Ukrainë. Me gjithë vështirësitë që hasim, përpiqemi të minimizojmë humbjet.

Nuk ekziston më një jetë normale, situata është përkeqësuar shumë, veçanërisht për brezat e rinj: bodrume, shkolla online, sulme që vazhdojnë. Nuk është jetë, por po vazhdojmë përpara, përpiqemi të përshtatemi. Rezistojmë, nuk dorëzohemi. Vendet evropiane po na ndihmojnë shumë, buxheti ynë bazohet kryesisht te paratë që marrim nga UEFA dhe FIFA, por çdo ndeshje luhet jashtë vendit dhe kjo e bën gjithçka shumë më të shtrenjtë.”

A mund të japë ende futbolli një moment argëtimi, një buzëqeshje?

“Bëjmë çfarë është e mundur. Kjo është sfida ime, sfida e federatës. Tre vjet më parë kemi krijuar një turne të ri që quhet School League: nisëm me dymbëdhjetë mijë të rinj, tani jemi arritur tashmë në pesëdhjetë mijë. Futbolli, sporti në përgjithësi, po luan një rol të rëndësishëm sepse është mundësia e vetme argëtimi për të rinjtë. Të ndihmon të gjesh ritmin tënd, të mos biesh në krizë në një gjendje urgjence të përhershme.”

Në 50 vjeç dhe pas kaq shumë suksesesh, a ndiheni një simbol për një komb?

“Jo. Simbolet janë të tjerë, tani është koha e heronjve të vërtetë, që mbrojnë vendin, që bëjnë pjesë në ushtri dhe në rezistencë. Në këto pesë vite kam parë guximin e tyre. Nuk mund të bëhen krahasime me detyrat tona. Ne me futbollin duhet të përpiqemi t’u japim lehtësim, një buzëqeshje, sepse ata shikojnë ndeshjet dhe unë e di se u pëlqen kur skuadra luan mirë.”

Kujtimet dhe fitimi i Topit të Artë

Cilat janë datat më të paharrueshme të jetës suaj sportive?

“Kujtoj mirë ditën e thirrjes së parë në skuadrat e reja të Dinamo Kievit, dhe kur luajta ndeshjet e para në Champions League kundër Barcelonës, Realit, Bayernit. Pastaj kalimi te Milani dhe sezonet e mëdha, Champions League e fituar. Dhe momente të tjera të jashtëzakonshme, si kualifikimi i parë i Ukrainës për Botërorin, ndeshjet me Chelsean dhe kupa e Anglisë e fituar, Europiani në Ukrainë. Dhe Topi i Artë: ukrainasi i tretë që e fitoi, arsye krenarie e madhe.”

E mbani ende në sallonin e shtëpisë?

“E kam rimarrë. Ka qëndruar shumë kohë në muzeun e Milanit, pastaj e kam sjellë në Ukrainë. Me Blochin dhe Belanov kemi organizuar një turne të quajtur: i katërti mund të jesh ti. Një mënyrë për të motivuar brezat e rinj në këto kohë të vështira, për të qenë krenarë për të kaluarën dhe për të ditur se kanë një të ardhme përpara.”

Keni zgjedhur një trajner italian, Andrea Maldera. Pse?

“Andrea ishte në stafin tim, e njeh mirë ambientin. Ka punuar jashtë vendit edhe me De Zerbin, por gjithmonë e ka mbajtur syrin te Ukraina. Dhe më pas është ambicioz. Kushtet e vështira nuk fshijnë përgjegjësitë që kemi ndaj publikut ukrainas, prandaj do të përpiqemi, pavarësisht vështirësive, të kualifikohemi në një turne të madh.”

Jeta private, rutina ditore dhe familja

Si është rutina ditore e Sheva-s 50-vjeçar?

“E njëjta prej tre vitesh. Kur zgjohem, gjithmonë ujë të ftohtë, vaskë ose not në det, por duhet të jenë 4-5 gradë. Pas kësaj, 45 minuta aktivitet: bëj ushtrimet e mia dhe shkoj në zyrë ose organizoj video-thirrje. Nëse jam në Ukrainë luaj padel, në Angli golf. Sporti nuk mungon kurrë. Në orën 23:30 shkoj në shtrat, në 7:15 zgjohem. Ha pak mish, ndoshta një herë në dy javë, ha më shumë sallata, peshk, më pak makarona, por herë pas here po, sepse zakoni italian më ka mbetur.

Pesha nuk ndryshon: që kur isha tridhjetë vjeç është gjithmonë e njëjta, 84 kilogramë, 85 maksimumi. Përpiqem të lexoj pak më shumë, nga gjuhë të ndryshme: siç e ndieni, mund të thuhet se pothuajse nuk e kam humbur italishten time. Përpiqem të qëndroj afër botës, sapo zgjohem lexoj lajmet nga Ukraina. Dhe vazhdoj t’i kushtoj vëmendje familjes, që për mua mbetet gjithmonë gjëja më e rëndësishme.”

