Pesëmbëdhjetë pikë më shumë se sezonin e kaluar. Nuk është një detaj statistikash për t’u përmendur kalimthi, por një deklaratë force. Është diferenca mes një skuadre që mbijeton dhe një skuadre që rritet. Është shenja e qartë e një rruge që, edhe mes vështirësive të shumta, ka prodhuar një kapolavoro të vogël sportiv. Milani i këtij sezoni nuk ka qenë perfekt, nuk ka qenë gjithmonë i bukur për syrin, por ka qenë i fortë. Dhe mbi të gjitha, ka qenë aty.
Rruga e ndërtuar nga Massimiliano Allegri nuk ka qenë e shtruar me petale trëndafili. Përkundrazi. Trajneri nuk ka mundur asnjëherë të mbështetet plotësisht te versioni më i mirë i Rafael Leao dhe Christian Pulisic. Dy armë themelore të repartit ofensiv, dy motorë shpejtësie e fantazie që, në teori, duhej të shtynin skuadrën drejt niveleve më të larta. Në praktikë, dëmtimet dhe problemet fizike kanë qenë një pengesë e vazhdueshme.
Amerikani, në minutat e pakta që ka zbritur në fushë, ka dhënë sinjale pozitive nga pikëpamja fizike: ritëm, freski, dëshirë për të sulmuar hapësirat. Portugezi, megjithatë, vazhdon të jetë i kushtëzuar nga shqetësimet muskulare. Talenti i tij mbetet i paprekur, por shpërthimi i zakonshëm duket ende i kufizuar. Dhe kjo, për një skuadër që kërkon maksimumin në sprintin final, është një humbje e madhe.
Fitorja ndaj Pizës nuk ishte një simfoni futbolli. Ishte një betejë. Një ndeshje e vuajtur, e fituar me dhëmbë shtrënguar, ku Allegri vetë nuk ngurroi të ishte kritik në konferencë për shtyp. Performanca nuk e bindi plotësisht as atë. E menjëherë u rikthye refreni që dëgjohet që nga gushti: “Duke luajtur kështu, ku do të shkosh?”. Një pyetje që përsëritet, që shoqëron çdo hap të kuqezinjve. Por ndërkohë, renditja flet ndryshe. Milani është ende aty. Në lojë. Në garë.
MODRIC, POEZIA QË NDEZ SHPRESËN
Ka momente në një sezon që ndryshojnë narrativën. Momente që ndezin një shkëndijë, që krijojnë një imazh për t’u mbajtur mend. Goli i Luka Modric ishte pikërisht një nga ata çaste. Një veprim i lindur nga karakteri, nga vendosmëria, nga dëshira për të marrë përgjegjësi. Kroati shkoi ta kërkonte golin, e mori mbi supe aksionin dhe e përfundoi me një goditje që ishte më shumë se teknikë: ishte mesazh.
Kujtesa të çon menjëherë në Romë, në vitin e titullit, kur Sandro Tonali shënoi ndaj Lazios në “Olimpico”. Edhe ai gol ishte një akt force, një shpërthim personaliteti. Edhe atëherë një mesfushor vendosi të mos presë, por të sulmojë fatin me guxim. Dy episode të ngjashme për nga dinamika, për nga etja për të fituar.
Ndoshta goli i Modric nuk do të ketë në fund të njëjtën peshë historike si ai i Tonalit, por simbolika është e qartë: Milani ka detyrimin të provojë. Të mos heqë dorë. Të mos kënaqet me “mirë kështu”. Sepse 15 pikë më shumë se një sezon më parë nuk janë rastësi. Janë shenjë progresi, shenjë identiteti.
Tashmë horizonti quhet Como. Skuadra e drejtuar nga Cesc Fabregas përfaqëson një pengesë që vlen më shumë se tre pikë. Një fitore do të kishte peshë të jashtëzakonshme në kokë dhe në renditje. Do të rriste presionin mbi Interin, do të dërgonte një sinjal të fortë në një fazë ku nervat janë po aq të rëndësishëm sa këmbët. Në këto javë, kampionati fitohet edhe me psikologji.
RABIOT, MUNGESA QË DJEG DHE HIRI I POLEMIKAVE
Megjithatë, rruga drejt këtij objektivi nuk është pa pengesa. Mungesa e Adrien Rabiot është një goditje e rëndë. Flasim për një nga elementët më të rëndësishëm të mesfushës, një lojtar që garanton ekuilibër, forcë fizike dhe prezencë në të dy fazat. Të mos e kesh në një ndeshje kaq delikate do të thotë të humbasësh një shtyllë.
Episodi që çoi në përjashtimin e tij ka ndezur debat. Sipas analizës së Luca Marelli, arbitri Fabbri duhej të kishte lënë lojën të vazhdonte në momentin e parë. Ai fishkëllim dhe kartoni i verdhë pasues penalizuan Milanin. Por po aq e vërtetë është se Rabiot, pasi ishte ndëshkuar, duhej të menaxhonte më mirë emocionet. Përjashtimi i tij ishte një gabim që tani paguhet shtrenjtë.
Diskutimi, megjithatë, nuk ndalet këtu. Në një kampionat kaq të ngushtë, kërkohet uniformitet në zbatimin e rregullit. Përmendet rasti i Lautaro Martinez kundër Pizës: tashmë i ndëshkuar me të verdhë, protagonist i protestave të përsëritura me ton intimiduese ndaj arbitrit, por i lënë në fushë. Episode të tilla ushqejnë dyshime dhe acarim, sidomos kur bëhet fjalë për garën në majë.
Në Brianza thonë: “L’è dulsa l’uga” – e ëmbël është rrushi. Sidomos kur e shijon nga lartësia e klasifikimit. Por kampionati nuk është mbyllur. Dhe Milani, me plagët e tij, me mungesat, me polemikat, ka treguar se di të qëndrojë në këmbë.
Tani vjen momenti i së vërtetës. Duhet të rikthehet Leao në versionin e tij më të mirë, duhet vazhdimësi nga Pulisic, duhet një mesfushë që të kompensojë mungesën e Rabiot. Dhe mbi të gjitha, duhet ai zjarr që u pa në sytë e Modric pas golit: bindja se fati nuk pritet, por pushtohet.
Milani është ende aty. Dhe për sa kohë ekziston ajo shkëndijë, për sa kohë ka një lojtar që vendos të marrë mbi supe ëndrrën, askush nuk mund të guxojë të thotë se gara ka përfunduar.
BËHU PJESË E KLUBIT ONLINE TË TIFOZËVE ROSSONERË, MILANISTAT.com, PËR TË MARRË ÇDO DITË, NË ÇDO MOMENT, TË REJAT MË TË FUNDIT QË REDAKSIA JONË, ME BASHKËPUNËTORË NË MILANO, ROMË, BERLIN, LONDËR DHE NJU JORK J’UA OFRON ME CILËSINË MË TË MIRË. MJAFTON TË KLIKOSH NË LINKUN KËTU>>>>>>, ose TË KLIKOSH NË LINKUN TJETËR KËTU>>>>>>
