Milani që “riblen” yjet e vet, sfidon fatin dhe ndërton të ardhmen: rikthimi i Leãos dhe Pulisic, karta Nkunku dhe çelësi Tare për epokën e re kuqezi

Albanian / English / Italian / العربية / Bosanski / 简体中文 / Français / Deutsch / हिन्दी / Português / Русский / Español

Milani po merr frymë. Jo sepse sezoni është i lehtë, por sepse pas vërshëllimës së fundit në Bologna-Milan, kalendari i dhuron Allegrit një mini-pauzë të artë. Ditë të çmuara për të rregulluar plagët, për të rikthyer energjinë dhe, mbi të gjitha, për të rigjetur dy armët kryesore të repartit ofensiv: Rafael Leao dhe Christian Pulisic. Trajneri sheh gotën gjysmë plot, sepse e di mirë se rikthimi i tyre në formën më të mirë do të ishte pothuajse si të firmoste për dy përforcime të reja… pa shpenzuar asnjë euro.

Dy “blerje” të brendshme që ndryshojnë sezonin

Tregu është mbyllur, llogaritë janë bërë, por Milani ka ende diçka për të “blerë”: shëndetin dhe vazhdimësinë e dy yjeve të vet. Statistikat flasin qartë dhe janë pothuajse tronditëse. Pulisic ka munguar në 7 ndeshje kampionati, Leao po ashtu në 7 të tjera. Në total, në 14 nga 23 ndeshje, Allegri ka qenë i detyruar të bëjë pa një lojtar vendimtar. Një luks që asnjë pretendente nuk mund ta përballojë lehtë.

Pyetja lind vetvetiu: sa pikë më shumë do të kishte sot Milani nëse Leao dhe Pulisic nuk do të kishin kaluar kaq shumë kohë në infermieri? Askush nuk e di përgjigjen e saktë, por ndjesia është se disa barazime të hidhura mund të ishin kthyer në fitore të arta.

Në këtë panoramë, një tjetër emër po rikthehet ngadalë në radar: Christopher Nkunku. Francezi po dërgon sinjale të atij versioni magjik të kohës së Leipzigut, kur ishte thjesht i pandalshëm. Problemi i tij deri tani ka qenë vazhdimësia. Nëse arrin ta gjejë, Allegri do të ketë në duar një kartë të paparashikueshme për pjesën e dytë të sezonit.

Pas ndeshjes me Bolognën, debati për Scudetton është rihapur. Por linja e arsyes thotë diçka tjetër: sot Milani duhet të blindojë një vend në Champions League. Ajo është baza, siguria, frymëmarrja financiare dhe mendore. Pastaj, nëse rrethanat e lejojnë, mund të ngrihet edhe shkopi i ambicies. Presioni i vërtetë, në fund të fundit, është mbi Interin.

E ardhmja ndërtohet edhe jashtë fushës

Në fushë, puna ka qenë e jashtëzakonshme. Edhe nëse titulli nuk vjen këtë vit, Milani po hedh themele solide për sezonin e ardhshëm. Por suksesi kërkon harmoni edhe jashtë vijave të bardha. Role të qarta, kompetenca të respektuara dhe zero “pushtime territori”.

Në këtë pikë, emri kyç është Igli Tare. Milani kishte nevojë për një drejtor sportiv. E ka. Tani duhet ta lërë të punojë siç duhet. Situata absurde ku Tare kishte buxhet zero, ndërsa Furlani menaxhonte 35 milionë për objektiva që Allegri as nuk i donte, nuk mund të përsëritet. Nëse Milani dëshiron të rritet, duhet t’i besojë arkitektit të skuadrës mjetet e duhura.

Sepse ndonjëherë, për të fituar nesër, mjafton të rikthesh sot atë që ke humbur dje. Dhe Milani, më në fund, duket gati ta bëjë.