Një muaj pas përballjes së parë në “Sinigaglia”, ku Como kishte mahnitur për pjesën më të madhe të ndeshjes, por ishte ndëshkuar nga përmbysja pragmatike e AC Milan, dy skuadrat u takuan sërish në një duel të vlefshëm për javën e 24-t të Serie A, e shtyrë për shkak të Lojërave Olimpike Dimërore të Milano-Cortina 2026.
Në sfond ishte rikthyer edhe debati i lodhshëm mes “giochisti”-ve dhe “risultatisti”-ve, një etiketim artificial që kishte marrë formë pas ndeshjes së parë: nga njëra anë trajneri i Comos, i konsideruar si simbol i lojës estetike; nga ana tjetër tekniku i Milanit, shpesh i vendosur në kampin e rezultatit mbi gjithçka. Por fusha, si gjithmonë, tregoi se futbolli është shumë më kompleks se një ndarje bardhë e zi.
Në fund, rezultati ishte një barazim që nuk kënaqi plotësisht askënd: Milan humbi mundësinë të afrohej në -5 nga Inter dhe të ushqente më fort ëndrrën e titullit, ndërsa Como nuk arriti të rikthehej në zonën e Conference League, ku e kishte kaluar përkohësisht Atalanta pas disfatës ndaj Fiorentina.
Një ndeshje mes tensionit taktik dhe polemikave
Në konferencën për shtyp para ndeshjes, Massimiliano Allegri dhe Cesc Fàbregas shkëmbyen fjalë respekti reciprok. Një armëpushim simbolik, që zgjati shumë pak. Pas një episodi të tensionuar në fund – me një përplasje në korridoret e stadiumit pas një veprimi antisportiv – situata degjeneroi deri në përjashtimin e Allegrit, në një nga ato momente që shtojnë kapituj të rinj në marrëdhënien gjithnjë e më të ndërlikuar mes arbitrave, VAR-it dhe logjikës.
Objektivat ishin të qarta: Milan kërkonte të përsëriste suksesin e fazës së parë dhe të mbante gjallë ndjekjen e Interit; Como synonte përmbysjen sportive dhe rikthimin në garën europiane.
Të dy skuadrat kishin mungesa të rëndësishme: për Comon mungonte Morata, ndërsa për Milanin ishte i pezulluar Rabiot – një mungesë që peshonte më shumë, sidomos pas dygolëshit të tij në përballjen e parë.
Gabimi i Maignan dhe përgjigjja e Leãos
Pjesa e parë ishte e bllokuar, me dy skuadrat që ngjesheshin në pak metra në mesfushë. Como u shfaq iniciativë, por jo me shpejtësinë dhe saktësinë që e karakterizon zakonisht. Milani, nga ana tjetër, priste, i gatshëm të godiste në gabimin e kundërshtarit.
Pas një goli të anuluar për pozicion jashtë loje, momenti kyç erdhi në minutën e 35-të: Nico Paz përfitoi nga një vlerësim i gabuar i Maignan në ndërtimin nga prapa, ndërpreu topin dhe realizoi me një goditje të ulët që portieri francez nuk arriti ta ndalte. Një avantazh që vinte më shumë si pasojë e një gabimi individual sesa e një aksioni të ndërtuar me presion të lartë.
Milani reagoi duke ngritur linjat. Tomori iu afrua barazimit, por Butez shpëtoi Comon me një pritje vendimtare. Në krahun tjetër, Sergi Roberto humbi mundësinë për 0-2 pas një goditjeje të devijuar.
Në pjesën e dytë, kuqezinjtë ndryshuan ritëm. Presing më i lartë, qarkullim më i shpejtë, më shumë kurajë. Barazimi erdhi pikërisht në tranzicion: një top i gjatë, një vrapim i thellë dhe Rafael Leão realizoi me një parabël të zgjuar, duke përfituar nga pozicionimi i avancuar i portierit. Goli dhe vrapimi i tij për të përqafuar Maignan ishin simbolikë: një shenjë uniteti pas gabimit.
Në fund, Milani kërkoi fitoren, por Como mbeti i rrezikshëm me energjitë e freskëta nga stoli. Rezultati nuk ndryshoi.
Çështja “identitet”: pse Milani reagon vetëm në emergjencë?
Përtej kronikës, mbetet një çështje thelbësore: pse kjo skuadër shfaq versionin më të mirë vetëm kur është në disavantazh ose me kohën kundër?
Edhe pa Rabiot dhe me një mesfushë jo titullare, Milani tregoi se mund të shtyjë përpara, të dominojë territorialisht (54% posedim), të rikuperojë topin lart. Por e bëri këtë vetëm pasi u gjend në vështirësi. Kjo “kulturë emergjence” duket si ADN-ja e këtij Milani punëtor: solid në strukturë, por jo gjithmonë i guximshëm në iniciativë.
Kur Como la topin dhe terrenin, kuqezinjtë u dukën të papërgatitur për të komanduar lojën. Mungesa e zakonit për të ndërtuar me vazhdimësi në gjysmën kundërshtare u ndje qartë.
Paradoksi i golave: sulm i fortë, por enigmë taktike
Me 41 gola, Milani është sulmi i tretë më i mirë i kampionatit pas Interit (60) dhe Juventusit (43). Megjithatë, diferenca e vogël e golave nuk reflektohet proporcionalisht në pikë.
Problemi nuk është sasia, por shpërndarja dhe menaxhimi i repartit ofensiv. Leão mbetet më efektiv në hapësirë sesa si qendërsulmues klasik me shpinë nga porta. Nkunku, i detyruar të largohet në krah, humbet ndikim. Pulisic, ende në rikuperim fizik, mbetet faktor me intuitën dhe instinktin për gol. Ndërsa Füllkrug është pika e vetme referuese klasike – lojtari që mund të zgjasë skuadrën, të finalizojë dhe të krijojë hapësira për të tjerët.
Zgjidhja ideale do të ishte një kombinim i balancuar mes një “nëntëshe” të mirëfilltë dhe një sulmuesi lëvizës, por kjo kërkon sakrifica në modul dhe ekuilibër – diçka që Allegri e menaxhon me kujdes ekstrem.
24 ndeshje radhazi pa humbje: një bazë e fortë për të ëndërruar
Pavarësisht barazimit, Milani arriti ndeshjen e 24-t radhazi pa humbje – një tregues i qartë i qëndrueshmërisë dhe cilësisë së organikës. Diferenca me Interin është -7, por me 13 ndeshje të mbetura (39 pikë në lojë), gara është matematikisht dhe psikologjikisht e hapur.
Shumë do të varet nga përballja direkte me zikaltërit dhe nga gjendja emocionale e të dy skuadrave në atë moment. Nëse Milani arrin të transformojë reagimin në zakon dhe guximin në identitet, atëherë “bersaglio grosso” – objektivi i madh – nuk është një iluzion.
Barazimi me Comon nuk ishte një hap i madh përpara, por as një hap mbrapa fatal. Ishte një pasqyrë e qartë e këtij Milani: solid, krenar, reagues – por ende në kërkim të versionit të tij më të plotë.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
