Ka momente në një sezon kur pesha e dy rezultateve negative shkon përtej tabelës. Barazimi me Como-n dhe humbja ndaj Parmës kanë krijuar një lëkundje që mund të ndihet edhe në Cremona, aty ku skuadra e Nicola-s po kalon një periudhë të errët, por mbetet e rrezikshme.
Fabio Capello ka të drejtë: në këto raste, më shumë se skemat, vlen përvoja. Dhe Massimiliano Allegri është një trajner që e njeh si funksionon futbolli italian. Që në fillim të sezonit ai ka përsëritur se objektivi është të shikojë pas shpine, të sigurojë zonën Champions, jo të ndjekë ëndrra Scudetto. Realizëm, jo tym.
Ata që u përpoqën ta shtynin drejt kurthit të titullit, e bënë pas suksesit bindës në Bologna, një fitore që dukej si pikë kthese. Por ndoshta ajo ndeshje shteroi energjinë pozitive të akumuluar në ato dhjetë ditë pushim ekstra. Që prej atëherë, rruga është bërë më e pjerrët.
BESIM TEK MAX DHE TARE: E ARDHMJA NË DUART E PJESËS TEKNIKE
Një nga temat që qarkullon është e ardhmja e Allegri-t. Por kush e njeh ambientin e Milanello-s e di se trajneri nuk ka nevojë për apele publike. Ai ka vepruar gjithmonë me sens përgjegjësie, shpesh edhe duke mbrojtur interesat e klubit përtej kompetencave të tij.
Në fillim, Allegri dhe Tare u konsultuan rregullisht: rasti i Maignan-it dhe ai i Modric-it janë shembuj të qartë. Më pas, klubi drejtoi vetë merkaton, duke mbërritur në ditën e fundit për të siguruar Rabiot-in – një lëvizje pa të cilën sot Milani do të ishte në mes të renditjes. Ndërkohë, saga e Boniface, i ardhur dhe zhdukur nga skena, mbetet një kapitull për t’u harruar.
Në janar, skenari u përsërit me Mateta-n, gati për të veshur fanellën kuqezi. Ishin pikërisht Allegri dhe Tare që ngritën alarmin për problemet fizike të sulmuesit francez. Një ndërhyrje vendimtare për të shmangur një rrezik të madh teknik dhe ekonomik.
Ky është thelbi: Allegri dhe Tare kanë treguar besnikëri dhe besueshmëri. Nëse Milani do të arrijë një nga katër vendet e para, drejtuesit duhet të vazhdojnë t’u besojnë dy figurave kryesore të pjesës teknike dhe të ndërtojnë merkaton e ardhshme në harmoni me ta. Pa improvizime, pa lëvizje të minutës së fundit.
ÇËSHTJA ARBITRALE DHE FRONTI I PËRBASHKËT
Në sfond, shpërthen çështja e arbitrave. Për herë të parë, ka një konvergjencë të qartë mes klubeve të mëdha. Gabimet kanë qenë të shumta, me ndërhyrje të vazhdueshme mes arbitrit dhe VAR-it.
Dy episode me Milanin janë emblematike. Në Milan-Lazio, varisti Di Paolo i përsërit arbitrit Collu: “decidi tu eh!”, një frazë që tingëllon si presion psikologjik. Në Milan-Parma, nga Lissone, Pairetto ndërhyn disa herë duke ushtruar ndikim mbi Camplone dhe Piccinini për të ndryshuar vendimin mbi golin e Parma-s.
Napoli ka dalë hapur kundër sistemit, Juventusi ka futur në lojë edhe Elkann-in. Strategjia është e qartë: ndërtimi i një fronti të përbashkët për të kërkuar ndryshimin e designatorit. Largimi i Rocchi-t shihet si hapi i parë për të rikthyer besimin.
Dhe këtu do të shihet kush është me kë. Kush do të mbështesë ndryshimin dhe kush do të mbrojë status quo-në. Sepse politika e futbollit nuk luhet vetëm në fushë.
Në fund, ka edhe një detaj që nuk duhet neglizhuar: katër gjoba për vonesë në nisjen e ndeshjeve. Një zakon i keq që duhet zhdukur. Allegri ka vendosur disiplinë, por ky aspekt kërkon vëmendje të menjëhershme.
Cremona është kthesa e radhës. Jo vetëm për renditjen, por për nervat, unitetin dhe besimin. Allegri mbetet. Tani është radha e Milanit – klub, skuadër dhe ambient – ta ndjekë me bindje.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