Dy imazhe të forta të 50 vjetëve tuaj?

“Familja ime dhe puna bamirëse nëse mendoj për njeriun, tre klubet ku kam luajtur dhe kombëtarja nëse mendoj për futbollistin. Me Dinamo Kievin jam i lidhur për shumë arsye, Milani ka përfaqësuar një moment të mrekullueshëm, por edhe te Chelsea kam pasur kënaqësitë e mia. Dhe pastaj është Ukraina. Me Fondacionin e Federatës kemi lançuar një projekt solidariteti për të mbështetur ata që kanë pësuar amputime, veçanërisht në këto vite lufte.”

Dashuria për Milanin

Keni qenë gjithmonë i dashur nga tifozët e Milanit, por i pëlqyer edhe nga të gjithë të tjerët. Si e shpjegoni?

“Kam qenë gjithmonë i qëndrueshëm, nuk luaj me emocionet e të tjerëve, i kuptoj dhe i respektoj ato. Kur fitonim me Milanin ishte bukur t’i bënim tifozët tanë të lumtur, por kuptoja gjithashtu hidhërimin e të tjerëve. Në futboll, mes suksesit dhe humbjes, ka një vijë shumë të hollë dhe unë kam respektuar gjithmonë të gjithë. Dhe jam një person i thjeshtë, i komplikuar në disa aspekte, por i thjeshtë. Ndoshta për këtë arsye shumë njerëz më kanë dashur.”

Pyetje klasike: e ndiqni ende futbollin italian? Dhe çfarë mendoni për Milanin tuaj?

“Milani është gjithmonë në zemrën time dhe do të jem gjithmonë tifozi i tij. Edhe Italia është gjithmonë në zemrën time, është atdheu im i dytë. Nuk e them për t’i bërë qejfin dikujt, por sepse është e vërtetë.”

Për futbollin italian është një moment paksa i vështirë, kombëtarja përfshirë. Si e shihni ju?

“Mos u ankoni shumë, do të dilni nga ky moment. Vlerësoni historinë tuaj dhe mendoni se keni shumë talent brenda, nevojitet vetëm të ndryshoni pak gjëra dhe rinisni. Keni gjithashtu njerëzit e duhur për ta bërë këtë.”

Mendime për jetën, pendimet dhe dëshira për 50-vjetorin

Citimi i parë, Edith Piaf: Je ne regrette rien. I dyti: kush nuk ka pendime, nuk ka jetuar. Në 50 vjeç, në cilën anë qëndroni?

“Sigurisht me ata që thonë se kush nuk ka pendime, nuk ka jetuar. Askush nuk jeton pa bërë gabime, por duhet të reagosh dhe të kuptosh se nuk mund të analizosh dhe të fajësosh veten shumë për diçka që ke vendosur ta bësh ndryshe: është një përvojë e jetës. Dhe unë po përpiqem të jem gjithmonë pozitiv, dua të mbetem i respektueshëm dhe gjithmonë i sjellshëm me të gjithë, mirësjellja është një vlerë e rëndësishme dhe unë gjej forcën time nga ky qëndrim.”

Një dëshirë për 50 vjeçarin?

“Paqja. Dua që në vendin tim njerëzit të mund të jetojnë në paqe sa më shpejt të jetë e mundur. Në futboll, sfida ime është të bëj gjithçka që mundem për brezat e së ardhmes. Sfida tjetër është të eci mirë përpara me familjen time dhe të jem gjithmonë një baba i mirë.”

Çfarë na tregoi Sheva

Kjo intervistë zbulon një Andriy Shevchenko krejt tjetër nga ai që kujtohet vetëm si golashënues i madh. Në prag të 50-vjetorit, ish-sulmuesi i Milanit tregon një maturitet të thellë, i formuar nga sfidat e vështira që Ukraina po përjeton prej vitesh.

Foli me krenari për kujtimet nga karriera, nga Topi i Artë deri te trofetë me kuqezinjtë, por edhe me përgjegjësi për të ardhmen e futbollit ukrainas. Rutina e tij ditore, disiplina personale dhe përkushtimi ndaj familjes tregojnë një njeri që ka gjetur ekuilibër mes suksesit dhe humanizmit.

Dashuria e tij për Milanin mbetet e paprekur, ashtu si respekti që ka fituar nga tifozët e mbarë botës.

Tifozët rossonerë që duan të ndjekin çdo lajm të ri nga Casa Milan, mund ta bëjnë këtë vetëm në Milanistat.com. Fjalët e Shevchenko-s, plot paqe dhe shpresë, mbeten një mësim vlerash për të gjithë brezat e ardhshëm.